مواظب باشید که پنجاه و هفتی های فردا نشوید! / محمد علی اصفهانی
میگوید: ایران را به عصر حجر بر می گردانم.
میگویند: منظورش رژیم ایران است.
و به روی خود نمیآورند که برگرداندن یک رژیم به عصر حجر فاقد معناست، و هیچ تناسبی میان دو مفهوم «عصر حجر» و «رژیم» وجود ندارد.
تنها تناسبِ موجود، تناسب میان یک کشور و ساخته های آن است با عصر حجر و ناساخته هایش.
میگوید: یک تمدن، امشب نابود میشود.
میگویند: منظورش تمدن رژیم (!) است، نه تمدن چندین هزار سالهٔ ایران که او هر قدر هم که بی سواد باشد نشانی آن را از سال های دبستانش به یاد دارد.
میگوید: پل کرج را ویران کردم و این تازه اول کار است، و نیروگاه ها و بقیهٔ پل ها را و همهٔ زیرساخت ها را هم نابود خواهم کرد، و کل ایران را میشود یکشبه از میان برداشت، ولی تا حالا [از سر لطف] این کار را نکردهام.
میگویند: نیرو های ج.ا میتوانستند از روی پل کرج عبور کنند، و او خواسته است که مانع عبور آن ها به قصد سرکوب مردم شود.
نیرو های ج.ا از آب هم برای رفع تشنگی استفاده میکنند. پس مخازن آب را هم بمباران کنید. (که احتمالاً خواهید کرد.)
مخزن سوخت را به آتش می کشد.
میگویند: نیرو های ج.ا برای سوخت ماشین های خودشان از این مخزن استفاده می کردند.
پس همهٔ مخازن سوخت و انرژی ایران را هم منهدم کنید. وعدهٔ انهدام کافی نیست. مرد عمل باشید و گول مظلومنمایی های رژیم را نخورید.
مرکز تولید دارو برای بیماری های غیر متعارف را بمباران میکند.
میگویند: این مرکز تولید دارو، میتوانست مواد شیمیایی غیر متعارف هم تولید کند.
پس همهٔ مراکز تولید دارو را هم بمباران کنید. چون همهٔ آن ها میتوانند مواد شیمیایی غیر متعارف تولید کنند.
با انستیتو پاستور که این کار را تکرار کردید. بیمارستان ها را که بمباران کردید. با بقیهٔ این مراکز بالقوه خطرناک هم این کار را بکنید بی زحمت.
میگوید: هدف ما تغییر رژیم در ایران نیست، و علاوه بر این، اصلاً رژیم در ایران تغییر کرده است!
میگویند: این را با هدف غافلگیر کردن گفته است.
یاد مرحوم «سرکار استوار» به خیر که از این «پُلِتیک» ها زیاد میزد.
میگوید: من نفت ایران را میخواهم، و اگر مردم آمریکا صبر کنند و عجله نداشته باشند «نفت ایران را تصاحب میکنم.»
میگویند: منظورش نفت رژیم است.
انگار نفت ایران همانی نیست که از زمان اکتشاف و استخراجش تا حالا، روس و انگلیس و بعد تر هم آمریکا، میهن ما را و تمام خاورمیانه را به خاک و خون کشیده اند، و بخش بزرگی از اقتصاد دنیا، مستقیماً یا غیر مستقیماً هنوز هم وابسته به آن است.
مجتمع های ساختمانی چندین طبقهیی را روی سر ساکنانشان آوار میکند.
میگویند: فلان نظامی یا غیر نظامی ج.ا در یکی از آپارتمان های آن زندگی می کرد، و خواسته است شر او را از سر مردم ایران کم کند و راه قیام را هموار سازد.
دبستان دخترانه را بمباران میکند و ده ها دختر بچه را یکجا میکشد و بقیه را هم لت و پار میکند.
میگویند: اولاً کار او نبوده است و کار رژیم بوده است، و ثانیاً این دبستان در مجاورت یک مرکز نظامی قرار داشت و میخواستند آن مرکز را بمباران کنند اما نقشهٔ هواییشان متأسفانه به روز نشده بود. خب، پیش میآید دیگر! سرنگونی، هزینه دارد.
میزند و میکشد و میسوزاند و ویران میکند.
میگویند: چه کار کند پس؟ مگر ج.ا راه دیگری برایش باقی گذاشته است؟ او دارد هم از ج.ا انتقام میگیرد، و هم مانع از آن میشود که بعداً ج.ا به او آسیب برساند.
ج.ا هم همینطور است که دارد انتقام برچیدن محاکم شرع و مکتب و مکتبخانه و انتقام تحقق نیافتن مشروعه به جای مشروطه و انتقام آزادی زنان و انتقام فرهنگ و علم و دانش و پیشرفت و مدنیت را از ایران و مردم ایران میگیرد، و میزند و میکشد و میسوزاند و ویران میکند، و مردم را هزار هزار به گلوله میبندد تا مانع از آن شود که بعداً به او آسیب برسانند.
چون ج.ا گناهکار است، او بیگناه است و ناچار شده است که این کار ها را بکند. اصلاً برای کمک به مردم ایران و رهانیدنشان از دست ج.ا است که میزند و میکشد و میسوزاند و ویران میکند.
آن هایی که سیاستمدار و تحلیلگر و ژورنالیست هستند و چنین میگویند لابد پاسخی برای وجدان خود سر هم کرده اند و توانسته اند آن را و خود را بفریبند؛ اما جوان به جان آمدهیی که از فرط استیصال، به خودزنی روی آورده است و چنین میگوید چه طور؟
ـــــــــــــــــــــــــ
مجموعهٔ رفتار های ج.ا اصلی ترین زمینه ساز این جنگ است، اما این موضوع، چیزی از ماهیت تجاوزگرانهٔ این جنگ که نتانیاهوی نسل کش، و ترامپ سوداگر با افتادن در دام رؤیا فروشی های او به راه انداخته اند نمیکاهد.
یک:
این جنگ، نه از این سو، و نه از آن سو، در چارچوب آنچه «جنگ عادلانه» نامیده میشود نمیگنجد؛ و هم از این سو، و هم از آن سو، غیر عادلانه است، و نسبت دادن دفاع از میهن در برابر تجاوز خارجی به متجاوزان و اشغالگران داخلی به همان اندازه مبتذل است که نسبت دادن کمک به آزادی مردم ایران به متجاوزان و اشغالگران خارجی.
دو:
پاسخ تجاوز خارجی، در مقطع کنونی تاریخ، و پس از پایان عصر کلنیالیسم و استعمار کلاسیک، دیگر ناسیونالیسم نیست، و آنچه باید معیار و محک دفاع از میهن باشد، نه هویت ملی، که هویت انسانی است.
هویت انسانی مردمان یک سرزمین، در جهانی که هنوز به مرحلهٔ بی مرزی نرسیده است، و با مرز های جغرافیایی تعریف میشود، طبعاً با هویت ملی نیز در آمیخته است و نمی تواند از آن جدا باشد.
سه:
بر این مبنا، تجاوز به میهن، به حملات نظامی یا انواع دیگر تجاوز از سوی یک قدرت خارجی محدود نمیشود، و بیش از آن، و پیش از آن، با تجاوز به هویت انسانی مردمان میهن است که معنا مییابد.
چهار:
متجاوز اصلی ـ و نه تنها متجاوز ـ نه از بیرون مرزها، که از درون مرز ها، به میهن ما حملهور شده است، و چهل و هفت سال است که یکریز و بی امان به تجاوز خود ادامه میدهد.
پنج:
اگر امروز کسانی از سر استیصال و درماندگی، و کسانی به طمع کسب قدرت، به متجاوز خارجی امید بسته اند، ما که نسل های کنونی، «پنجاه و هفتی ها» می نامندمان، نه از سر استیصال و درماندگی، و نه به طمع کسب قدرت، بلکه به دلیل یک انتخاب تعیین کنندهٔ نادرست، با دست خودمان به متجاوزِ درون مرز کمک کردیم تا میهن ما و تاریخ و جغرافیا و فرهنگ و هویت ما را تحت اشغال خود در آورَد.
شش:
هم از این رو، ما «پنجاه و هفتی ها» در موقعیت و جایگاهی قرار نداریم که بدون پذیرش مسئولیت خود در ویران کردن ایران، از آن بخشِ بزرگِ مردمان که سال ها اسارت ـ از لحظهٔ تولد و حتی پیش از تولد تا همین امروز ـ در زندان بی در و بی سقفی که ما برایشان ساخته ایم، کیفیت انتخاب هاشان را دستخوش مجموعهیی از اختلال ها کرده است، طلبکاری کنیم، و یا نگاه عاقل اندر سفیه بر آن ها بیاندازیم.
هفت:
همیشه، همه مسئول رفتار خود نیستند. بسیار پیش میآید که مسئول رفتار یکی یا کسانی، یکی یا کسانی دیگر باشد یا باشند.
هشت:
تکلیف آن هایی که از فاجعهٔ شوم «انقلاب پنجاه و هفت» دفاع میکنند یا به آن استناد میکنند روشن است و حسابشان جداست و باید هم جدا باشد؛ اما مشکل بقیهٔ ما، یعنی «پذیرش مسئولیت خود در ویران کردن ایران»، با یک اظهار تأسف خشک و خالی، حل و فصل شدنی نیست.
نه:
نخستین گام ما در پذیرش عملی مسئولیتمان در ویران کردن ایران، تلاش در جهت یافتن زبان مشترک با نسل هایی است که در آتشی که ما برافروخته بودیم، یعنی برافروخته ایم، سوخته اند و تمام زندگی و آرزو ها و آمال و شور و شوق و آیندهشان به دست ما تباه شده است.
ده:
کدامیک از ما به این زبان مشترک رسیده است تا با آن بتواند به این نسل ها بگوید که اگر شما هم مثل ما یک انتخاب تعیین کنندهٔ نادرست داشته باشید، نسل های سوختهٔ فردا از شما همانگونه یاد خواهند کرد که شما امروز از ما یاد می کنید؟
۳۱ فروردین ۱۴۰۵
ققنوس ـ سیاست انسانگرا
اینکه حاکمیت اشغالگران اسلامی بر ایران باعث و بانی جنگ نامیده شود حاکی از تلاش برای زنده نگه داشتن تعزیه خانمان سوز وایران ویران کن ضدیت استکبار و ضد استکبار! است.
لو رفتگی این تعزیه در جریان پروژه بریدن سر جنبش و طبعا نجات رژیم از سوی امریکا و پا منبریش شازده منگل در حدی که در این چند روز گذشته حتی تلویزیون عنتر ناسیونال مجبور شده بخش بزرگی از انعکاس نظرات مردمی را به افشای جنگ محدود وکنترل شده ای از سوی مردم اختصاص دهد که هدفش بریدن سر جنبش و نجات رژیم از بحران های گوناگون بود .
اینکه واقعا نظرات مردمی در این تلویزیون استعماری انعکاس میبابد یا اختراع خودشان است اصلا مهم نیست.
آنچه مهم است فضای انفجاری واندوه و…مردمی بیرون ازاین تلویزیون از بلائی که امریکا وشازده منگل السلطنه بر سرشان آورده اند میباشد که نه تنها شازده را به لال مونی وادار بلکه شارلاتانهای مفسر…عنتر ناسیونال را مجبور به حرف زدن راجع به خنجر عمو ترامپ نموده است.
شما هم بی زحمت وخواهشا موقع را برای زدن تو سر “ایران گرائی” بنفع کشکی بی سروته بنام “هویت انسانی؟!”مورد استفاده گلوبالیستهای ضد بشر مغتنم نشمارید.
یکی ازخیانت های شازده به جنبش نام گذاری پوچ وبی معنی “ملی”اختراع بورژوازی اروپائی بر جنبشی بود که تمامی شعارهایش وگفتمانش نه دموکراسی گندیده غربی میلیارد پرور ونه آن ملی گرائی که اختراع اروپا بهنگام شکل یابی ملت ها از قبایلش بود که در ایران ملی اسلامی ها آن را در دوره معاصر نمایندگی میکردند.
بنابراین باز هم خواهشا شما اتهام ناسیونالیستی را در ادامه شازده بر جنبش صد در صدر میهن گرایانه فرزندان کار وزحمت ایران وارد نفرمائید.
در پایان زمانی میتوان این جنبش اصیل را پنجاه وهفتی نامید که بمانند بدنه منافقین وتوده واکثریت وملی اسلامی های وامت حزب الله برای ادامه خیانت یا حماقت شازده که فرقی نمی کند درچسباندن دوباره ذهنیت جنبش به عمو ترامپ تکبیربفرستند.
یعنی همان کاری که برای وصل هر چه بیشتر امام گور بگوری به ذهنیت توده مردم در عین خنجززدنهای عریان وی به امید وآرزوهای مردمان انجام دادند.
این سلطنت طلب ها آینده ای در ایران ندارند که بخواهند “مواظب» باشند. این ها نوه نتیجه های شکنجه گران دوران شاه و عده ای هم شکنجه گران رزیم اسلامی هستند که بخاطر اختلافات مالی(کی بیشتر بدزدد) به غرب رفته و از حزب اللهی به شاه الهی دگردیسی شدند. وگرنه با وقاحت، قاتلان بچه مدرسه ای ها، معلمان و پرستاران ما را “عمو ترامپ” و “عمو نتانیاهو” نمیگفتند و با پرچم آمریکا و اسرائیل ، کشورهایی که از به عصر حجر برگرداندن کشورمان ابایی ندارند، در تجمات شرکت نمیکردند.
مگرفراری دادن دو سر ضد بشر باعث بانی ریخته شدن بمب و…بر ایران در جنگی محدود وکنترل شده با دراز کردن مردمانی که قربان صدقه آنان از ترامپ ویااز خامنه ای ورژیم کوچکترین جائی در نقشه کشیده شده نداشته شاخ ودم دارد؟.
در ضمن خود جنابعالی کی؟ وبه چه وسیله؟ این توطئه جنگی! دقیقا بر علیه مردمان وخاک ایران را افشاء کردید؟.
مگر نویسنده تا همین دیروز که بوی شاه شدن شازده منگل میامد خود را طرف دار وی نشان نمیداد؟.
مگر نویسنده ندید که حتما دید ترامپ بدون رودربایستی از افکارعمومی رهبران!داخل ایران را پرطرف دارتر ازشازده منگل نامید؟.
پس بفرمائید این مقایسه دروغین بین بزعم شما پنجاه وهفتی ها با هزاران هزار نفر که دقیقا بخاطر منگل بودن و یا حتی خائن بودن شازده نمی توانستند ونتوانستند سر سوزنی برتشدید ویا فروکش کردن جنگ تاثیر گذار باشند از برای چیست؟.
آیااین بی شرمی نیست که بعنوان نمونه تاثیرگذاری مجاهدین برسوار کردن امام گور بگوری بر شانه توده ها رابا بی تاثیری براستی دلقکی بنام شازده که اگر اسم تشکیلات ومبارزه قهر آمیز بیاید شلوارش را زرد میکند یکی کرد؟.
اگر واگر در شازده یک جو از خون نادرشاه یاریچارد شیر دل یا جرج واشنگتن…یا لنین و مائو واستالین وچه گوارا یا ژنرال دوگل ومارشال تیتو…یا هیتلر…تا برسیم به احمد زاده و…وجود داشت و توده های حامیش را سازمان دهی رزمی کرده بود وگارد جاویدان صرفا یک خالی بندی نبود وآنگاه شاهد بودن یک صندلی برای وی در کنار میزترامپ و بی بی بودیم آنگاه صد در صدر آری که این بخش از ایرانیان درآنچه بر سر ایران با بمب آوردند سهم داشتد.
اما در این شرایط که منگل السلطنه وهوادارانش بجز تو سری وتحقیراز سوی شیطان بزرگ وکلا غرب دریافت نکردند هر کس که بخواهد میهن پرستان ایرانی را به صرف حمایت شازده منگل ازجنگی که ایرانیان نه سر پیاز در تشدید آن ونه ته پیاز در پایانی بودند که با پیروزی!رژیم رقم خورد در حالی که اصل جنگ برای رقم خوردن این پیروزی بود تلاش برای لکه دار کردن کل جنبشی غرقه در خون بنفع رژیم اشغالگراست وبس.
در هیچ جای این مقاله، وقتی که از ضمیر «ما» استفاده شده است، از قول این «ما» حرفی نقل نشده است. بیان نظری و قضاوتی در باره «ما» به معنای بیان آن چیز از قول «ما» نیست!
* وطن جزئی از طبیعت اجتماعی انسان نیست، وطن ساخته و پرداخته سلطه طلبان و استثمارگران است. زنان و کارگران قربانی هستند و جامعه در تعلق مرتجعین است. پس زنان و کارگران در عمل وطن ندارند. زنان و کارگران محیط زیست دارند.
* “ما”، خود ایشون است = آقای اصفهانی. بهتر است بگوئید “من”.
* شما از شرکت در سرنگونی رژیم شاه پشیمان هستید، باشید، “ما” را سرزنش نکنید. لطفا از جانب خودتان حرف بزید نه از جانب دیگران.
—
پیدایش وضعیت امروز صرفا محصول خصوصیات و اعمال رژیم نیست،
—
این نظر آنارشیستی کمونیستی در باره سرنگونی رژیم شاه و وضعیت جامعه ایران است:
—
* تکامل جامعه ایران همیشه بر اساس تکامل اقتدارگرایان استثمارگر بوده است. در این، ایران تفاوتی با سایر جوامع ندارد، مگر برخی از جوامع قبیله ای فعلی در آمازون و گروهای سنتی آنارشیستی پراکنده و کوچک در جهان.
* هم رژیم شاه مرتجع بود و هم رهبری شورشها در سرنگونی رژیم شاه. زنان و کارگران مقصر نیستند، رهبران مقصر هستند. در جنگ مابین ارتجاعیون کسی مقصر نیست جز خود رهبران، زنان و کارگران آلت دست هستند.
* زنان و کارگران ایران بعلت سلطه جریانات ارتجاعی جامعه، آگاهی طبقاتی نداشتند و ندارند و این باعث شده است که دنبال مرتجعین راه بیافتند.
* مرتجعین تمام دولتگراهای جامعه هستند.
* تجاوز روسیه به اوکراین و قتل عام اهالی غزه نشان داد که دموکراسی غرب واقعا دموکراسی است اما جنایتکارانه است. در کامنتهای بیشمار آنارشیستی گفته شد که دموکراسی خواهی لاپوشی اقتدارگرائی و استثمارگری در جامعه است.
* حمله آمریکای دموکراتیک به ایران، ادامه کوشش غرب در مستعمره (نواستعمار) کردن ایران است و مثل قبل مقاومت در مقابل آن هم ارتجاعی شده است و هیچ جریان انقلابی در ایران و حتی جهان وجود ندارد که جلوی این روند را بگیرد. در عین حال، جنگ ایران واقعه مهمی در تاریخ بشر نیست. یک موقع هم پادشاهان ایران به کشورهای دیگر برای گسترش قلمروهایشان جمله میکردند. این “وطن” پاک نیست، پر است از جنایت. همه وطن ها تاریخ وجودی کثیفی دارند. حتی کوبا هم که از طریق مقاومت علیه ارتجاع بوجود آمد، خودش مرتجع شد.
* راه رهائی از این وضع، انقلاب آنارشیستی کمونیستی زنان و کارگران ایران است.
آنارشیست