وقتی مردم نخواهند با سرنیزه نمی توان صدای اعتراض مردم را  برای همیشه خاموش کرد

روشنگری / برخورد وحشیانه با معترضان،  اوج ترس و وحشت رژیم از حرکت اعتراضی مردم را نشان می دهد. کارشان به جایی رسیده که دیگر حتی در قلاع امن خود و در حوزه هایی که به طور سنتی از آن برای تحمیق و فریب مردم،  انحراف افکار عمومی از جنایات روزمره شان و تبلیغ برای رژیم بهره می برند،  هم برایشان به کابوسی وحشتناک تبدیل شده است،  به نحوی که برای رهایی از وحشت حتی آشکارا دست به گروگان گیری، شکنجه   و کشتار میزنند

پاسداران، بسیجی ها، لباس شخصی ها، نیروهای انتظامی و کلا همه اراذل و اوباش حکومتی در جریان اعتراضات  و بعد از آن از هیچ جنایتی روگردان نبوده و نیستند. آنها جوانان مردم را در سیاهچال ها به شدیدترین و حیوانی ترین شکلی شکنجه  میدهند، و اخبار تائید نشده حکایت از آن دارد که   تعدادی را زیر شکنجه به قتل رسانده و اجسادشان را مخفیانه در گورهای بی نشان دفن کرده اند.  تا توان دارند جنایت کرده و وحشت پراکنی  میکنند  تا بلکه مردم را بترسانند و از ادامه اعتراض بازدارند،  اما باز هم شاهد هستند که مردم مترصد فرصت هستند تا از هر روزنی که برایشان پدید می آید خشم و نفرت و اعتراض خود را به  سرکوبگران و متجاوزان نشان دهند.  

قتل عام  و  بازداشت چندین هزار نفر ار معترضین نه تنها دایره مخالفت و صدای اعتراض را خاموش  نمیکند  که شعله های  نفرت از رژیم  را افزایش خواهد داد . تجربه ثابت  کرده است  که “بر سرنیزه نمی توان نشست” و وقتی مردم نخواهند با سرنیزه نمی توان صدای اعتراض مردم را  برای همیشه خاموش کرد. پاسداران سرمست قدرت و غارت پول نفت و تا خرخره فرو رفته در غرقاب جنایت علیه مردم قدرت فهم این واقعیت را از دست داده اند و به همین دلیل نعره می کشند تا بلکه مردم را بترسانند و از این طریق ترس خود را پنهان کنند
کابوسی که این  جنایتکاران  با آن روبرو  هستند  نحوه مقابله با مردمی است که به هر دلیل تصمیم گرفته اند اسلحه دروغ و تزویر و ریاکاری رژیمی را که خود مانند اشغالگران ملت فلسطین، با ملت خویش رفتار می کند را به سوی خودش شلیک کنند و بساطش را با حضور خود درهم بریزند. با همین وحشتی که هم اکنون سراپای آنان را در خود پیچیده و آنها را منزوی تر و مچاله تر و منفور تر کرده است،  چه می توانند بکنند؟
دستگاه سرکوب رژیم از تشدید شکاف در درون رژیم و ادامه برانگیختگی و روحیه اعتراضی در مردم، بیش از پیش به هم می ریزد. سرکوبگران فقط در یک جاده می روند: سقوط و فروپاشی