در خلوت
بهروز داودی
در خلوت
در خلوتِ خودم
آرام و آشکار
مثل پرندهای بال بسته
پَرتابه بر زمین
می گریم
در خلوتِ خودم
جوان و جوانیم را
به خاک میسپارم
اینگونه
با بالهای شکسته
همزادِ خاک میشوم
در خلوتِ خودم
خونابه میخورم اکنون
تا مثل لاله
بر ساقه سبزِ فریادی
جوانه زنم
۲۳ ژانویه ۲۰۲۶
Comments
در خلوت <br> بهروز داودی — بدون دیدگاه
HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>