دموکراسی، ضرورتی تاریخی است.
خدامراد فولادی

( دموکراسی علیه ریاضت کشی ِ سیاسی و اقتصادی)

دموکراسی نه فقط یک نیاز ِفردی و اجتماعی، بلکه یک ضرورت و از این رو، مطالبه ای تاریخی برای هرجامعه ی انسانی درفرایند ِحیات ِاجتماعی-تاریخی ِ آن است. به طوری که با قطع و یقین ِ شناختمندانه ( علمی- فلسفی) می توان گفت بدون ِدموکراسی نه پیشرفت ِ چشمگیری درفرایند ِحیات ِاجتماعی خواهد بود و نه ازاین رو تکامل ِهمه جانبه از پیشین ِساده به پسین ِپیچیده واز پست به عالی. چراکه پیشرفت ِ درعرصه های تولید ومناسبات ِتولیدی ِ یک وحدت ِ همبسته از ساز و کارهای سیاسی اقتصادی ِ جامعه است که یکی بدون ِ دیگری هرگز نه مادییت ِ عینی پیدا می کند و نه اساسن تحقق پذیر است. دموکراسی ِ دوران ِ ما یعنی دموکراسی ِ بورژوایی، هم اکنون درجامعه های به قدر ِکافی تکامل یافته ی سرمایه داری موجودییت و کارکرد و فعلییت ِ عموم طبقاتی درعرصه های سیاسی اجتماعی- و نه البته اقتصادی – دارد. در این کارکرد  ِ عموم طبقاتی، در عین ِ حال دیکتاتوری نیز برای حفاظت و صیانت از مالکییت ِ سرمایه داران بر وسائل ِ تولید در کنار ِ دموکراسی به مثابه ِ خنجر ِ داموکلس بر بالای سر ِ جامعه خودنمایی می کند. در واقع، این مصلحت ِ خود ِ مالکییت بر وسائل ِ تولید نظیر ِ کارخانه ها و موسسه ها و شرکت های بزرگ است که صلاح ِ دموکراسی ِتوام با سلاح ِدیکتاتوری را ایجاب نموده است. مصلحتی که همچنان که عملکرد ِتاکنونی ِ آن نشان داده غلبه بر دموکراسی و آزادی های سیاسی بوده است. حتا جنگ های جهانی ِسرمایه داران نیز با هدف ِ تقسیم یا درواقع تصاحب ِ مالکییت ِبیش تر بر وسائل ِ تولید بوده که شامل ِ سرزمین هم می شود. در واقع جنگ ِ میان ِسرمایه داران بر خلاف ِ تصور ِ عامیانه، ربطی به دیکتاتوری و دموکراسی بورژوایی ندارد،بلکه هدف اش صرفن کسب ِ غنائم از اندوخته های مالکییتی و سرمایه ای از دیگر صاحبان ِمالکییت بروسائل ِتولید است. یعنی به بیان ِ دیگر جنگ میان ِ بورژوازی و بورژوازی است با استفاده ی رایگان ازنیروی طبقه ی کارگر درلباس ِ سربازان که هیچ نفعی هم در جنگ ِ سرمایه داران ندارند. به طور ِکلی،این جنگ نیست که سمت و سو و جهت گیری ِ فرایند ِ تکاملی ِ جامعه ی انسانی را تعیین می کند، بلکه تولید و مناسبات ِ تولیدی ِ حاکم بر جامعه و نیز همستیزی ِکار ِاجتماعی و مالکییت ِ خصوصی بر ابزار ِ تولید است.

جهت گیری ِ دیالکتیکی- تکاملی در هردو عرصه ی تولید و مناسبات ِ تولیدی ِ شامل ِ دموکراسی ِ نظام ِ سرمایه داری  را می توان از این گفته ی مارکس- انگلس به خوبی دریافت:« بورژوازی بدون ِ ایجاد ِ انقلاب ِ دائمی در وسائل ِ تولید و از این رو ایجاد ِ انقلاب درمناسبات ِتولید،و همراه با آن کل ِمناسبات ِ جامعه { شمولییت ِدموکراسی که اصلی ترین رابطه ی میان-طبقاتی ِهرجامعه است} نمی تواند به حیات ِخود ادامه دهد.{ حیات و زیست ِاجتماعی- تاریخی ِ هرجامعه و  جهت گیری ِ تکاملی ِ آن مشروط است هم به تولید و هم به مناسبات ِ تولیدی که دردوران ِ سرمایه داری عبارت است ازدموکراسی ِ بورژوایی. یا به عبارت ِ دیگر : در نظام ِ سرمایه داری تولید ِ بورژوایی همانقدر شمولیت ِ عام و تاریخی دارد که دموکراسی ِ این نظام.}.( برگرفته از: مانیفست. ترجمه ی حسن مرتضوی. ص. 280). تاکید ِ مداوم ِ مارکس- انگلس بر همبسته گی تاریخی ِ تولید و مناسبات ِ تولیدی-تاریخی به ویژه در دوران ِ سرمایه داری به این معناست که به رغم ِ تصور ِ فرقه گرایان، دموکراسی ِ نظام ِ سرمایه داری نیز همانند ِ تولید، تا نهایت ِ کارکرد ِ این نظام، تداوم و اعتبار ِ تاریخی دارد و گذار به مرحله ی عالی تر و تکامل یافته تر مشروط است به وجود ِ توامان ِ این پیش نیازها و پیش شرط ها، به مثابه ِ دستاوردهای تاریخی ِ انسان ِ تاریخ ساز.