گزارش لوموند از تبدیل شدن بیمارستانهای ایران به صحنۀ کشتار جمعی
بهدنبال سرکوب خونین اعتراضهای سراسری در ایران از هشتم ژانویه، شماری از پزشکان و کارکنان درمانی که در شبهای اعتراض در بیمارستانهای چند شهر کشور مشغول به کار بودهاند، در گفتگو با روزنامه لوموند از ابعاد کمسابقۀ خشونتی سخن گفتهاند که علیه معترضان بهکار گرفته شد. این خشونت به گفتۀ آنان، بیمارستانها را به صحنههای «کشتار جمعی» بدل کرده بود.
یکی از پزشکان کشیک در شمال ایران، که بهدلایل امنیتی نخواسته نامش فاش بشود، در یک پیام صوتی که پانزدهم ژانویه و در خلال چند دقیقه اتصال نادر اینترنتی برای خانوادهاش فرستاده، میگوید: «در اورژانس، شب هشتم ژانویه، همه با چکمه راه میرفتیم. زمین از خون پوشیده شده بود.»
او میافزاید که همان شب به کارکنان بیمارستان دستور داده شده بود تلفن همراه با خود نداشته باشند. به گفتۀ این پزشک، در بیمارستان کوچک محل خدمتش «هفت جسد بیجان» ثبت شده است: «پسری ۱۶ ساله با گلوله زخمی شده بود که ناچار شدیم یکی از کلیههایش را خارج کنیم. برای بیمار دیگری، قطع پا زیر زانو اجتنابناپذیر بود.»
این پزشک بیستم ژانویه بار دیگر، برای مدتی کوتاه، موفق به اتصال به اینترنت شد و در پیامی به لوموند گفت: «شب هشتم ژانویه، همه ما در بیمارستان ماندیم. حدود صد زخمی را پذیرش کردیم. نیروهای امنیتی برای کشتن شلیک میکردند: به گردن، به سر، به شکم.» او میگوید با دو بیمارستان دیگر شهر نیز تماس گرفته و مجموعاً «۱۷ کشته در همان شب اول» ثبت شده است. به گفتۀ او، حتی یک عضو بسیج با جراحات شدید نیز به بیمارستان منتقل شد، اما «بهسرعت به بیمارستان مخصوص سپاه پاسداران انتقال یافت».
از اعتراض اقتصادی تا قیام سیاسی
لوموند مینویسد : موج جدید اعتراضها در ایران از ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ابتدا با اعتراض بازاریان تهران به سقوط ارزش پول ملی و بحران اقتصادی آغاز شد، اما بهسرعت به دانشگاهها کشیده شد و رنگی آشکارا سیاسی گرفت. هشتم ژانویه، پس از فراخوان رضا پهلوی، اعتراضها به اوج رسید. تجمعات اصلی میان هشتم تا یازدهم ژانویه برگزار و سپس به گفتۀ منابع متعدد، با سرکوبی «خونین و بیسابقه» روبرو شد. از هشتم ژانویه، ایرانِ با بیش از ۹۰ میلیون نفر جمعیت همچنان در خاموشی گسترده اینترنتی به سر میبرد. اطلاعات اندکی که از کشور خارج میشود، عمدتاً از طریق کاربران مجهز به استارلینک یا فعالانی است که با آزمودن پیدرپی فیلترشکنها به اینترنت دست مییابند.
بر اساس آمار گردآوریشده توسط سازمان هرانا تاکنون مرگ ۴۹۰۲ نفر تأیید شده و بررسی وضعیت ۹۳۸۷ نفر دیگر همچنان ادامه دارد. محمود امیریمقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران مستقر در نروژ، در پیامی در شبکۀ ایکس نوشته است: «شواهد نشان میدهند که شمار واقعی کشتهشدگان میتواند حتی از بالاترین برآوردهای رسانهای نیز فراتر رود. تردیدی نیست که جمهوری اسلامی یکی از بزرگترین کشتارهای معترضان در زمانۀ ما را مرتکب شده است.»
مای ساتو، گزارشگر ویژۀ سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، نیز بیستم ژانویه در گفتگو با شبکۀ«ایبیسی» استرالیا، با استناد به اطلاعات دریافتی از پزشکان داخل ایران، از «۲۰ هزار کشته یا حتی بیشتر» سخن گفت و خواستار تشکیل یک هیئت مستقل بینالمللی برای بررسی احتمال «جنایت علیه بشریت» شد.
«دستور پاکسازی کامل»
سعید (نام مستعار)، جراح ایرانی که چند روز پس از این وقایع کشور را ترک کرده، به لوموند میگوید: «از صبح هشتم ژانویه، تهران چهرۀ دیگری داشت. بسیجیها هر پنجاه متر مستقر بودند، از نوجوان تا مردان میانسال. مسلح، اما کمتجربه. همانجا فهمیدم فاجعه در راه است.» او شب، پس از شنیدن شعارهایی چون «مرگ بر خامنهای» و «جاوید شاه»، با تماس یکی از همکارانش به بیمارستانی در غرب تهران میرود: «اورژانس مملو از جمعیت بود. با یک وضعیت “تلفات انبوه” روبرو بودیم. کسانی که دیگر توان فریاد نداشتند، در اولویت بودند.»
به گفتۀ او، همان شب حدود بیست نفر در آن بیمارستان جان باختند. صبح روز بعد، اجساد به سردخانه منتقل شدند و «دستور داده شد همهچیز پاک شود. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است». او میگوید مأمورانی از دستگاههای اطلاعاتی برای شناسایی مجروحان وارد بیمارستان شده بودند. سعید پس از آن به اصفهان میرود. روایت او از آنجا نیز تکاندهنده است: «زخمهایی دیدم که در اعتراضهای قبلی هرگز ندیده بودم؛ گلولههایی که از پشت زانو یا کف پا وارد شده بودند، یعنی به کسانی که در حال فرار بودند شلیک شده بود.» او همچنین از استفاده از تیربار سنگین دوشکا سخن میگوید: «این سلاح برای هدف قرار دادن زرهپوش است، نه مردم بیدفاع.»
«چیزی تغییر کرده بود»
حامد (نام مستعار)، جراح دیگری که اکنون ایران را ترک کرده، میگوید شب هشتم به نهم ژانویه صدای رگبار گلوله در شمال تهران لحظهای قطع نمیشد. به گفتۀ او، تنها در چند بیمارستان پایتخت، دهها کشته ثبت شده بود: «در یکی ۷۲ نفر، در دیگری ۴۰ و در سومی ۳۵ نفر. یک قتلعام واقعی.» او تأکید میکند که برخلاف اعتراضهای سال ۲۰۲۲، اینبار «همه اقشار جامعه» حضور داشتند: «از فقیرترینها تا استادان دانشگاه و مدیران بانک. این انفجار خشم عمومی بود.»
به گفتۀ این پزشک، پس از دستور علنی علی خامنهای برای سرکوب، شمار مجروحان با گلولههای جنگی، بهویژه با جراحات چشمی، بهشدت افزایش یافت: «برای برآورد شمار آسیبدیدگان چشمی، باید تعداد کشتهها را در چهار ضرب کرد.» بر اساس شهادت پزشکان، برای پنهان کردن شواهد، در برخی پروندههای پزشکی عنوانهایی چون «جراحی کبد» ثبت شده و مأموران امنیتی تصاویر رادیولوژی را ضبط کردهاند. حامد در پایان میگوید: «بدتر از صحنههای کشتار، افسردگی پس از آن بود. معترضان انتظار داشتند تهدیدهای دونالد ترامپ عملی شود. نشد. احساس کردند تنها ماندهاند.»
منبع: rfi
«در اورژانس، شب هشتم ژانویه، همه با چکمه راه میرفتیم. زمین از خون پوشیده شده بود.»
«جراح» الاغ و خبرنگار الاغتری که نمیدونن خون دلمه میبنده و جاری نمیشه که واسه ردشدن ازش کسی مجبور بشه چکمه بپوشه، درجه وثوق این گزارش رو نشون میده!
نیروهای مترقی نباید جوگیر پروپاگاندای امپریالیزم بشن و باید بدیل خودشون رو تشکیل بدن و گرنه فاشیزمی که برخلاف خمینی قبل از قبضه قدرت بفریاد وعده کشتار چپ و مجاهد و مصدقی رو جار میزنه، جنایات بمراتب دهشتناکتری از مغول رو در آینده کشور رقم میزنه!