ماشین جنگی ترامپ و نتانیاهو را علیه کودکان ایرانی متوقف کنید / حسین زال زاده
جنگها همیشه با زبان قدرت آغاز میشوند، اما هزینه آن را ضعیفترین افراد میپردازند. نخستین قربانیان هر جنگ نه سیاستمداران و فرماندهان نظامی، بلکه مردم عادی هستند: کارگران، زنان، سالمندان و بهویژه کودکان. امروز این تلخی بار دیگر در برابر چشم جهان تکرار میشود: تصمیمات سیاسی در بالاترین سطوح موجب رنج و مرگ انسانهای بیگناه میشوند.
نویسنده حسین زال زاده
وقتی جتهای جنگی به پرواز درمیآیند و بمبها بر شهرها فرو میریزند، این اقدامات نتیجه تصمیماتی است که در رأس دولتها گرفته شدهاند. در ایالات متحده، رئیسجمهور فرمانده کل نیروهای مسلح است و هیچ تصمیم نظامی مهمی بدون اراده سیاسی او ممکن نیست. در اسرائیل، نخستوزیر و کابینه امنیتی نقش تعیینکنندهای در اجرای عملیاتهای نظامی دارند. مسئولیت نهایی تصمیمات نظامی بر دوش رهبران سیاسی است که این عملیاتها را طراحی و اجرا میکنند.
حتی در ساختار قدرت ایالات متحده، شرایط تا آن حد وخیم به نظر میرسد که صداهای انتقادی علیه سیاستهای دونالد ترامپ نیز بلند شدهاند. سناتور الیزابت وارن پس از یک جلسه محرمانه درباره ایران اظهار داشت: «من همین الان از یک جلسه محرمانه درباره ایران برگشتهام و تنها چیزی که میتوانم بگویم این است: وضعیت بسیار بدتر از آن است که تصور میکنیم. نگرانی شما کاملاً قابل درک است.» این هشدار نشان میدهد که بحران واقعی بسیار جدیتر از آن چیزی است که بهطور رسمی در رسانههای آمریکا، اسرائیل و حتی جهان اعلام میشود و پیامدهای انسانی این سیاست همچنان پنهان مانده است.
انتقاد از طبیعت واپسگرایانه این جنگ محدود به آمریکا نیست. فیلسوف آلمانی ریچارد دیوید پرشت صراحتاً گفته است که بمبارانهای آمریکا هیچ ارتباطی با آزادی مردم ایران ندارد و هدف واقعی آن تحمیل منافع قدرتهای بزرگ است. سیاستهای نظامی ابرقدرتها آزادی نمیآفرینند، بلکه خشونت و بیثباتی منطقهای تولید میکنند. وقتی شهرها زیر حمله قرار میگیرند و زیرساختهای حیاتی مورد نیاز مردم عادی، مانند بیمارستانها، مدارس و کارخانهها، آسیب میبینند، مسئولیت مستقیم این فجایع بر دوش تصمیمات سیاسی است که کودکان و خانوادهها را قربانی میکند. کارگران بیکار، خانههای تخریبشده خانوادهها و کودکانی که بهجای مدرسه با انفجارها بزرگ میشوند، تنها بخشی از این واقعیت تلخ هستند.
مقاومت در برابر بمبارانها و جنگ به معنای دفاع از حکومت جمهوری اسلامی ایران نیست. این حکومت در ۴۷ سال گذشته جز سرکوب، اعدام، زندان و تبعید هیچ کاری برای مردم انجام نداده است. قیامهای متعدد مردم ایران با خشونت بسیار سرکوب شده و هزاران نفر جان خود را در این قیامها از دست دادهاند. اما هیچ قدرت خارجی حق ندارد تحت پوشش آزادی یک کشور، کشور دیگر را به میدان جنگ تبدیل کند و مردم بیگناه را نابود سازد. تاریخ نشان داده است که بمبها هیچ سرزمینی را آزاد نکردهاند؛ تنها ویرانی و نسلکشی به همراه داشتهاند.
سرنگونی نظام دیکتاتوری مذهبی وظیفه خود ایرانیان است و بارها نیز در طول تاریخ این کشور، این خود مردم بودهاند که سرنوشت خویش را تعیین کردهاند، نه نیروهای خارجی. امروز نیز ادعای دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو مبنی بر اینکه با بمبهای خود قصد کمک به مردم ایران را دارند، چیزی جز ادعایی فریبنده نیست. اینگونه اقدامات بیشتر به اسارت و نابودی میانجامد و هیچ انسان متعارفی نمیتواند بپذیرد که بمباران یک کشور معنای آزادی داشته باشد.
تجربه تاریخی روشن است: عراق، افغانستان، لیبی و سوریه نشان میدهند که مداخلات نظامی با عنوان آزادی، نسلها را در بحرانهای انسانی طولانیمدت و بیثباتی گرفتار کرده است. در ایران، حملات هوایی و تهدیدات مستقیم نظامی علیه مدارس و مراکز آموزشی کودکان پیامدهای روانی و اجتماعی بلندمدت دارد و جامعه را در چرخهای از فقر، آوارگی و خشونت گرفتار میکند.
دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو با سیاستهای تهاجمی خود ادامه جنگ و تهدید مستقیم علیه ایران را تأیید کردهاند. تهدید به حملات گسترده، تخریب زیرساختها و فشار اقتصادی مستقیماً علیه زندگی کودکان ایرانی است. جنگ آزادی نمیآورد، بلکه خانوادهها را بیخانمان میکند، کودکان را از تحصیل محروم میکند و جامعه را در بحرانهای پایدار فرو میبرد. پیامدهای این جنگ فراتر از میدان نبرد است: افزایش قیمت جهانی انرژی، بحرانهای اقتصادی، جابهجایی جمعیت و رنج انسانی فزاینده. سکوت کشورهایی که خود را مدافع حقوق بشر و تمدن میدانند، در برابر این ماشین جنگی نشان میدهد که منطق قدرت هنوز بر اخلاق انسانی غلبه دارد.
مردم صلحجو در سراسر جهان فریاد میزنند که این ماشین جنگی باید متوقف شود. هیچ بمبی نمیتواند جایگزین راهحلهای انسانی و سیاسی شود و هیچ جنگی نمیتواند آینده کودکان را تضمین کند. تاریخ درباره این تصمیمها قضاوت خواهد کرد، اما وجدان عمومی از رهبران سیاسی میپرسد: آیا باید قدرت نظامی بر زندگی کودکان حکومت کند، یا زمان آن رسیده است که سیاست به جای جنگ، مسیرهای صلح و حفاظت از جان انسانها را انتخاب کند؟
منبع مجله Tabula Rasa Magazin
۱- پوشش زنده حملات آمریکا و اسرائیل به ایران — Euronews فارسی
۲ـ گزارش تهدید ترامپ برای بمباران زیرساختهای ایران — Euronews فارسی
۳ـ گزارش حمله به یک مدرسه دخترانه در ایران — ABC News
۴ـ تحلیل آثار این درگیری بر کودکان — Current Affairs ۵ ـ وضعیت جنگ و پیامدهای آن در منطقه — Big Rapids News / AP
اقتدارگرایی و استثمارکری (امروزه سرمایه داری = بردگی مزدی) همیشه بر جامعه انسان غلبه داشته و باعث جنگها و جنایتها شده است. راه حل از بین بردن اقتدارگرائی و استثمارگری است که یعنی انقلاب آنارشیستی کمونیستی. حاکمین جهان حرف حساب حالی شان نمی شود. باید انقلاب کرد. انقلاب نقد ارتجاع و نفی آن بصورت ایجاد تشکلات شورایی-کلکتیو در محل کار و زندگی است. ارتجاع هست: هیرارشی، مردسالاری، بردگی مزدی، امپریالیسم، تعصبات، تبهکاری ها، خرافات، افکار ضد علمی و نیمه علمی. سرنگونی انقلاب نیست، انقلاب یک روند فرهنگی ضد ارتجاع است که در انتها و در دراز مدت به سرنگونی ها منجر می شود. سرنگونی فوری، بدون تحول فرهنگی قربانیان ارتجاع، خدمت به امپریالیستهاست.