بمب جنسی

https://roshangari.info

در گزارش نشریه علمی نیوساینتیست آمده است که در سال 1994 مقامات نظامی آمریکا در پنتاگون در حال تنظیم طرحی برای تولید نوعی سلاح شیمیایی بودند که بمب جنسی خوانده می شد. ایده مرکزی این بمب آن بود که با پراکندن آن در جبهه، میل جنسی در میان سربازان دشمن آن قدر بالا رود که مجبور شوند به سکس با یک دیگر روی بیاورند.

این نشریه می نویسد اطلاعات مربوط به این موضوع مبتنی است بر اسناد سلاح های مورد استفاده در نیروی هوایی آمریکا که تاکنون در ردیف اسناد سری طبقه بندی شده بود و اکنون پس از سالها طبق قانون انتشار یافته است.اسناد مورد استفاده در این گزارش مربوط به لابراتوار نیروی هوایی آمریکا در دیتون در ایالت اهایو است که قرار بود این پروژه را پی گیری کند. لابراتوار مزبور درخواست کرده بود 70 میلیون دلار برای تولید این سلاح ها طی 6سال در اختیارش گذاشته شود.

این سلاح جدید دشمن را نمی کشد ولی بر اساس گزارش مزبور ” سطح اخلاق سربازان دشمن را چنان پائین می آورد که به هم جنس گرایی روی بیاورند.”
این که همجنس گرایی مساوی با پایین آوردن سطح اخلاق سرباز خوانده می شود، با فرهنگ مردسالار پنتاگون انطباق دارد، ولی به هر حال تلاش برای به جان هم انداختن سربازان به کمک سلاح های شیمیایی و برخلاف تمایل خودشان، هم با اخلاق عمومی وهم با مقررات کنوانسیون ژنو در تضاد است.

لابراتوار دیتون سفارش های دیگری هم برای تولید سلاح های شیمیایی گرفته بود. از جمله نوعی ماده شیمیایی که با پخش آن در مراکز موردنظر, زنبورها تحریک شده و دسته جمعی به انسان ها حمله کنند.
یک ماده دیگر قرار بود به سربازان دشمن در جنگ های چریکی چنان بوی بدی بدهد که آن ها نتوانند در میان مردم عادی خود را پنهان کنند.

لازم به توضیح است که هنوز معلوم نیست که هزاران سربازان انگلیسی و آمریکایی که در سال 1991 به جنگ اول عراق فرستاده شدندو به سندروم خلیج مبتلا شدند، گرفتار سلاح های شیمیایی کدام طرف شده اند- صدام یا خود نیروهای مهاجم.

آمریکا سال هاست از امضای قرار داد منع کامل سلاح های کشتار جمعی خودداری می کند. بسیاری از مخالفان تاکتیک های کنونی برای جلوگیری از کشتار سلاح های جمعی می گویند مخالفت با تولید سلاح های شیمیایی توسط قدرت های بزرگ به این علت است که تولید این نوع سلاح ها نسبت به سلاح های هسته ای و دیگر انواع سلاح ها بسیار ارزان است و این تنها نوع سلاحی است که کشورهای فقیر تر می توانند آن را تهیه کنند. این گروه که خود به شدت با جنگ و کاربرد سلاح های کشتار جمعی مخالفند، در مقابل طرح کنونی پیشنهاد می دهند یا تولید سلاح های کشتار جمعی از همه نوع- بمب، راکت، هسته ای، شیمیایی،بیولوژیک … بطور کامل منع شود یا اگر برای اجرای این پیشنهاد زور بشر کنونی به قدرتمندان جهان نمی رسد، پس تولید همه انواع سلاح ها برای همه بطور مساوی آزاد باشد، ولی کار برد آن ها در همه نقاطی که حتی یک شهروند غیرنظامی هست ممنوع گردد.

البته همان قدرتمندان از تصویب چنین پیشنهادی نیز جلوگیری خواهند کرد، ولی حداقل این پیشنهاد می تواند گفتمان کنونی را که جنبه های مهمی از حقیقت را مخفی کرده تغییر دهد و زوایای جدیدی در مباحث جلوگیری از توسعه سلاح های کشتار جمعی که انسان عصر ما به واقع بیشترین تلاش و حداکثر هوش خود را در خدمت آن گذاشته است باز کند.
زهره سحر خیز