اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) بمناسبت اول ماه مه
اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)
اول ماه مه
روز جهانی همبستگی کارگران سراسر جهان مبارک باد!
برما نبخشند فتح و شادی،
نه شه، نه خدا، نه قهرمان
با دست خود گیریم آزادی،
در پیکارهای بیامان
در اول ماه مه ۱۸۸۶ پلیس شیکاگو هرگز تصور نمی کرد که به خاک و خون کشیدن اعتصاب کارگران و کشتار ۷۰ کارگر در آن روز خونین، نه تنها به مبارزات آنان پایان نخواهد داد، بلکه مبارزه شکوهمند آنها برای همیشه در خاطره ها خواهد ماند و در تاریخ ثبت خواهد شد. سه سال بعد از آن فاجعه، در صدمین سالگرد در هم شکستن دیوارهای زندان باستیل در ژوئیه ۱۷۸۹ ، «کنگره بین المللی کارگران» در پاریس، روز «اول ماه مه» را بعنوان روز همبستگی جهانی کارگران برگزید. ۱۴۰ سال از به خون غلطیدن کارگران شیکاگو و ۱۳۷ سال از نخستین جشن «اول ماه مه» میگذرد. در این روز، زمان و چرخهای تولید با خاطره همه جانباختگان جنبش کارگری می ایستد و کارگران با همدیگر تجدید عهد میکنند: «روز قطعی جدال است آخرین رزم ما، انترناسیونال است نجات انسان ها».
اکنون جنبش کارگری سراسر جهان در شرایط بسیار دشواری مبارزات خود را به پیش می برد. با شکست های پی در پی نیروهای چپ در جهان و کندی بازسازی چپ نوین و تاثیرگذار، بخش بزرگی از جهان شاهد گردش به راست فاشیستی است. متاسفانه گرایشات فاشیستی در بسیاری از کشورها توانسته اند بخش ناآگاه طبقه کارگر را نیز به نیروی پشتیبان و حامی خود بدل سازند. تسلط گرایش فاشیستی ترامپ در آمریکا، رشد یا قدرت گیری احزاب فاشیستی در ایتالیا، هلند، سوئد، فرانسه، آلمان، تسلط هندوهای ناسیونال فاشیست طرفدار مودی در هند و حاکمیت احزاب راست فاشیستی در آرژانتین و شیلی از نمونه های برجسته شرایط نوین بربریت جهانی است. در همه این کشورها، تعرض سرمایه به تامین اجتماعی و دستاوردهای درخشان طبقه کارگر در اولویت برنامه های نئولیبرالیستی و فاشیستی قرار دارد. بر این اساس مبارزات امروز جنبش کارگری، گستردگی این مبارزه و تلاش برای حفظ دستاوردهای تاکنونی ، نیاز به تلاشی صد چندان و گردهم آوردن بخش های متنوع و گسترده جنبش کارگری در صنعت، حمل و نقل، آموزش، بهداشت و خدمات عمومی دارد. اکنون بسیاری از احزاب چپ در تلاشند تا همدوش با اتحادیه های قدرتمند کارگری برای متحد کردن اکثریت عظیم جامعه علیه سلطه بی مهار سرمایه و تهاجم فاشیستی تراست های مالی مبارزه ای همه جانبه را سازمان دهند.
در ایران ما، جنبش کارگری شرایط به مراتب سخت تری را از سر می گذراند. بخش های گوناگون جنبش کارگری ایران، کارگران صنایع از جمله فولاد ، نفت و گاز و پتروشیمی، کارگران بخش خدمات و حمل و نقل، معلمان و پرستاران علیرغم مبارزات درخشان و نفس گیرشان در ۴۷ سال حاکمیت فاشیسم دینی بر کشور، اکنون سخت ترین دوران مبارزاتی خود را از سر می گذرانند. تهاجم و تجاوز امپریالیستی ـ صهیونیستی به ایران چه در جنگ دوازده روزه، چه در تلاش برای مصادره جنبش دی ماه و چه در جنگ چهل روزه، نه تنها به قدرتمندتر شدن حاکمیت فاشیستی بر کشور منجر شده بلکه با حمله به زیرساخت ها، با نابودی ۷۰ درصدی صنایع فولاد و پتروشیمی کشور، به اشتغال کارگران ضربات جبران ناپذیری وارد ساخته است. در نتیجه حمله به زیرساخت های فولاد و پتروشیمی و از هم گسستن زنجیره تامین مواد اولیه کارخانه ها و واحدهای تولیدی در سراسر کشور، پروسه بیکاری و اخراج کارگران سرعت گرفته است. غلامحسین محمدی، معاون وزیر کار، از نابودی بیش از یک میلیون فرصت شغلی مستقیم سخن میگوید که با احتساب اثرات جانبی، این رقم به دو میلیون نفر میرسد. توجه کنیم که با احتساب مشاغل غیررسمی، تخمین زده میشود که تا حدود ۴ میلیون نفر منبع درآمد خود را از دست دادهاند. به این نکته نیز باید توجه کنیم که در ایران، ۴ میلیون شغل میتواند هزینه زندگی حدود ۱۲ تا ۱۶ میلیون نفر را تأمین کند. روشن است چنین وضعیت بشدت نگران کننده ای تاثیرات ژرفی بر مبارزات جاری و آتی جنبش کارگری ایران بر جای خواهد گذاشت.
جنبش کارگری و جنبش چپ ایران، امروز باید از یک سو با عواقب بیکار شدن چندین میلیون کارگر و تاثیرات آن بر مبارزات جاری کارگران دست و پنجه نرم کنند و از سوی دیگر با حاکمیتی بجنگد که در نتیجه تجاوز خارجی، از استحکام بیشتر و قدرت سرکوب خشن تری برخوردار شده است. موج گسترده ددستگیری ها با اتهام “جاسوس” موساد و سیا، حتی دامن فعالان صنفی را نیز گرفته است. در شرایط جنگی امروز، مبارزات مدنی و صنفی مردم بیش از گذشته زیر ساتور سرکوب فاشیستی حاکمیت قرار گرفته است. درست در چنین وضعیتی، بر عهده گرفتن نقشی روشن در شرایطی که انشقاق و چند دستگی فکری و سیاسی در جامعه اشکال ویرانگری به خود گرفته، بشدت چالش برانگیز شده است. امید واهی بستن بخشی از جامعه به “نجات بخش” بودن تجاوز ویرانگر امپریالیستی ـ صهیونیستی و همراه شدن بخش دیگری از جامعه با هواداران رژیم فاشیستی بر بستر دفاع از میهن، شرایط مبارزه چپ اجتماعی، که نیروی بزرگی را تشکیل می دهند، را بشدت بغرنج کرده است. حفظ خط روشن محکوم کردن تجاوز امپریالیسیتی ـ صهیونیستی و مخالفت سر راست با فاشیسم دینی حاکم و هم زمان پیشبرد مبارزه در زمین مین گذاری شده شرایط جنگی، کاری است بشدت بغرنج ، نفس گیر و گاه خطرناک.
در شرایط کنونی، گرامی داشت اول ماه مه ، روز جهانی همبستگی کارگران سراسر جهان، تاکید بر مبارزه ای است علیه سلطه سرمایه در هر کشور، علیه تهاجم فاشیستی به دستاوردهای جنبش کارگری، علیه جنگ طلبی قدرت های سلطه جو و مدافعان شان، علیه تلاش برای تطهیر قدرت های فاشیستی به بهانه مبارزه ضد امپریالیستی، علیه همه انواع تبعیض های نهادینه شده بر ضد زنان، دگراندیشان، اقلیت های ملی ، قومی، فرهنگی، جنسی و جنسیتی. چنین مبارزه ای در ایران ما، با اتکا به تجارب درخشان مبارزات چند دهۀ اخیر کشور، مبارزه ای است مسالمت آمیز، مدنی و متکی به تاکتیک درخشان نافرمانی مدنی. تجارب مبارزات جنبش کارگری و جنبش مدنی مردم ایران در بیست سال گذشته نشان داده است که چنین راهی می تواند دستاوردهای بسیار روشنی داشته باشد. نگاهی به دستاوردهای اجتماعی و مدنی انقلاب اجتماعی «زن، زندگی، آزادی» و مقایسه آن با نتایج ماجراجویی های اپوزیسیون راست آویزان به قدرت های خارجی با تاکید بر عملیات مسلحانه ضربتی در کنار نیروهای مهاجم خارجی، اهمیت نقش و جایگاه تاکتیک نافرمانی مدنی را به شکل آشکاری نشان می دهد. جنبش کارگری ایران، امروز بیش از گذشته به سازمانیابی هر چه گسترده تر و همیاری های هر چه عمیق تر نیاز دارد. در شرایط بیکاری های گسترده و تاثیرات اقتصادی ویرانگر تحریم ها و جنگ امپریالیستی و بحران های شدید اقتصادی ناشی از ناکارآمدی نظام حاکم و پیشبرد بیرحمانه سیاست ریاضت اقتصادی بر زندگی کارگران و زحمتکشان و توده های تهیدست، ضرورت سازماندهی تشکل های همیاری محله محور برای کمک به آسیب پذیرترین اقشار جامعه از اهمیت بالائی برخوردار است. در مبارزات محله محور، نقش زنان در شرایط زنانه بودن فقر از اهمیت بالائی برخوردار است. هم زمان مبارزه جدی برای تامین اجتماعی فراگیر و وادار کردن حاکمیت به پذیرش آن در شرایط بیکاری های گسترده از اهمیت بالائی برخوردار است. کارگران ایران به صدقه نیاز ندارند، آنها به حق خود برای بیمه بیکاری، حق مسکن، آموزش و بهداشت رایگان و تامین حداقل های زندگی در شرایط بیکاری ناشی از جنگ نیاز دارند. این حقی است که باید به رسمیت شناخته شود.
در شرایط انشقاق شدید جامعه پس از کشتار ۱۸ و ۱۹ دی ماه و در پی جنگ چهل روزه، جنبش کارگری به مثابه ستون فقرات جنبش آزادیخواهی و عدالت طلبی مردم ایران وظایف بزرگی بردوش دارد؛ وظایفی که انجام آنها بدون تشکل های سراسری بخش های گوناگون جنبش کارگری عملی نخواهد شد. حقیقت این است که نه فقط مبارزه علیه تهاجم خارجی و مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی و برای سوسیالیسم دمکراتیک، بلکه حتی مبارزه علیه گرانی، بیکاری و فلاکت کنونی در شرایط جنگی، ضرورت فوری و حیاتی ایجاد و گسترش تشکلهای مستقل و سراسری کارگران و زحمتکشان را نشان می دهد. توجه داشته باشیم که اتحاد کارگران و تشکل های مستقل کارگری فقط بدست خود کارگران می تواند شکل بگیرد. تاکنون بخش های گوناگون جنبش کارگری، زحمتکشان و زنان ایران، علیرغم دشواریهای ناشی از سرکوب و آزادی کشی جمهوری اسلامی، گامهای بزرگی در این راه برداشته اند. تلاشهای تاکنونی به شرط رعایت دو اصل اساسی می توانند ادامه یابند و به پیروزی برسند: با تکیه بر خواست های بیواسطه مبرم توده کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان؛ با همکاری همه بخش های کارگران صرفنظر از جنسیت، ملیت و گرایشات مذهبی و مسلکی آنان. با به میدان آمدن نسل جدیدی از فعالان جنبش کارگری، جنبش زنان و جنبش های مدنی، با شکل گیری سطح قابل توجهی از تشکلهای مستقل و گسترش رسانهها و امکانات ارتباطی، شرایط سازمان دادن تشکل های سراسری کارگران حتی در شرایط کنونی امکان پذیر است. تشکل های مستقل و سراسری کارگران فقط یک مطالبه نیست، بلکه معیار موفقیت و پیشرفت جنبش کارگری است. دستیابی به مطالبات کارگران، از دستمزد گرفته تا بیمه، از اشتغال گرفته تا تامین اجتماعی فراگیر، در گرو داشتن خواست مستقل، حق طرح آن، حق دفاع از آن و در یک کلام حق تشکل است. در سال جاری باید بیش از پیش برای حق کار، حق بیمه، حق بهداشت رایگان و آموزش همگانی و رایگان، حق مسکن، حق اعتراض، قانون کار دمکراتیک، آزادیهای بیقید و شرط سیاسی و آزادی کارگران و زندانیان سیاسی و مبارزه برای لغو مجازات اعدام دست بدست هم داد. در این مسیر مبارزاتی، روز جهانی کارگر بر همه کارگران ایران و جهان مبارک باد.
سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی
زنده باد آزادی، دموكراسی و سوسیالیسم
هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)
یکشنبه ۶ ارديبهشت ۱۴۰۵ برابر با ۲۶ آوريل ۲۰۲۶
نگاه کارگران باید از سیاست و دولت به محل کار برگردد و کمونیسم را نه در پیروزی حزبی سوسیالیسم دموکراتیکی که می بینیم نوکر سرمایه دارهاست، بلکه در تسخیر محل کار ببینند. این چیزی است که مارکسیستها از آن وحشت دارند.