من شاکی ام
خدامراد فولادی
من شاکی ام
من شاکی ام
در دادگاه ِ تاریخ
از ناکسی که
شعر ِ من را
آلوده کرده و
عادت داده است
به تنفس
در هوای ِ آلوده
همراه ِ واژه گانی که
ماسک باید بزنند
تا شناخته نشوند و
روی ِ تک تک ِ شان
اسید نپاشند
مجرمان ِ اسید پاش.
من شاکی ام
در دادگاه ِ تاریخ
از ناکسی که
نام اش
همچون واژه ی
بوی گند گرفته ای
در شعر ِ حقیقت گوی من
نگنجیده هرگز و
هرگز نخواهد گنجید
به حکم ِ
دادگاه ِ بی گذشت ِ تاریخ
تا نام ِ منفورش
برای همیشه
کفن شود
در کنار ِ
بدنام ترین
مرده گان ِ تاریخ.