پلاستیک بیش از ماهی در اقیانوس ها در سال 2050

براساس گزارش بنیاد خیریه « الن مک آرتور » اگر گسترش تولید و مصرف پلاستیک با روند کنونی ادامه یابد تا سال ۲۰۵۰ وزن پلاستیک مصرفی که در اقیانوسها انباشته میشود از وزن تمام ماهی ها بیشتر خواهد بود.

تولید پلاستیک از ۱۵ میلیون تن در سال ۱۹۶۴ به ۳۱۱ میلیون در سال ۲۰۱۴ افزایش یافت. برآورد میشود که سال ۲۰۵۰ یک پنجم تمام نفت  استخراج شده صرف تولید پلاستیک خواهد شد.

براساس این گزارش  فقط ۱۴  درصد از  پلاستیک تولید شده  بازیافت میشود و  سالانه حداقل  ۸ میلیون تن وارد اقیانوسها میشوند.

**************

با حکومت ناپاک و مستبد نمی توان هوای پاک و سالم داشت

مستندات پيش گفته خيلی روشن و صريح نشان می دهد که رژيم جمهوری اسلامی حداقل در کلان شهرهای ايران حق نفس کشيدن و بهره بردن از هوای سالم را با بی سياستی های خود به طور جدی برای مردم ايران به خطر انداخته و عملکردش سبب می شود که آلودگی هوا سالانه بيشتر از ايدز از مردم ايران قربانی بگيرد. اين رژيم ميلياردها دلار صرف انرژی هسته ای کرده, ميلياردها دلار خرج توليد و خريد سلاح و جنگ افزارها کرده و با لجاجت بيهوده و مسخره خود مردم ايران را به دهليز تحريم های مرگبار کشانده, و دائم دم از “حق هسته ای” می زند, ولی حق بديهی نفس کشيدن در هوای سالم را از اين مردم دريغ کرده است. و نه فقط اين: اگر سراپای رسانه های مجاز و تحت سانسور رژيم را مرور کنيد, از آنجا که آلودگی هوا حوزه ای از بی سياستی های رژيم است که کمتر از همه “خودی” و “غيرخودی” می شناسند و خارج از جنسيت, تعلق گروهی و سياسی, مذهبی و قومی قربانی از توده شهری قربانی می گيرد (البته رانت خواران و آقازاده های حکومتی که با دلارهای نفتی به غارت برده, در مناطق ييلاقی خوش آب و هوای ايران کاخ های اعيانی برپا کرده اند را بايد مجزا دانست) در باره همه انواع جزئيات آلودگی هوای کلان شهرها و بويژه تهران خبر و گزارش به وفور خواهيد يافت, اما به ندرت ممکن است در باره لزوم ايجاد و تقويت و گسترش نهادهای مستقل مردمی مدافع حفظ محيط زيست خبری و گزارشی انتشار يابد. رژيم نه تنها برعليه آلودگی هوا سرمايه گذاری نمی کند و نه تنها در نتيجه تصادم با منافع دسته بندی های محتلف مافيايی و شبه مافيايی اش, راهکارهای شناخته شده کاهش آلودگی هوا را به طور قاطع به کار نمی بندند و نه تنها طرح های پيشگيرانه موثری ندارد, بلکه مواظب است که تشکل های مستقل زيست محيطی هم نتوانند قدرتمند شوند و در افزايش آگاهی شهروندان که در مقابله با آلودگی هوا اهميت اساسی دارد نفش موثر خود را ايفا کنند. تصادفی نيست که در ميان گروهبندی های حکومتی همه انواع دسته ها را می توان يافت, ولی يک حزب سراسری طرفدار محيط زيست وجود ندارد و تصادفی نيست که همه گروههای قديمی يا خلق الساعه حکومتی که در دوره های انتخابات رژيم سرهم بندی می شوند در باره همه چيز طرح و وعده می دهند, به جز محيط زيست.
با وجود رژيم جمهوری اسلامی حق تنفس هوای پاکيزه برای اکثريت عظيم شهروندان کلان شهرهای ايران به تدريج به يک رويا تبديل می شود. مساله مردم ايران با رژيم جمهوری اسلامی فقط اين نيست که اين رژيم نمی تواند حق کار, اشتغال, بيمه, بهداشت و درمان, و سوخت رسانی را تامين کند, اين هم هست که اين رژيم حتی نمی تواند حق تنفس هوای پاک را برای مردم به رسميت بشناسد و روزانه 1200 تن آلاينده سمی فقط به حلق مردم تهران می ريزد. خاصيت استبداد فراگير همين است: هر چه بيشتر بماند, سلامت, موجوديت و آينده مردم را بيشتر و عميق تر و بنياتی تر به خطر می اندازد. در ايران ما با شهرنشينی پيشرفته و توده عظيم سحابی وار حاشيه نشينيان کلان شهرها, هوای سالم بيش از هر زمان و به طرزی بلافصل با حکومت سالم و مردمی گره خورده است. حکومتی که به جای کشاندن مردم به قتلگاه تحريم و جنگ به خاطر موجوديت منفور خويش, از خود شهروندان باشد و پاکيزگی هوا و حفظ سلامت محيط زيست, تجهيز مدارس و مراکز آموزشی, بيمارستان ها, درمانگاهها, بهبود شبکه های حمل و نقل و شبکه های انرژی سالم را در اولويت قرار دهد.

از آرشیو

استبداد، استعمار و خاتون زخم خورده ی دریای خزر سوسن آرام