باز هم یک خبر شاد غم انگیز

یک ماه پیش یک خبر شاد غم انگیز داده بودیم. یک زن 68ساله آمریکایی بود که بعد از عمری تلاش، دربانی، نظافت- 294 میلیون دلار برده بود- و به یاد آهنگ زیبای آیرنی خانم الانیس موریست افتادیم.
خبرجدید غم انگیز تر است:

خانم آیریس جفری ساکن ایرلند شمالی بزرگ ترین جایزه جک پات تاریخ انگلیس را برد- یک میلیون پوند.
اما آیریس به سرطان حنجره گرفتار است، آن هم از نوع بسیار سخت . آیریس که 58 سال دارد، در دوره شیمی درمانی به سر می برد که مریض را خیلی بد حال می کند. بنابراین او زیاد به فکر بلیتی که خریده بود، نبود. اما وقتی دختر 32 ساله اش که به درخواست او بلیت را که در آشپزخانه بود کنترل کرد و گفت که همان بلیت برنده است، آیریس گفت خبر خوبی است ، نه؟
خانواده وقتی جایزه خود را گرفتند شامپانی نوشیدند و لی از جشن بزرگ خبری نیست.
و غم انگیز تر این که آیریس گفت: حالا می توانم یک ماشین رختشویی بخرم!

وقتی آهنگ آیرونی الانیس موریتس در غرب خیلی محبوب شد، وخیلی ها بیشتر شعرش را دوست داشتند، بعضی ها پرسیدند خود شعر خیلی قوی و موثر نیست، پس چرا این همه تاثیر گذاشته است. مثلا به فرازهایی از آن توجه کنید که برنده شدن بلیط پیر مرد راتشبیه میکند با افسوس های کوچک زندگی روزمره:

مثل بارانی است که روز عروسی بر سر ات ببارد
مثل اعلام یک دور سواری مجانی درست وقتی که بلیت ات را خریده باشی
مثل یک پند خوب که به آن گوش ندادی
مثل ترافیک سنگین وقتی که خیلی دیر شده باشد
مثل ده هزارتا قاشق، وقتی که تو فقط یک چنگال احتیاج داری

اما این افسوس ها کجا، واین که تمام عمر در حسرت یک ماشین رختشویی بمانی و روزی به آن برسی که بامرگ دست و پنجه نرم میکنی کجا.

درست مثل این که وقتی ازدست صدام و امثال صدام نجات پیدا کنید که کشورتان را دزد و غارتگر و کمپانی های نفتی خورده باشند و بنیاد گراها و اشغال گران هم از دو طرف بمب و خمپاره بر سرتان بریزند.

از آرشیو

خبر شاد و غم انگیز قبلی: