کتاب لغت اهریمن. یوری آبنری

آه، ارول، ارول

اشغال آزادی است، جنگ وظیفه انسانی است..

ترجمه زهره سحرخیز

https://roshangari.info

یوری آبنری عضو سابق پارلمان اسراییل ، روزنامه نگار ، فعال صلح ، یکی از بنیان گزاران شورای اسرائیلی برای صلح فلسطین – اسرائیل و گاش / شالوم بود.او جهار دهه از نزدیک فعالیت اجتماعی آریل شارون ( نظامی و نخست وزیر اسرائیل، جلاد هزاران فلسطینی ازجمله، کشتار 4000 پناهنده غیر نظامی فلسطینی در اردوگاه صبرا و شتیلا، فوت در سال 2014)را تعقیب کرده است و جزوات سه گانه زندگی نامه او را نوشته است. یوری آونری سال 2018 در سن ۹۴ سالگی درگذشت.

باز هم اندیشه هایی در باره جنگ

موتلفین
هیچ عنوانی مناسب تر از این برای همکاری ایالات متحده و انگلستان علیه عراق نمیتوان پیدا کرد. در” کتاب لغت شیطان ” که طنز پرداز آمریکایی آمبروز بیرس حدود صد سال پیش منتشر کرد، موتلفین چنین معنی میشود(از حافظه نقل میکنم) همکاری بین دو دزد که دستهایشان چنان تا ته جیب همدیگر فرورفته که نمیتوانند شخص سوم را جدا جدا غارت کنند.

بازسازی
مساله بریتانیایی ها و آمریکایی ها این است که آنها اشتهای سیری ناپذ یری برای بازسازی دارند. آنها شب و روز خواب بازسازی می بینند. نمی توانند به چیز دیگری فکر کنند و از چیز دیگری حرف بزنند. مشکل این است که برای بازسازی چیزی اول باید آن را خراب کرد. تا ویرانی نباشد، بازسازی هم نیست.
از این رو بریتانیایی ها ، همراه با آمریکایی ها فکر و ذکرشان انهدام سیستماتیک عراق است. موشک ها و بمب ها، تانک ها و توپخانه، کشتی ها وارتش زمینی —- همه چیز به خدمت گرفته میشود تا بازسازی کشور را تسهیل کند.
بیش از هر چیز البته اصرار بر بازسازی بغداد است . یک شهر پنج میلیونی ، کیلومتر در کیلومتر ساختمان و خیابان ، که میتوان پس از ویران ساختن، آنها را دو باره ساخت . اگر بغداد واقعا به صحنه جنگی از نوع استالینگراد تبدیل شود، خانه به خانه ، خیابان به خیابان، آنوقت واقعا خیلی چیز ها هست که باید دو باره ساخت.

مغول های جدید
اشتهای بازسازی فاتحان جدید را از پیشینیانشان متمایز میکند، یعنی مغول ها که در 1258 بغداد رافتح کردند، خلیفه را که (تسلیم شده بود) کشتند، شهر را ، پس از آنکه همه ساکنینش را از مرد وزن و کودک قصابی کردند، ویران ساختند.
آنها با خودشان خد مه بازسازی نیاورده بودند، بلکه عراق را به ویرانه تبدیل کردند. کانال های آبیاری که طی هزاران سال تمدن ساخته شده بود نابود شد. این واقعه به عنوان بزرگ ترین مصیبتی که بر جهان عرب رفت، در تاریخ ماندگار شد . به هر حال دو سال بعد مسلمانان ارتش مغول را در جنگی در عین جلود ( کیبوتص عین هرود امروز) تار و مار کردند ، که فصلی بزرگی است از تاریخ فلسطین . این پایان کار مغو ل ها بود در خاور میانه، ولی منطقه تا امروز هرگز از ویرانی مغول بهبود نیافت.

ویران سازی و سود
جدا از هدف آرمان خواهانه کمک به مردم عراق ، بازسازی یک جنبه مادی تر هم دارد. معاملات عظیمی در میان است. شرکت های بزرگ آمریکایی—که بعضی از آنها با گروه جنگجویان کابینه بوش پیوند داشتند— نزاع بر سر غنایم را شروع کردند. آنها البته به هیچ بیگانه ای اجازه دست اندازی را ندادند. به یک قول آمریکایی: ” غنیمت مال آنست که برنده شده “
یک منظره نفرت انگیزتر : حتی پیش از آنکه شهرهای عراق ویران شود،غول های سرمایه سود باز سازی آنها را بین خود تقسیم کردند.

انساندوستان
ایده الیسم ارضا نشدنی آنگلو- آمریکن خود را به صورت شیقتگی به کمک انسان دوستانه هم عرضه میکند. این به یک بیماری تبدیل شده است . کمک انسانی باید به مردم عراق برسد، چه خود آنها بخواهند چه نخواهند. ساکنین بصره کمک های وعده داده شده را نمی خواهند؟ هه ، خواهیم دید. ما روی آنها بمب میریزیم، به آنها گرسنگی میدهیم—تا دروازه ها را باز کنند و بگذارند کمک های انسان دوستانه وارد شود. از همه چیز گذشته تا وقتی شهر تحت کنترل این صدام شیطان ، لعنت بر نام او باد، ، که تنها هدف او جلوگیری از رسیدن کمک های انسانی به مردم است باشد، نمی توان به مردم کمک کرد. موئتلفین البته میتوانستند به جای بمب غذا و آب بر مردم بریزند . همین طورمیشد یک آتش بس کوتاه ترتیب داد تا کمک انسانی به شهر محاصره شده برسد. ولی این کار توسط دونالد رامسفلد، یک انسان دوست بزرگ دیگر ، ممنوع شد. پس دیگر واقعا هیچ راه دیگری باقی نمانده است بجز آنکه آنقدر به روی آنها بمب ریخته شود تا برای کمک گرفتن آماده شوند.

اربابان و بومیان
برای اینکه یک چشمه از رسیدن کمک انسانی به بصره بعداز اشغال به نمایش گذاشته شود، انگلیسی ها فیلمی از رسیدن کمک به دهی در سر راه را پخش کردند . آنها آنقدر از این قطعه گزارش خود راضی بودند که ده ها بار آن را در تلویزیون به نمایش گذاشتند.
فیلم این طوری است: یک کامیون انگلیسی غذا و آب می آورد. روستائیان، عمدتا زنان و کودکان مستاصل، کامیون را محاصره میکنند. آنها برای آب التماس میکنند. سربازان آب معدنی را بین جمعیتی که از بیچاره گی جنون گرفته اند توزیع میکنند— به هر بچه و زن یک بطری. بعد از روزها تشنگی ، یک( فقط یک ) لیتر به هر خانوار.
تمام صحنه تهوع آور بود. گرسنگی و تشنگی جمعیتی جنگ زده در خدمت تبلیغاتی زمخت مورد بهره برداری قرار میگیرد. انگلیسی ها باز هم همانطور که همیشه در عراق بودند نمایان میشوند: ارباب های از خود راضی .برای هر عربی که شاهد این صحنه باشد ، این اوج تحقیر است.
غارت غارت شده گان . برای تامین مالی هر کاری– ویران سازی ، بازسازی ، کمک انسانی و ….– پول لازم است . این پول از کجا میآید ؟ البته، از نفت عراق .
از اینرو این وظیفه انسانی آمریکایی ها است که با نهایت سرعت ممکن چاههای نفت را در اختیار بگیرند. نه به خاطر خودشان، این فکر را از سرتان بیرون کنید، به خاطر خود عراقی ها. برای کمک به آنها ، برای انجام کار خیر.
حالا هر کودکی میداند این جنگ به خاطر نفت بود. ایالات متحده هدفش این بود که بر منابع عراق، یعنی بزرگترین منابع جهان بعد از عربستان سعودی ، دست بیندازد، و کنترل منابع همسایه در دریای خزر ،ایران و خلیج را در دست بگیرد. حالا معلوم میشود تمام این کارها به خاطرخود مردم عراق است. تا اینکه آنها چیزی برای خوردن و دارو برای کودکانشان داشته باشند.
تمام اینها بعد از تحریم سازمان ملل ، که به درخواست آمریکا اعمال شد و طی سال های طولانی به سوء تغذیه عمومی ، به مرگ صدها هزار کودک از گرسنگی و بیماری و انهدام تاسیسات زیر بنایی عراق انجامید – و اینهمه به نام “نفت در مقابل غذا”

آه، ارول، ارول
اگر او بود در باره این جنگ چه میگفت؟ در کتابش”1984″ جملات ابداعی وزارت حقیقت را داریم نظیر این: “جنگ صلح است”، ” آزادی بردگی است”، و ” جهل قدرت است”. جای او در این جنگ خالی است.
اشغال آزادی است، جنگ وظیفه انسانی است ، سرنگون کردن یک حکومت خارجی “تغییر حکومت” است، گرسنگی دادن کمک انسانی است، مبارزه علیه متجاوز خارجی خدمت به خود کامه است ، بمباران یک شهر خدمت به مردم است .
حقیقت همیشه اولین قربانی جنگ بوده است. ولی به نظر میرسد در این جنگ ویژه، حقیقت حتی بیش از این حد متداول آسیب میبیند.دروغگویی، ریاکاری، دادن اطلاعات انحرافی، ومغز شویی آشکار به تمام است. ژنرال های چهار ستاره مثل بلبل آشکارا شعارهای دروغ سرمیدهند، روزنامه نگاران مدال دار در سراسر جهان مشتاقانه این دروغها را میپذیرند، شبکه های تلویزیونی با پشتکار تمام این دروغ ها را تکرار میکنند، و رسانه های اسرائیلی با ولع این همه را میبلعند. بن اپاتیت.

زهره سحرخیز