آتشبس فوری در ایران، آزادی هم زیر بمباران قربانی می شود / مرمر کبیر
مداخله نظامی آمریکا و اسرائیل در ایران تداوم مستقیم نسلکشی در غزه و امتداد راهبردی آن است. بمباران شهرهای ایران نه قصدش آزادسازی مردم است و نه به چنین نتیجهای منجر میشود . هدف روشن است: تضعیف و نابودی تواناییهای نظامی و همچنین صنعتی و زیر ساختارها، تخریب دستاوردهای مردم ایران و دامنزدن به آتشافروزی منطقهای.
آتشبس فوری در ایران، آزادی هم زیر بمباران قربانی می شود
همانگونه که در همه جنگها شاهد آن هستیم، مردم و جامعه مدنی بهای فوری این عملیاتها را میپردازند. زیر بمبارانها، سرکوب تشدید میشود. مقامات ایرانی کنترل خود را سختتر میکنند و فضاهای اعتراضی که در طول مبارزات به دست آمده بود، سریعا محدود میشود. زندانیان سیاسی که پیشتر نیز در شرایط سخت به سر میبردند، در فضای جنگ با خطر بیشتری مواجه میشوند.
این جنگ به پویاییهای تغییرات از داخل یاری نمیرساند، بلکه آنها را نابود میکند. پیشرفتهایی که زنان، دانشجویان، کارگران و بازنشستگان به بهای دههها تلاش و مبارزه به دست آوردهاند، پس میرود. هر حمله خارجی به حاکمیت بهانهای تازه میدهد تا مخالفان را مجرم جلوه دهد، حقوق انسانی را معلق کند و هرگونه اعتراض را خیانت معرفی کند. جنبشهای اجتماعی که در میدان و جامعه فضاهایی به دست آورده بودند، اکنون دستاوردهای خود را در معرض نابودی میبینند.
هیچ نشانهای وجود ندارد که این تشدید تنش به سقوط رژیم منجر شود. تاریخ معاصر برعکس نشان میدهد که جنگ اغلب ساختارهای اقتدارگرا را که مدعی تضعیف شان است ، تقویت میکند. جنگ منطق بقای ملی را جایگزین منطق دگرگونی اجتماعی میسازد.
در این زمینه، راهحلهای تحمیلشده از بیرون جایگزینهای معتبری نیستند. از واشنگتن، رضا پهلوی نمیتواند افق دموکراتیکی برای ایران ترسیم کند. مشروعیت او همچنان زیر سوال است و میراث خانوادگیاش با دههها تصاحب ثروت ملی پیوند خورده است. پیش از هر ادعای سیاسی، بازگرداندن اموال مردم ایران که پس از انقلاب توسط دودمان او انباشته شده، ضروری است.
در همین حال، صدها هزار ایرانی، بهویژه کسانی که از فعالیتهای روزمزدی، «خویش فرما» و مشاغل بیثبات امرار معاش میکنند، شاهد از بین رفتن درآمدهای خود هستند. جنگ چرخههای اقتصادی را ویران میکند، مبادلات را متوقف میسازد و کسبوکارها را میبندد. به ترس روزانه از بمبارانها، تورم، بیکاری و کمبود مواد غذایی، برق و آب و دیگر مایحتاج افزوده میشود. فقر و ناامنی گسترش مییابد، در حالی که تحریمها سالهاست مردم را در تنگنا قرار داده است.
این مداخله نقض آشکار حقوق بینالملل است. اصول بنیادین حاکمیت و عدم تجاوز که نظم حقوقی جهانی را شکل میدهد، نادیده گرفته میشود. در برابر این وضعیت، اروپا باید موضعی روشن اتخاذ کرده و مداخله نظامی را محکوم کند. نیروهای مترقی فرانسه نیز مسئولیت دارند و می بایست حمایت از مردم ایران با مطالبه آتشبس فوری و پشتیبانی از مبارزات داخلی برای آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی همراه شود.
آینده ایران در تلآویو و واشنگتن تعیین نمیشود. این آینده متعلق به کسانی است که با وجود سرکوب، همچنان در میدان برای حقوق خود میجنگند. هر مداخله نظامی که مدعی سخن گفتن به نام آنان باشد، تنها مبارزاتشان را به تأخیر و دستاوردهایشان را به خطر میاندازد.
اولویت باید پایان بمبارانها و فراهم شدن امکان برای جامعه ایران باشد تا خود مسیر تغییرات را ترسیم کند.
Marmar Kabir همکار بخش فارسي لوموند ديپلماتيک و اوريانت ٢١
این مقاله فاقد ارزیابی طبقاتی از جامعه است، قضیه را بصورت مردم، دولت، خارجی، داخلی بیان میکند که درک طبقه سرمایه دار سکولار است. حمله خارجی آزادی نمی آورد اما آزادی ی که نویسنده از آن هواداری میکند آزادی طبقه سرمایه دار سکولار است نه کارگران. نکرانی مقاله وابسته بودن سرمایه داران سکولار به خارجی هاست. مطالبی که در مورد جنگ در این مقاله میخوانیم الزاما درست نیست. ابنکه جامعه و سیستم اقتصادی در جنگ تخریب می شود دلیل نمی شود که چنین چیزی بعد از جنگ ادامه پیدا میکند، ممکن است ادامه پیدا کند ممکن است نکند. همه چیز بستگی به مبارزه طبقاتی و انتخاب و درجه موفقیت طرفهای درگیر دارد.