اطلاعیه اتحاد سوسیالیستی کارگری بمناسبت روز کارگر  

نه به جنگ، نه به رژیم،

نه به آلترناتیوهای لیبرالی و سلطنتی

روز کارگر ۱۴۰۵، روز همبستگی جهانی کارگران، در دل یک آتش بس شکننده و  یکی از پیچیده ترین تحولات در رژیم، در اپوزیسیون، در منطقه و جهان فرا میرسد. آمریکا و اسرائیل مدارس، اماکن مسکونی، پل‌ها، ورزشگاه‌ها، خطوط راه‌آهن، بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها، کارخانجات داروسازی، انستیتو پاستور، صنایع فولاد و زیرساخت‌های ایران را بمباران کردند؛ و فاشیست‌های سلطنت‌طلب و طرفداران رضا پهلوی در حمایت از ویرانی ها با رقص و پایکوبی جشن گرفتند.

زیانهای جنگ فقط گریبانگیر طبقه کارگر ایران نبوده است. هزاران کارگر شاغل در کشورهای حاشیه خلیج فارس در اثر حملات موشکی رژیم اسلامی به صنایع نفت، گاز و دیگر زیر ساخت های این کشورها شغلهای خود را از دست داده اند. سفره میلیونها کارگر در سراسر جهان در اثر افزایش قیمت نفت کوچکتر شده است. هزاران ملوان در کشتی هایی که امکان خروج از تنگه هرمز را ندارند، گیر افتاده اند.

رضا پهلوی جنبش انقلابی دیماه ۱۴۰۴ را با فراخوان به تظاهرات شبانه، ماندن در خیابانها و “کمک در راه است” ترامپ به بیراهه برد و به رژیم اسلامی بهانه داد تا کشتار هزاران نفر را توجیه کند. جنبش انقلابی دیماه ۱۴۰۴ بر خلاف خیزش ها و جنبشهای انقلابی آبان ۹۸ و زن زندگی آزادی ۱۴۰۱، میرفت تا خیابان و کارخانه را بهم متصل کند. آمریکا و اسرائیل با حمله نظامی که رضا پهلوی و فاشیستهای سلطنت طلب از آن حمایت کردند، به ادامه خیزش مردمی در دیماه ۱۴۰۴ که مراسم چهلم جانباختگان نشان داد که با کشتار مرعوب نشده، ضربه زدند. جنبشی ضد فقر و فلاکت عمومی که علیه منافع مشترک طبقاتی رژیم اسلامی، فاشیستهای سلطنت طلب، ترامپ و نتانیاهو بود. 

آمریکا و اسرائیل جنایات جنگی خود را با حمایت فاشیستهای سلطنت طلب و طرفداران رضا پهلوی تحت این عنوان که خواست مردم ایران است توجیه کردند. بازگشت رضا پهلوی و نظام سلطنتی اگرچه  به بهای گران، منتفی است، اما فاشیستهای سلطنت طلب حضور رسانه ای خود را تا زمانی که برای اسرائیل مفید باشد، حفظ خواهند کرد. 

مدافعان جنگ و آمریکا و اسرائیل فقط سلطت طلبان نبودند بلکه بخشهایی از لیبرالها و جمهوری خواهان را هم در بر گرفت که بمب و موشک های آمریکا و اسرائیل  و کشتار و ویرانی راه رسیدنشان به قدرت بود. در مقابل بخشی از لیبرالها و جمهوری خواهان نیز با اتکا به روایت‌های ملی‌گرایانه به رژیم اسلامی نزدیک شدند. در برابر این دو قطب، احزاب کمونیست و جناح چپ و سوسیالیست جنبش کارگری با تاکید بر موضع مستقل خود و با شعار «نه به جنگ، نه به رژیم» بر ضرورت دفاع از منافع طبقه کارگر پای فشردند.

علی خامنه ای که حرف آخر را در رژیم اسلامی می زد کشته شد. پسرش، مجتبی خامنه ای با آنکه دهه هاست در همکاری نزدیک با نهادهای نظامی و اطلاعاتی به پدرش کمک کرده اما تا یافتن موقعیتی که پدرش نزد جناحها و باندهای رژیم داشت، بسیار فاصله دارد. اکنون قدرت گیری سپاه و شکافهای پر ناشدنی در میان جناحها و باندهای رژیم از مشخصات رژیم اسلامی است.    

جنگ چهل روزه تا همین جا ضربات بزرگی به طبقه کارگر ایران زده است. در طول جنگ اعتراضات و اعتصابات کارگری متوقف شد. با بمباران مراکز صنعتی، دهها کارگر کشته شدند و میلیونها کارگر مستقیم و غیر مستقیم کار خود را از دست دادند. به کارگران بیکار شده بیمه بیکاری وعده می دهند که برای کارگران مجرد ۵۵ درصد متوسط درآمد آخرین ۹۰ روز کارشان است. منتها با نابودی صنایع و بیکاری های گسترده تمام دوستی ها و اعتمادی که طی سالها بین بخش بزرگی از کارگران شکل گرفته بود در یک چشم به هم زدن از هم می پاشد. در هفتاد سال گذشته که فقط چند ماه پس از انقلاب ۵۷ کارگران توانستند بدون مزاحمت شدید نظام های حاکم بر ایران تشکلهای مستقل خود را بسازند، این رفاقت و اعتماد شکل گرفته بین کارگران از ارکان سازماندهی اعتصاب و  مبارزه کارگری بوده است.

با وجود گرانی و تورم لجام گسیخته که منشا خیزش انقلابی دیماه ۱۴۰۴ بود و جنگ آنرا تشدید کرده،  حداقل دستمزدها را با کمترین دردسر حدود ۲۲ میلیون تومان تعیین کردند. در صورتیکه قبل از جنگ چهل روزه جریانات رژیمی برای جلوگیری از حرکت مستقل کارگران، خواهان حداقل مزد هفتاد میلیون تومان بودند.

با آنکه پایان جنگ و چگونگی آن روشن نیست اما تا همین جا، جنگ همه عوامل اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فساد ساختاری و استبداد را که بنیانهای جنبشهای انقلابی مردم علیه رژیم اسلامی بود، تشدید کرده است. با پایان جنگ، اعتراضات جنبش کارگری و دیگر جنبشها به ویژه علیه فلاکت اقتصادی عمومی آغاز خواهد شد. کما اینکه در همین دوران کوتاه آتش بس شکننده هم تجمعات و اعتراضات تا حدی آغاز شده است.

جنبش کارگری ایران برای دستیابی به مطالباتش نیاز دارد تا معطوف به قدرت باشد. با آلترناتیوهای مدافع منافع صاحبان صنایع و سرمایه در لباس نظامی، دینی، سلطنتی و لیبرالی مقابله کند. ایجاد تشکلهای محل کار، محل زندگی و تشکیل حزب طبقاتی خود را در راس اهداف خود قرار دهد. جنبش کارگری ایران موفق نخواهد شد مگر فعالین و تشکلهای جناح چپ و سوسیالیست جنبش کارگری همکاری را در دستور کار خود بگذارند و برای انجام این وظایف عظیم طبقاتی کارگری در یکی از برهه های حساس تاریخ  معاصر ایران متحد شوند.    

جنبش کارگری ایران بخشی جدایی‌ناپذیر از جنبش جهانی کارگری است و در همبستگی با کارگران سراسر جهان، مخالفت قاطع خود را با جنگ، ویرانی و سیاست‌هایی که معیشت و کرامت انسانی را هدف قرار می‌دهند، اعلام می‌کند.

زنده باد اول مه، روز همبستگی جهانی طبقه کارگر

سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

کمیته اجرایی اتحاد سوسیالیستی کارگری

۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵  – ۳۰ آوریل ۲۰۲۶