«حس ناامیدی»: بسیاری از ایرانیان از یک جنگ طولانی مدت و پیامدهای آن می‌ترسند

مصاحبه با دو ایرانی مقیم آمریکا

نرمین شیخ: در حالی که جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران به هفته سوم کشیده می‌شود، رئیس جمهور ترامپ از سایر کشورها می‌خواهد که کشتی‌های جنگی خود را برای باز کردن تنگه هرمز که به دلیل تهدیدات ایران تا حد زیادی بسته شده است، اعزام کنند.

دونالد ترامپ: من از این کشورها می‌خواهم که وارد شوند و از قلمرو خود محافظت کنند، زیرا این قلمرو آنهاست. این جایی است که آنها انرژی خود را از آن دریافت می‌کنند. و آنها باید بیایند و باید به ما در حفاظت از آن کمک کنند.

نرمین شیخ: ترامپ به فایننشال تایمز گفت که اگر متحدان به ایمن‌سازی این آبراه حیاتی کمک نکنند، نقل قول از او، “برای آینده ناتو بسیار بد خواهد بود”. در هفته‌های اخیر، قیمت جهانی نفت با مسدود شدن جریان نفت از طریق تنگه توسط ایران، بیش از ۴۰ درصد افزایش یافته است.

این در حالی است که ایالات متحده و اسرائیل همچنان به حملات بزرگ علیه ایران ادامه می‌دهند، در حالی که ایران با حمله مکرر به اسرائیل و متحدان ایالات متحده در خلیج فارس، از جمله امارات متحده عربی، عربستان سعودی، کویت و بحرین، تلافی کرده است.

در همین حال، صلیب سرخ لبنان گزارش می‌دهد که حملات اسرائیل به لبنان اکنون بیش از ۹۰۰۰۰۰ نفر را آواره کرده است. تعداد کشته‌شدگان در لبنان از ۸۵۰ نفر فراتر رفته است.

ما اکنون با دو مهمان شروع می‌کنیم. نغمه سهرابی استاد تاریخ خاورمیانه در دانشگاه براندیس است. در اوایل سال جاری، او شروع به ترجمه مقالات از فارسی به انگلیسی توسط نویسندگان داخل کشور کرد. عنوان مقاله اخیر او برای مجله Equator «روشنفکران نترس ایران» است. او به طور گسترده در مورد تاریخ و سیاست ایران نوشته و پیش از این رئیس انجمن مطالعات ایران بوده است.

همچنین پروفسور امیر احمدی آریان، رمان‌نویس و روزنامه‌نگار ایرانی-آمریکایی، به ما پیوسته است. او ۱۵ سال پیش ایران را ترک کرد. او استاد نویسندگی خلاق در دانشگاه بینگهمتون است. عنوان آخرین مقاله او برای The New York Review of Books «از آتش و باران» است.

هر دوی شما به Democracy Now خوش آمدید! نغمه، بیایید با شما شروع کنیم. اگر می‌توانید در مورد مقالاتی که از اوایل امسال ترجمه کرده‌اید و آنچه مردم ایران در مورد وضعیت موجود به شما می‌گویند، صحبت کنید؟

نغمه سهرابی: از اینکه من را دعوت کردید متشکرم.

من ترجمه این مقالات را پس از وحشیگری و قساوت دولت در ژانویه نسبت به معترضان شروع کردم. بنابراین مجموعه‌ای کامل از رویدادها و مقالات در مورد آن وجود داشته است. اما به طور خاص در مورد آنچه اکنون در حال وقوع است، اطلاعات کمی منتشر شده است. اما چیزی که واقعاً جالب بوده دو چیز بوده است. یکی روشی است که بسیاری از این نویسندگان بیان می‌کنند که چگونه بسیاری از مردم بین یک رژیم سرکوبگر و جنگ گیر افتاده‌اند. به عبارت دیگر، به جای اینکه سعی کنند بگویند یا مخالف جمهوری اسلامی هستند و بنابراین طرفدار جنگ هستند، یا مخالف جنگ هستند و بنابراین از جمهوری اسلامی حمایت می‌کنند، بسیاری از مردم سعی کرده‌اند بفهمند و بیان کنند که در یک جامعه و در جهانی که بسیار بسیار قطبی شده است، هیچ یک از این دو چیز بودن به چه معناست.

علاوه بر این، بسیاری از مردم نوشته‌اند، کسانی که می‌توانند آن را بیان کنند – و می‌توانیم کمی بعد در مورد مشکلات ارتباطی صحبت کنیم – در مورد آنچه پس از جنگ‌ها – پس از توقف بمب‌ها – باقی می‌ماند، نوشته‌اند، درست است؟ – امواج شوکی که از محله‌ها عبور می‌کنند، زندگی روزمره، افرادی که به فروشگاه می‌روند، افرادی که باید با فرزندانشان سر و کار داشته باشند، افرادی که باید با کار خود سر و کله بزنند. و خیلی مهم است که این‌ها را در نظر داشته باشیم، چون ما در زمان جنگ تمایل داریم که روی کشته‌شدگان و ویرانی‌ها تمرکز کنیم، و فراموش می‌کنیم که افرادی هستند که پس از سقوط بمب‌ها، باید به نوعی زندگی خود را ادامه دهند.

و من فقط یک مثال کوچک از جزئیاتی که وقتی به صداهای روی زمین گوش می‌دهیم، به ذهنمان می‌رسد، برایتان می‌زنم، که در مورد کمبود شیشه در تهران است. بنابراین، اگرچه این حملات از نظر فنی دقیق هستند و – به ساختمان‌ها برخورد می‌کنند، و سپس امواج شوک از محله عبور می‌کنند و دیوار را خراب می‌کنند یا دائماً شیشه‌ها را می‌شکنند. و بنابراین، مردم مجبور شده‌اند بروند و سعی کنند، اگر – شیشه کافی برای تعمیر این شیشه‌ها وجود ندارد، بنابراین مردم اساساً در این خانه‌های نیمه ویران نشسته‌اند و سعی می‌کنند از اموال خود در حالی که باد می‌آید و از ساختمان عبور می‌کند، محافظت کنند. بنابراین، وقتی به آنها گوش می‌دهیم، وضعیت بسیار پیچیده‌تر می‌شود.

احمدی آریان: من فکر می‌کنم انتقاد من از پوشش رسانه‌های غربی، می‌دانید، با آنچه پروفسور سهرابی همین الان گفت، بسیار همسو است، می‌بینید که کاملاً به دو دسته تقسیم شده است، می‌دانید، مانند چپ و راست، حداقل خطوط چپ و راست آمریکایی. اگر به چپ‌ها نگاه کنید، آنها بسیار بر دستور کار ضد جنگ متمرکز هستند. آنها می‌خواهند بمباران متوقف شود و غیره. و اگر به راست‌ها نگاه کنید، آنها به نوعی این جنگ را به عنوان نوعی عملیات آزادسازی ارائه می‌دهند و به وحشیگری‌های رژیم در طول زمان اشاره می‌کنند و نشان می‌دهند که، می‌دانید، خساراتی که ایجاد کرده بسیار شدیدتر از حتی این بمباران شدید تاکنون بوده است. منظورم این است که، به نظر من، این ساده‌سازی قابل درک است، زیرا این وضعیتی است که بسیار پیچیده و درک آن دشوار است.

من فکر می‌کنم واقعیت این است که اگر شما در حال حاضر در ایران زندگی می‌کنید، باید دو نوع ایده متناقض در مورد آینده را با هم تطبیق دهید. فکر می‌کنم اکثر ایرانی‌ها می‌خواهند این جنگ هر چه زودتر تمام شود، و در عین حال، از هیچ چیز بیشتر از فردای جنگ، اگر این رژیم پابرجا بماند، نمی‌ترسند. فکر می‌کنم هر کسی که در هر مقطعی از زندگی‌اش در منطقه جنگی بوده باشد، بدون ذره‌ای شک می‌داند که هیچ چیز خوبی از هیچ جنگی حاصل نمی‌شود. می‌دانید، هیچ جنگ تمیزی وجود ندارد. هیچ بمباران تمیزی وجود ندارد. حتی این، مانند حملات دقیق – به اصطلاح دقیق – به اهداف نظامی یا دولتی در ایران، باعث تلفات بسیار شدید غیرنظامی می‌شود، آسیب به میراث فرهنگی، اثرات زیست‌محیطی آن. ما همین الان دیدیم که پس از بمباران پالایشگاه‌ها و انبارهای نفت در تهران چه اتفاقی افتاد. بنابراین، فکر می‌کنم برای هر کسی که چیزی در مورد جنگ می‌داند، کاملاً واضح است که مسیر رسیدن به یک جامعه بهتر، یک جامعه مرفه‌تر و دموکراتیک‌تر، هرگز از طریق جنگ نمی‌گذرد.

و از طرف دیگر، واقعیت این است که، می‌دانید، رژیم ایران – و من آن را «رژیم» می‌نامم زیرا ( حکومت) به نیروهای امنیتی، نیروهای سرکوبگر تقلیل یافته است – تمام ادعاهای حکومتداری را کنار گذاشته‌اند. بنابراین، آنها نیز به مردم ایران به عنوان دشمن خود نگاه می‌کنند و در این مورد بسیار واضح بوده‌اند. اگر به رسانه‌های دولتی نگاه کنید، آنها مرتباً آنها را تهدید می‌کنند که اگر به خیابان بروند و هرگونه نشانه‌ای از نارضایتی از دولت نشان دهند، هر نوع اعتراضی را ترتیب دهند یا مرگ علی خامنه‌ای را جشن بگیرند، که بسیاری از مردم این کار را کردند، آنها به دنبال آنها خواهند آمد و آنها را خواهند کشت. منظورم این است که آنها این کار را روز بعد از مرگ خامنه‌ای انجام دادند. آنها به تعدادی از مردم شلیک کردند و ما تلفات داشتیم. آنها حتی به پنجره‌های خانه‌هایی که مردم در آنجا جشن می‌گرفتند، شلیک کردند.

بنابراین، باید بتوانید این نوع وضعیت متناقض را حل کنید. باید چارچوبی پیدا کنید که هم بمباران ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل و هم جنگی که رژیم ایران علیه مردم خود به راه انداخته است، در آن گنجانده شود. خیلی سخته، و راستش رو بخوای، مطمئن نیستم که بتونم انجامش بدم. اما این تنها برداشت صادقانه است که تا حد زیادی در پوشش رسانه‌های غربی غایبه.

در مورد سوال اول شما در مورد تأثیر اون بر جنبش اعتراضی در ایران، ، من از تجربه شخصی می‌دونم، هرچند خیلی کوچیک بودم، اما، اون جنگ به اندازه کافی طولانی بود که من یه جورایی حس خوبی از تأثیرش بر جمعیت غیرنظامی داشته باشم. وقتی جنگ تموم می‌شه، تموم نمی‌شه. منظورم اینه که، تا آخر عمر با آدم می‌مونه. من هنوز کابوس‌هایی در مورد اتفاقاتی که وقتی ۵ سالم بود تجربه کردم می‌بینم. و، می‌دونی، جنگی به این بزرگی با کشوری که اینقدر توسط دولت، تحریم‌ها و غیره ضعیف و اینقدر وحشیانه شده – داستانش مفصله – خستگی‌ای که ایجاد می‌کنه، حس تحلیل رفتن و ناامیدی‌ای که ایجاد می‌کنه – که همین الان، بعد از دو هفته ایجاد کرده – می‌دونی، خیلی عمیق و خیلی فلج‌کننده ه‌ست. سپس، این انتظار که مردم از این جنگ بیرون بیایند و یک جنبش سیاسی را سازماندهی کنند تا حتی به انجام هر کاری که منجر به تغییر معناداری در وضع موجود سیاسی شود فکر کنند، یک خیال است.

می‌دانید، همین الان، به محض اینکه بمب‌ها شروع به باریدن می‌کنند، غریزه بقا در مردم فعال می‌شود. آنها به دنبال سرپناه می‌گردند. آنها به دنبال آب و غذا می‌گردند. آنها می‌خواهند از خانواده خود، به ویژه فرزندانشان، محافظت کنند. و تا زمانی که جنگ ادامه دارد، در حالت بقا باقی خواهند ماند. و پس از توقف بمباران، که می‌دانید، هیچ یک از ما نمی‌دانیم چه زمانی این اتفاق خواهد افتاد، ماه‌ها طول می‌کشد تا این وضعیت را پردازش کنند، با این آسیب زندگی کنند یا آن آسیب را در زندگی خود بگنجانند و حتی شروع به فکر کردن در مورد انجام هر کار دیگری، سازماندهی بیرون رفتن یا، می‌دانید، شرکت در هر نوع فرآیند سیاسی کنند. بنابراین، –

نرمین شیخ: پروفسور آرین، مجبوریم مصاحبه را تمام کنیم. از حضورتان بسیار سپاسگزاریم، پروفسور امیر احمدی آریان، ایرانی-آمریکایی

منبع: دموکراسی اکنون

برگردان(خلاصه شده) بنفشه زمانی

«جنگ علیه مردم ایران»: رشد ملی‌گرایی در ایران، علیرغم حملات مرگبار ایالات متحده و اسرائیل

حمله آمریکا و اسرائیل ، داستان گوسفندان ترکیه و رفتار گله ای بعضی ها