از تهران با سیگنال سرگردان

دیسکورس انقلابی به قلم شرف سرخ ایران با حذف نام شالگونی و هیات پشت نقاب کارگر در شهرهای مختلف ایران به دست برخی رسیده و در جمع بنیانگذاران کمیسیون از جمله یکی از بنیانگذاران، مهندس ارشد صنعت نفت، شیطان کوهستانهای ایران،  فرزند خانواده درجه یک رهبران (چفخا)- نام را بدون سپر میخواهد و  در فیلم در میدان نفتی پروژه با کارگران حفاری پرسنلش سالهاست جلوی چشم شالگونی است، قبل از انتشار در سایتهای خارج کشوری از جمله روشنگری، اشتراک و مشعل  مستقیما به دست پرسنل نفت از اعضاء کمیسیون رسیده است.  پشتِ نقاب «راه کارگر»؛ صدور برائت‌نامه برای جمهوری اسلامی «تخطئۀ مبارزه متشکلِ مسلحانه (۳۰خرداد ۶۰)، جعل تاریخ و تقدیس جلادِ سرمایه!»(قسمتِ اول): آناهیتا اردوان، زندانی سیاسی ج. ا، کودک بعد از انقلاب و از رزمندگان سابق «کمونیست» ارتش ازادیبخش – عراق…دود چراغ خورده از سلول تیره و تار تا عراق متبحر سلاح سبک و سنگین تا گروه «آنها» بیست سال بیشتر هیات  تحریریه …تا غیرقانونی در میانۀ میدان..

« در این نوشتار نشان می‌دهم که چگونه راه چاه کارگر بین پدیده‌های آشتی‌ناپذیر، آشتی مذبوحانه ایجاد می‌کند. این جریان بخشی از تاریخ مبارزات قهرآمیز علیه جمهوری اسلامی، مانند خرداد شصت و اعلام مبارزۀ مسلحانۀ سازمان مجاهدین خلق را به عنوان مبدأ برمی‌گزیند. اما باید تاکید کرد که مبارزۀ مسلحانه با قدرت‌گیری جمهوری اسلامی، خیلی قبل از خرداد شصت آغاز شده بود. این نبرد از سوی انشعابات چریکهای فدایی خلق در کردستان و ترکمن‌صحرا (جنگ گنبد) و حتی حرمتی‌پور—که خط اشرف دهقانی را راست‌روانه تحلیل کرد—اعلام و آغاز گشت. در آن زمان، راه کارگری وجود نداشت و هنوز اعلام موجودیت نکرده بود. اگرچه همانطور که در تبارشناسیِ قبلی نوشتم [احمد معین و یارانش، رزمندگانی بودند که از کوره گداخته سازمان چریک‌های فدایی خلق برآمدند و جان بر سر آرمان طبقاتی نهادند. فداییانی بودند که نه برای ایران بانو و بارگاه ملوکانه، بلکه برای درهم شکستن ارکان سرمایه داری و رهایی پرولتاریا به مسلخ رفتند. اگرچه، کادرهای برجسته که رابطۀ ارگانیک مبارزۀ مسلحانۀ و مبارزۀ سیاسی را دست کم گرفتند. اما، کادرهای اصلیِ راه کارگر بودند.». به هر صورت، راه کارگری وجود نداشت یعنی هیچ ریشه مادی و عملی در آغاز نبرد قهرآمیز علیه جمهوری اسلامی نداشتند و اکنون، وارثان ناخلف دارند تاریخ‌سازی جعلی می‌کنند. از طرف دیگر، با این روایت، خود شان را به دنباله‌رو تاریخ درون تشکیلاتی مجاهدین تبدیل می‌کند. انگار مبارزه مسلحانه با «اجازه» یا «شروع» مجاهدین معنا پیدا کرده است. این کار، اصالت انقلابی کمونیست‌هایی که از روز اول (بهمن ۵۷) مقابل ارتجاع ایستادند را حذف می‌کند، تاریخ مبارزۀ قهرآمیز مسلحانه را تحریف نمی کند، ترور می کند! اصلی ها، در ۴ تیر ۱۳۵۸ با یک بیانیه ۳ ماه بعد از آغاز جنگ اول گنبد اعلام موجودیت خود را منتشر کرد و در سال  ۱۳۶۱ به اسمی که هنوز وارثان ناخلف بدنبال خود می کشند، تغییر نام دادند.

هیئت مجازی پشت نقاب کارگر در بندی از اطلاعیه واکنش (۱) ، با یکی دانستن مبارزه مسلحانه دهه شصت و تروریسم دولتی آمریکا و اسرائیل عملا ماهیت قهر انقلابی و ریشه‌های داخلی آن نبردها را حذف می کند. با این کار پیشینه رزمنده و عدالت طلبانۀ تمام گروه‌ها از جمله قیام سربداران را به عنوان مهره‌های ناخودآگاه امپریالیسم تخطئه می کند تا خود را در ویترین دهکده سرمایه داری جهان از طریق پلتفرم «ایکس ایلان ماسک» و در لجنزار دنیای مجازی به عنوان جریانی رام و بی‌خطر بازتعریف کند. این بدین معناست که پدرخواندۀ چپ در پلتفرم ایکس،  به بخش عظیمی از مبارزات سازمان یافتۀ قهرآمیز تاریخ همان «چپ» نه تنها حمله می کند. بلکه، برّه های انارشی تولید سرمایه داری، مبارزۀ قهرآمیز رهبران و کادرهای جانباخته تمام سازمانهایی که از دیروز تا امروز مبارزۀ مسلحانه کردند را با حملۀ امپریالیسم و اسرائیل و به درک واصل شدن برخی مقامات و تئوریسینهای جمهوری اسلامی یکی می کند و مقامات جمهوری اسلامی را «قربانی» خطاب می کند. فرصت طلبان در خارج از کشور در دخمه ای نشسته اند و از ارزش اضافی کارگران ارتزاق می کنند و استثمارگران ارزش اضافی  کارگران را قربانی خطاب کرده و با آشتی پدیده ها و وقایع تاریخی آشتی ناپذیری، نتیجه گیری عوام فریبانه و ساده لوحانه می کند. شریک دزد و رفیق قافله که نان کارگر را میخورد، پشت نقاب کارگر پنهان شده و بر بالین جلاد کارگر، نماز میت میخواند! وقتی می گویم، هیئت راهِ چاهِ کارگر، به جای آنکه گریبان خود را برای این انحرافات فضاحت‌بار بگیرند و خانۀ لرزان خود را سر و سامان دهند، حقیرانه به لو دادن منتقد روی می‌آورند و علیه رادیکالیسم سازمان‌یافته در ایران زیر موشکباران و چشم در چشم وزارت اطلاعات دشمن طبقاتی، یاوه سرایی مشوش می کنند…………»