پلاستیک بیش از ماهی در اقیانوس ها در سال 2050

براساس گزارش بنیاد خیریه « الن مک آرتور » اگر گسترش تولید و مصرف پلاستیک با روند کنونی ادامه یابد تا سال ۲۰۵۰ وزن پلاستیک مصرفی که در اقیانوسها انباشته میشود از وزن تمام ماهی ها بیشتر خواهد بود.

تولید پلاستیک از ۱۵ میلیون تن در سال ۱۹۶۴ به ۳۱۱ میلیون در سال ۲۰۱۴ افزایش یافت. برآورد میشود که سال ۲۰۵۰ یک پنجم تمام نفت  استخراج شده صرف تولید پلاستیک خواهد شد.

براساس این گزارش  فقط ۱۴  درصد از  پلاستیک تولید شده  بازیافت میشود و  سالانه حداقل  ۸ میلیون تن وارد اقیانوسها میشوند.

**************

با حکومت ناپاک و مستبد نمی توان هوای پاک و سالم داشت

مستندات پیش گفته خیلی روشن و صریح نشان می دهد که رژیم جمهوری اسلامی حداقل در کلان شهرهای ایران حق نفس کشیدن و بهره بردن از هوای سالم را با بی سیاستی های خود به طور جدی برای مردم ایران به خطر انداخته و عملکردش سبب می شود که آلودگی هوا سالانه بیشتر از ایدز از مردم ایران قربانی بگیرد. این رژیم میلیاردها دلار صرف انرژی هسته ای کرده, میلیاردها دلار خرج تولید و خرید سلاح و جنگ افزارها کرده و با لجاجت بیهوده و مسخره خود مردم ایران را به دهلیز تحریم های مرگبار کشانده, و دائم دم از “حق هسته ای” می زند, ولی حق بدیهی نفس کشیدن در هوای سالم را از این مردم دریغ کرده است. و نه فقط این: اگر سراپای رسانه های مجاز و تحت سانسور رژیم را مرور کنید, از آنجا که آلودگی هوا حوزه ای از بی سیاستی های رژیم است که کمتر از همه “خودی” و “غیرخودی” می شناسند و خارج از جنسیت, تعلق گروهی و سیاسی, مذهبی و قومی قربانی از توده شهری قربانی می گیرد (البته رانت خواران و آقازاده های حکومتی که با دلارهای نفتی به غارت برده, در مناطق ییلاقی خوش آب و هوای ایران کاخ های اعیانی برپا کرده اند را باید مجزا دانست) در باره همه انواع جزئیات آلودگی هوای کلان شهرها و بویژه تهران خبر و گزارش به وفور خواهید یافت, اما به ندرت ممکن است در باره لزوم ایجاد و تقویت و گسترش نهادهای مستقل مردمی مدافع حفظ محیط زیست خبری و گزارشی انتشار یابد. رژیم نه تنها برعلیه آلودگی هوا سرمایه گذاری نمی کند و نه تنها در نتیجه تصادم با منافع دسته بندی های محتلف مافیایی و شبه مافیایی اش, راهکارهای شناخته شده کاهش آلودگی هوا را به طور قاطع به کار نمی بندند و نه تنها طرح های پیشگیرانه موثری ندارد, بلکه مواظب است که تشکل های مستقل زیست محیطی هم نتوانند قدرتمند شوند و در افزایش آگاهی شهروندان که در مقابله با آلودگی هوا اهمیت اساسی دارد نفش موثر خود را ایفا کنند. تصادفی نیست که در میان گروهبندی های حکومتی همه انواع دسته ها را می توان یافت, ولی یک حزب سراسری طرفدار محیط زیست وجود ندارد و تصادفی نیست که همه گروههای قدیمی یا خلق الساعه حکومتی که در دوره های انتخابات رژیم سرهم بندی می شوند در باره همه چیز طرح و وعده می دهند, به جز محیط زیست.
با وجود رژیم جمهوری اسلامی حق تنفس هوای پاکیزه برای اکثریت عظیم شهروندان کلان شهرهای ایران به تدریج به یک رویا تبدیل می شود. مساله مردم ایران با رژیم جمهوری اسلامی فقط این نیست که این رژیم نمی تواند حق کار, اشتغال, بیمه, بهداشت و درمان, و سوخت رسانی را تامین کند, این هم هست که این رژیم حتی نمی تواند حق تنفس هوای پاک را برای مردم به رسمیت بشناسد و روزانه 1200 تن آلاینده سمی فقط به حلق مردم تهران می ریزد. خاصیت استبداد فراگیر همین است: هر چه بیشتر بماند, سلامت, موجودیت و آینده مردم را بیشتر و عمیق تر و بنیاتی تر به خطر می اندازد. در ایران ما با شهرنشینی پیشرفته و توده عظیم سحابی وار حاشیه نشینیان کلان شهرها, هوای سالم بیش از هر زمان و به طرزی بلافصل با حکومت سالم و مردمی گره خورده است. حکومتی که به جای کشاندن مردم به قتلگاه تحریم و جنگ به خاطر موجودیت منفور خویش, از خود شهروندان باشد و پاکیزگی هوا و حفظ سلامت محیط زیست, تجهیز مدارس و مراکز آموزشی, بیمارستان ها, درمانگاهها, بهبود شبکه های حمل و نقل و شبکه های انرژی سالم را در اولویت قرار دهد.

از آرشیو

استبداد، استعمار و خاتون زخم خورده ی دریای خزر سوسن آرام