زنی که خودش خودش را سزارین کرد

بی پناهی گاهی قدرت عجیبی به آدم میدهد، بخصوص اگر این آدم زن باشد، مادرباشد، فقیر باشد و یاد گرفته باشد که در این دنیای بیرحم برای هم چون اویی یاری ویاوری نیست که هیچ، بلکه یک صف طویل مقامات بلندپایه و نامدار، دنیایی دانشمند و محقق و اقتصاد دان محترم و مشهور و سازمان های پرآوازه ای چون صندوق بین المللی پول دایم استدلال میکنند و برنامه میریزند که در بهداشت و آموزش عمومی را تخته کنند تا او اعتماد به نفس داشته باشد و روی پای خود بایستد و دولت کوچک شود و کم هزینه.

و یک نمونه از این نوع زنان فقیردر مکزیک که نه رویتر و نه بی بی سی و نه حتی ژورنال بین المللی ژنیکولوژی که اصل خبر را منتشر کرده ، حتی نامش را نمیدانند و فقط میدانند 40 ساله است، تئوری این آدم ها و ارگان های نامدار را ثابت کرد و خودش خودش را سزارین کرد و یک پسر کاکل زری سالم را به دنیا فقیر فقرا تقدیم کرد. خانه ای که سزارین در آن انجام گرفت در یک روستای کوچک قرار دارد، نه آب لوله کشی دارد نه برق، و فاصله آن با اولین درمانگاه هشت ساعت است.

زن گمنام وقتی دید نمیتواند کودک را بطور طبیعی به دنیا بیاورد، چون قبلا یک بچه را به همین علت از دست داده بود و تجربه داشت، دست به کارشد. کارد آشپز خانه را برداشت، سه گیلاس لیکور خورد با سه حرکت سه جای شکم خود را برید . بچه سالم بیرون آمد و شروع کرد به نفس کشیدن و گریه کردن، و مادر غش کرد.
او قبلا به بچه های دیگر خود گفته بود که بروند کمک بیاورند، وقتی مامای محلی آمد با نخ و سوزن معمولی جای چاقو را بخیه زد. بعدا مادر و بچه را به بیمارستان نزدیک بردند.

جالب این که خبرگزاری ها فقط عکس پای این کودک را منتشر کرده اند. معلوم نیست آیا علت این است که مادر میخواست خودش و کودکش ناشناس بمانند، یا خبر گزاری ها دریافته اند در این بخش سرزمین های نفتا، در خانواده ای چنین فقیر این پا روی چنان سنگلاخی قدم گذاشته است که بهتر است یک عکس یادگاری از روزهای خوش و ” نرمی ” که راه پیمایی اش شروع نشده داشته باشد.

خوب است مقامات بین المللی پول این زن را به عنوان قهرمانی که ثابت کرد برنامه تعدیل ساختاری انسان ها را خود کفا، مبتکر و ایستاده بر پای خود بار می آورد به جهانیان معرفی کنند .حالا اگر از این مقامات نامدار بپرسید اگر زنان حامله دیگر در همان روستا یا در روستاهای بیشمار دهکده جهانی طاقت این زن شجاع بی نام و نشان را نداشته باشند، چه باید بکنند- حتما پاسخ خواهند داد چنین کسانی بهتر است سرشان را به سنگ بزنند و با کودکشان به جهنم بروند، یا به طور طبیعی سرشان به سنگ خواهد خورد و مادرو کودکی چنین ناتوان و پردردسر، به جای این که سر بار دولت شوند و یک دولت بزرگ و پر خرج روی دست صندوق بگذارند، توامان شرشان را از سر جهان کم خواهند کرد.مگر هدف برنامه تعدیل همین نیست؟.
زهره سحرخیز

از آرشیو