اعلامیه مشترک سازمان راه کارگر و سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) به یاد سیرانوش مرادیان

سازمان راه کارگر

سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به یاد مانای سیرانوش مرادیان

پایداری، تعهد و نگاه روشن او، الهام‌بخش ما خواهد بود!

با کمال تاسف به اطلاع می رسانیم که رفیق سیرانوش مرادیان از مبارزان قدیمی و سرشناس جنبش کارگری و کمونیستی و اعضای سازمان ما در سن ۹۳ سالگی در بیست هفتم فروردین ۱۴۰۵ ( شانزدهم آوریل۲۰۲۶) چشم از جهان فرو بست.

سیرانوش دریک خانواده زحمتکش درحومه تهران چشم به جهان گشود و بزرگترین فرزند میان شش خواهر و یک برادر بود. پدرش فردی روشن و پیشرو بود که علیرغم تنگنای مالی، سیرانوش را به مدرسه دخترانه ارمنی ها در تهران فرستاد. سیرانوش پس از پایان دوره ابتدائی به خاطر وضعیت مالی خانوادگی در یک سالن لباس دوزی زنانه در مرکز تهران به کارپرداخت تا در کمک مالی به خانواده سهیم شود. پس از شهریور1320 و فضای باز سیاسی که احزاب و تشکل های کارگری و اجتماعی گوناگون در حال رشد بودند موج گرایش به چپ به سرعت در حال گسترش بود. آوانس مرادیان عموی سیرانوش ازجمله کارگران کفاشی بود که به سازمان جوانان حزب توده پیوسته بودند و آن ها بسیاری از جوانان خانواده و همکاران خود مانند آلبرت سهرابیان را جذب سازمان جوانان و فعالیت های سیاسی کردند. سیرانوش نیزدر بستر فضای سیاسی آن دوره از طریق دورهمی های سیاسی که در خانه اشان تشکیل می شد، وارد این محافل شد.

 در همین دوره بود که گرایشی انتقادی به  نوع نگاه و ساختار حزب توده در میان بخش هائی از فعالان سازمان جوانان و کارگری  شکل گرفت که رهبر فکری آن باقر امامی از اعضای پنجاه و سه نفر بود. آن ها معتقد بودند که ساختارحزب توده برگرفته از الگوی یک جبهه دمکراتیک ضدفاشیستی است که قادر نیست طبقه کارگری را که به طور وسیع به میدان مبارزه وارد شده به صورت مستقل سازمان دهد. آن ها تلاش می کردند که با آموزش مارکسیستی کارگران ،زمینه سازماندهی مستقل کارگران فراهم شود، به گونه ای که با افزایش وزن و نقش طبقه کارگر زمینه ایجاد یک حزب توده ای کارگری در آن دوره پرتحول سیاسی فراهم شود. درهمین رابطه “کروژوک ها ” یا « حوزه های آموزش مارکسیستی» توسط آن ها درمیان کارگرانی که جذب صفوف حزب توده شده بودند، سازمان داده شد.  جلسات آموزش مارکسیستی با استقبال جوانان و به ویژه کارگران جوان که از جمله در درون اتحادیه های کارگری فعال بودند قرار گرفت. گسترش نفوذ “کروژوک ها” با واکنش منفی رهبری حزب و جدائی قطعی میان آن ها و حزب توده  منجر شد. آن ها در ادامه سازمانی به نام «شوراها» را تاسیس کردند. سازمان «شوراها» در سال ۱۳۲۸ تحت پیگرد پلیس قرار گرفته واعضای آصلی آن ها دستگیر، محاکمه و محکوم به زندان شدند. 

در طی همین فعالیت ها سیرانوش با آلبرت سهرابیان آشنا شده و علاقه عاطفی میان آن ها برقرار می شود و پس از آزادی آلبرت از زندان آن ها با هم ازدواج می کنند و سیرانوش وارد فعالیت های تشکیلاتی می شود. با آزاد شدن اعضای “سازمان شوراها” سازمان جدیدی به نام « یادرهای کمونیستی ایران – یکا » یا « هسته های کمونیستی ایران» شکل می گیرد که فعالیت در میان کارگران در رشته های گوناگون ازجمله درشهرستان ها را ادامه می دهد. پس از آن با ادغام “یکا” با سازمان دیگری که فعالیت های مشابه داشت به نام ” گاما”، سازمان “ساکا” یا «سازمان انقلابی کارگران ایران» تاسیس می شود که فعالیت های خود را در بخش های گوناگون کارگری از چاپ تا صنایع بزرگ وراه آهن گسترش می دهد. در این دوره که هفده سال را در بر می گیرد، فعالیت در میان کارگران و زنان کارگر و ایجاد سازمان زنان یکی از عرصه های مهم مجموع این فعالیت ها بود. سازمان زنان “ساکا” در هنگام دستگیری شامل بیش از پنجاه فعال زن بود که یک دست آورد منحصر بفرد در فعالیت زنان در شرایط فعالیت مخفی این سالیان بود. درضربات وارد شده به تشکیلات با این که اطلاعاتی درمورد سازمان زنان در دسترس ساواک قرار داشت اما به خاطر مقاومت درخشان آلبرت سهرابیان که رابط تشکیلات زنان با کمیته مرکزی بود این بخش از تشکیلات دست نخورده باقی ماند.

علاوه بر فعالیت سیرانوش دردوره هائی در بخش تشکیلات، او هم چنین در بخش سازمان زنان به صورت فعال شرکت داشت. برگزاری جلسات با فعالان زنان، خواندن آموزش های مارکسیستی برای ارتقاء دانش سیاسی فعالان زنان، جذب زنان مستعد به صفوف سازمان زنان از جمله عرصه های فعالیت شان بود. یکی از وظائف سازمان زنان، تشویق زنان کارگران عضو سازمان به  سوادآموزی، آموزش حرفه هائی مانند دوزندگی و بافندگی بود. این امر به آنها کمک می کرد تا بتوانند وارد دنیای فعالیت شغلی شده ، فشار مالی بر زندگی شان را کاهش داده و اعتماد به نفس و استقلال خود را ارتقاء دهند. این فعالیت ها به گفته سیرانوش نیاز به زمان نسبتا طولانی و فعالیت های مستمر داشت اما گام به گام می توانست موجب رشد سازمان زنان شود.

با دستگیری همسرش برای بار دوم در سال ۱۳۴۹ و سالیان طولانی زندان آلبرت، چالشی مجدد و مضاعف در برابراو قد برافراشت. اما  سیرانوش که از دامان یک خانواده‌ی زحمتکش برخاسته بود؛ جایی که رنج و کار، از نخستین سال‌های زندگی هم نفس هستند  و دستانی که با کار خو گرفته اند؛ در میان دشواری‌های متعدد، کمر خم نکرد بلکه با روحیه ای آرام اما استوار سرپرستی خانواده را از درون تنگناها تا رهائی  آلبرت از زندان در آستانه انقلاب به عهده گرفت.

پس از انقلاب و سپس در دوره تبعید فصل دیگری از فعالیت های سیرانوش شروع می شود. کنگره دهم سازمان که به نام «کنگره آلبرت سهرابیان» نام گذاری شده بود با سخنان سیرانوش افتتاح شد که در آن بر  ادامه مبارزه به عنوان یک سنت مبارزه کمونیستی و استمرار مبارزه نسل ها تاکید کرد.

از آن پس سیرانوش در تمام کنگره های سازمان و نیز جلسات تشکیلاتی به طور منظم شرکت می کرد، مسائل سیاسی را به طور روزانه تعقیب می کرد و یکی از پرمطالعه ترین فعالانی بود که همواره وقت زیادی به مطالعه آثار و خاطرات سیاسی و ادبی اختصاص می داد.

یکی دیگر از فعالیت های او فعالیت در محل زندگی در تبعید در میان زنان مهاجر بود. با زنان مهاجر از ملیت های مختلف تماس برقرار گرده و آن ها را قانع می کرد که در کلاس های یادگیری زبان شرکت کنند؛ وارد آموزش های حرفه ای شوند ؛ با حقوق خود آشنا شده و تن به تبعیض های خانوادگی ندهند. به خاطر نقش کلیدی اش در جذب زنان مهاجر، کلید “خانه زنان محله” در نزد او بود و او مرتباً گردهمائی های هفتگی را سازمان می داد. خانه او نیز محل تجمع و ملاقات زنان در خانه “مادربزرگ” محبوب شان بود. او به خاطر فعالیت هایش بارها مورد تشویق مسئولان قرارگرفته و از سوی شهردار، مدال قدردانی به او اهداء شد. دوره کرونا و خانه نشین شدن اجباری همراه با  پیشرفت تدریجی چندین بیماری، فعالیت های او را به شکل قابل توجهی کاهش داد.

سیرانوش در شانزدهم آوریل۲۰۲۶، یک ماه پس از ۹۳ سالگی تولدش از میان ما رفت. زندگی‌اش روایتی بود از پیوند عشق و آگاهی، ایستادگی بی ‌هیاهو و اثربخشی ماندگار و بذری برای همبستگی جمعی ما.

بدین ترتیب سازمان ما و جنبش  کمونیستی یکی از فعالان قدیمی و برجسته خود را از دست داد. ما درگذشت سیرانوش را به خانواده، همه بازماندگان فعالیت های دوران طولانی تشکیلاتی و سیاسی اش، به همه راه کارگری ها و همه فعالان جنبش برای سوسیالیسم، دمکراسی، آزادی  تسلیت گفته و تاریخ مراسم وداع نهائی و یادمان او را به اطلاع خواهیم رساند.

سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)

سازمان راه کارگر

شنبه ۲۹ فروردين ۱۴۰۵ برابر با  ۱۸ آوريل ۲۰۲۶