چشم‌های بسته در سازمان ملل متحد در حالی که ایالات متحده برای منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای بمب‌گذاری می‌کند

نویسنده : John LaForge

در کنار هم قرار دادن «جنگ ضد هسته‌ای» ترامپ علیه ایران و کنفرانس بررسی سازمان ملل متحد برای پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای یا بازنگری NPT که در جریان است، طنز مرگباری وجود دارد.

تصمیم به آغاز جنگ تجاوزکارانه علیه ایران که منجر به کشته شدن هزاران غیرنظامی شد (و بهانه‌های عمومی دیگری نیز داشت) به منظور جلوگیری از ساخت سلاح هسته‌ای توسط ایران در آینده گرفته شد.

معاهده NPT سال ۱۹۷۰ توسعه سلاح‌های هسته‌ای یا انتقال سلاح‌های هسته‌ای را در بین یا بین کشورهایی که این پیمان را تصویب می‌کنند، ممنوع می‌کند. NPT گسترش چنین سلاح‌هایی را کند کرده است، در حالی که گسترش راکتورهای هسته‌ای را افزایش داده است. ایالات متحده، ایران و ۱۸۷ کشور عضو دیگر سازمان ملل متحد، عضو NPT هستند.

برنامه هسته‌ای غیرنظامی ایران طبق قوانین NPT قانونی است و نمایندگان آن در نیویورک در نشست بازنگری که تا ۲۲ مه ادامه دارد، شرکت می‌کنند. با این حال، نمایندگان عضو سازمان ملل یکی پس از دیگری از زمان «بحث عمومی» خود برای حمله به ایران به دلیل فرآوری اورانیوم و روسیه به دلیل حمله به اوکراین استفاده کردند، اما نه به ایالات متحده به دلیل جنگ بی‌دلیل و غیرقانونی بین‌المللی علیه ایران.

به جز اسرائیل، هیچ دوست یا متحد نظامی ایالات متحده در مورد حمله برق‌آسای ۲۸ فوریه ایالات متحده به خاورمیانه مشورت یا مطلع نشد – و دلایل زیادی هم برای این کار وجود داشت. جنگ انحرافی ترامپ هرگز مورد حمایت متحدان آمریکا قرار نمیگرفت، چه رسد به اینکه در آن مشارکت کنند، زیرا: ۱) تأسیسات هسته‌ای ایران در ژوئن ۲۰۲۵ توسط بمباران‌های نیروی هوایی و دریایی ایالات متحده «کاملاً نابود» شدند؛ و ۲) آژانس بین‌المللی انرژی اتمی – نهاد سازمان ملل که بر رعایت NPT نظارت دارد – از سال ۲۰۲۵ گزارش داده است که هیچ مدرکی مبنی بر برنامه تسلیحات هسته‌ای مداوم ایران پیدا نکرده است.

جنگ فاجعه‌بار و نسنجیده و جنایتکارانه ایالات متحده علیه ایران باید به طور غافلگیرانه و بدون مجوز ناتو، سازمان ملل یا ایالات متحده آغاز می‌شد، زیرا توجیهات کاخ سفید به راحتی رد می‌شد و به این دلیل که NPT در حال حاضر برای جلوگیری از گسترش زرادخانه‌های هسته‌ای تلاش می‌کند.

در روزهای اول بازنگری NPT، کشورهای عضو با نمایشی تکان‌دهنده و گیج‌کننده از استانداردهای دوگانه صحبت کردند، یکی پس از دیگری حمله روسیه به اوکراین و نقض ادعایی قوانین بازرسی NPT توسط ایران را محکوم کردند، اما هیچ‌کدام از حمله ایالات متحده به ایران، بمباران ونزوئلا در سوم ژانویه یا بمباران تأسیسات هسته‌ای ایران در ژوئن 2025 انتقاد نکردند. به عنوان مثال، آرژانتین گفت: «این کنفرانس بررسی در شرایطی برگزار می‌شود که نمی‌توانیم آن را نادیده بگیریم… برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران…»، در حالی که کشورهای شمال اروپا با هم روسیه را مورد اشاره قرار دادند و گفتند: «جنگ تجاوزکارانه آن علیه اوکراین نقض آشکار قوانین بین‌المللی، از جمله منشور سازمان ملل متحد است…». جنگ ایالات متحده علیه ایران آشکارا تجاوزی نامطلوب بود.

نقض ۵۶ ساله ماده ششم NPT توسط کشورهای دارای سلاح هسته‌ای – که مستلزم تلاش‌های توأم با حسن نیت برای حذف سلاح‌های هسته‌ای است – اغلب مورد انتقاد قرار می‌گرفت، اما هرگز از ناقضان این ماده، ایالات متحده، بریتانیا، روسیه، چین و فرانسه نام برده نشد. (کره شمالی، هند، اسرائیل و پاکستان سلاح هسته‌ای دارند اما به NPT نپیوسته‌اند.) به همین ترتیب، نقض آشکار و مداوم مواد اول و دوم این معاهده توسط ایالات متحده – که انتقال سلاح‌های هسته‌ای به کشورهای غیرهسته‌ای عضو از جمله آلمان، ایتالیا، هلند و بلژیک را ممنوع می‌کند – نادیده گرفته شد، در حالی که نماینده اتحادیه اروپا گفت: «اتحادیه اروپا به شدیدترین شکل ممکن … استقرار اعلام شده سلاح‌های هسته‌ای توسط روسیه در خاک بلاروس را محکوم می‌کند.»

طنز ماجرا اینجاست که چند وزیر آشکارا نقض مواد اول و دوم پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای توسط ایالات متحده – استقرار بمب‌های گرانشی هسته‌ای B61 در شش پایگاه هوایی در اروپا – را توجیه کردند، همانطور که نماینده کشورهای شمال اروپا اظهار داشت که «ترتیبات اشتراک هسته‌ای ناتو کاملاً با NPT سازگار است». گروه ۱۱۰ عضوی کشورهای غیرمتعهد مؤدبانه این عمل را محکوم کرد و بدون ذکر نام افراد، خاطرنشان کرد: «این گروه نگرانی عمیق خود را در مورد… رویه‌هایی که مغایر با اصول و اهداف پیمان هستند، مانند… ترتیبات اشتراک سلاح‌های هسته‌ای، تکرار می‌کند».

گستاخانه‌ترین و کوته‌بینانه‌ترین ارائه تا به امروز، «بیانیه مشترک در مورد تجاوز روسیه علیه اوکراین» بود که توسط ۴۳ کشور عضو NPT امضا شد. در این مقاله آمده است: «جنگ تجاوزگرانه  روسیه علیه اوکراین نقض آشکار قوانین بین‌المللی، از جمله منشور سازمان ملل است…» هر استفاده از کلمه «روسیه» در متن می‌توانست با «ایالات متحده» جایگزین شود و همچنان کاملاً منطقی باشد.  این نامه  «استقلال، حاکمیت و تمامیت ارضی» اوکراین را تأیید کرد، اما در مورد ایران چنین نکرد؛ و «حق ذاتی دفاع از خود» اوکراین را مطابق با منشور ملل متحد «در برابر جنگ تجاوزکارانه و غیرقانونی روسیه» به رسمیت شناخت، اما در مورد ایران یا در برابر آمریکا چنین حقی را نپذیرفت. این سند خطر جدی حمله به تأسیسات هسته ای را تأیید و روسیه را محکوم کرد، اما آمریکا را نه؛ در حالی که هر دو همچنان به تهدید «تأسیسات هسته ای» ادامه میدهند

اینکه کشورهای عضو سازمان ملل متحد، نقض منشور ملل متحد و قوانین جنگ از سوی دولت آمریکا را نادیده بگیرند، نه تنها نشانه ریا و معیارهای دوگانه است، بلکه حاکی از تسلیمی است که یادآور ترس بُزدلانه از وحشت دولتی در دهه ۱۹۳۰ میلادی است. تعداد ی بیشتر از تنها نخست وزیر اسپانیا، پدرو سانچز، و پاپ لئوی چهاردهم باید در برابر دیوانهٔ خودبزرگ بینِ روز بایستند، دیگران نیز باید چنین کنند

https://znetwork.org