در انتظار مرگ

پنج سال پیش دیپا مهتا کارگردان زن هندی، سعی کرد فیلمی در مورد زنان بیوه بسازد ،امارهبران هندو چنان سروصدای خشونت باری راه انداختند که دیپا و کارکنانش مجبور شدند ساختن فیلم را متوقف کنند.

حا لا یک کارگردان هندی – آمریکایی پروژکتور را روی بیوه های ورینداوان گرفته است وقصه هراس آور بدرفتاری جنسی و جسمی با آن ها را بازگو می کند.

زندگی دشوار
در سایه روشن غروب، حدود 300 زن روی زمین مرمری نشسته اند و با هم حرف می زنند. صورت های استخوانی شان را حجاب سفید احاطه کرده است. این شیفت دوم در اشارم ,مراسم مذهبی, بیوه ها در 200 کیلومتری شرق دهلی است. بسیاری از آن ها را مجبور کرده اند موهای سرشان را بتراشند.
رنگ اندوه در آن ها هویداست و در انتظار روزی نشسته اند که به همسران شان در حیات آن جهانی بپیوندند.
زنان سعی می کنند خود را بیدار نگه دارند.باید بیدار بمانند، زیرا انجام مراسم هر شیفت در این محل برای آن ها به معنای یک کاسه برنج و حبوبات است، فقط به آن اندازه که زنده بمانند.

این قصه واقعی است که به روی صحنه می رود.
فیلم جدید رنگین کمان سفید نام دارد و داستان چهار زن بیوه در ورینداوان را باز گو می کند – زنانی که به آن ها تجاوز شده است، از شکل افتاده اند و خانواده های شان آن ها را رها کرده اند.
داستان فیلم بر پایه زندگی واقعی مهینی گیری نوشته شده است که خود او اکنون یکی از برجسته ترین فعالین حقو ق زنان بیوه هند است. او می گوید فیلم حقیقت زشت را بیان می کند.
, فجایع چند جانبه است- یکی مساله گرسنگی است، دوم بی پناهی – آن ها مجبورند به مردانی متکی شوند که خودشان به آن ها تجاوز می کنند و از آسیب پذیری آن ها سوء استفاده می کنند، و سوم بیسوادی- آن ها تحصیل نکرده اند. محرومیت از این سه چیز آن ها را در وضعیت اسف باری قرار می دهد.,

کارگردان فیلم زاران مندرایار است که هندی است ولی در کالیفرنیا زندگی می کند. او می گوید وقتی به وضعیت این زنان پی برد شوکه شد. او امیدوار است بتواند بر افکار عده ای تاثیربگذارد تا به کمک این زنان بشتابند.

خبرنگار بی بی سی می گوید بیشتر زنان بیوه که من با آن ها صحبت کردم گفتند این سرنوشت آن هاست.
اما یکی دیگر از زنان بیوه هندی که -آنیتا یاداو- برای او گزارشگر داستان زندگی خود را این طور تعریف کرد.او که 29 ساله است گفت بعد از این که شوهرش به علت ابتلا به الکلیسم مرد، او با سه کودک خردسالش به ورینداوان گریخت.

,برادر شوهرم سعی می کرد به من تجاوز کند. او مرتبا به اطاق من می آمد. من شکایت کردم، ولی طرف او را گرفتند. آن ها به من گفتند یا با او ازدواج کن یا برو,

ولی آنیتا یک پناهگاه کمیاب پیدا کرد. حالااو در جایی که موهینی گیری اداره می کند زندگی می کند. در پناهگاه موهینی گیری زنان ساری های رنگی می پوشند، سرخ و سبز، یا سفید منجوق دوزی شده تا اعتراض خود را به رسوم بیوگی نشان دهند. آن ها بسته به میل خود تصمیم می گیرند که دعا بخوانند یا تلویزیون نگاه کنند. این آزادی کوچک برای آن ها خیلی با معناست
و همین که بعد از برخورد خشونت بار با فیلم قبلی، فیلم رنگین کمان ساخته شده و میتواند به نمایش درآید خود پیشرفت بزرگی است. موهینی این فیلم را تبلیغ می کند.

گزارش از انو عنداد خبرنگار بی بی سی در هند.