اعتصاب و تجمع بزرگ کارگران پارس جنوبی!/ موج تازه اعتراضات توده‌ای علیه گرانیو تورم و استبداد حاکم

اعتصاب و تجمع بزرگ کارگران پارس جنوبی!

روز سه‌شنبه هجدهم آذرماه، عسلویه از نخستین ساعت‌های صبح آرام نبود. در این روز هجده هفته اعتراض بی‌وقفه کارگران نفت، سرانجام به یکی از بزرگ‌ترین تجمعات‌ کارگری تاریخ صنعت نفت بدل شد.
با وجود بستن مسیرها توسط نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی، و به رغم  ترفند های گوناگون نیروهای امنیتی جهت جلوگیری از تجمع کارگران،  اما  کارگران ابتدا در چند نقطه شهر دست به تجمع زده و سپس از ساعت 9 صبح کارگران پیمانکاری یکی پس از دیگری خود را به میدان سلیمانی عسلویه رساندند. دقایقی بعد، میدان محل تجمع به موجی خروشان از بیش از پنج هزار کارگر معترض تبدیل شد؛ چهره‌هایی خسته اما با اراده‌ای استوار و شکست‌ناپذیر. جمعیتی که با فریاد “سفره ما خالیه، برده داری کافیه” به سمت فرمانداری به حرکت در آمد و در طول این راهپیمائی شکوهمند مطالبات بر حق خود را فریاد می زدند. مطالباتی همچون” اصلاح طرح طبقه‌بندی مشاغل و نظام همسان‌سازی دستمزد، ساماندهی وضعیت نیروهای پشتیبان ایمنی و رعایت قانون کار و شرایط عرف کارگاهی، پرداخت حق کمپ، تأمین ایاب و ذهاب هوایی برای کارگران پیمانکاری،اجرای طرح اقماری دو به دو نیروهای اداری و پشتیبانی و تعیین تکلیف رانندگان خودروهای استیجاری”. مطالباتی که مدتهاست از سوی کارگران پیمانکاری پارس جنوبی مطرح می شود ولی تاکنون جز وعده چیزی نصیبشان نشده است.

از جمله شعارهائی که در این راهپیمائی پر شکوه سر داده شد می توان به“دو به دو اداری، نبرد با بیگاری”، “حاصل دسترنج ما، گمشده سهم ما”، “حقوق حقه خود را می‌خواهیم، تا روز آخر ایستاده‌ایم” نام برد.

در این روز عسلویه فقط محل کار نبود؛ صحنه نمایش آگاهی و قدرت جمعی کارگرانی بود که سال‌ها حق‌شان پایمال آزمندی سرمایه‌داران گشته و با زور، اعتراضات‌شان سرکوب گشته است. کارگرانی که حالا نه‌فقط برای حقوق عقب‌افتاده بلکه برای کرامت انسانی و یک زندگی شایسته کارگر فریاد می‌زدند.
این خیزش پزرگ کارگری، حقیقتی را بار دیگر آشکار نمود:این کارگران با نیروی متحد خویش، قدرت طبقاتی خود را به نمایش گذاشتند؛ قدرتی که اگر آگاهانه متشکل شود و در نهاد های انقلابی کارگری سازمان یافته و تسلیح شود و در یک پیکار طولانی استوار بماند، نه‌تنها توان بر هم‌ زدن مناسبات ناعادلانه موجود با سگ نگهبانش را دارد بلکه می‌تواند افق نابودی نظام سرمایه‌داری وابسته به امپریالیسمِ جمهوری اسلامی را پیش چشم جامعه ترسیم کند. چشم اندازی که رهائی کارگران و کل ستمدیدگان وابسته به تحقق آن می باشد. چون تجربه مبارزات تا کنونی کارگران و ستمدیدگان به روشنی نشان داده بدون نابودی قطعی نظام سرمایه داری حاکم و سگان نگهبانش امکان رهائی کارگران وجود ندارد و این امر نیز تنها در بستر یک انقلاب اجتماعی به رهبری طبقه کارگر میسر می شود.

 پیروز باد مبارزات کارگران پارس جنوبی!

*******************************

روز یکشنبه 7 دی ماه مردم تهران در اطراف بازار این شهر بار دیگر به خیابان‌ها آمدند تا خشم و نفرت خود را علیه دیکتاتوری رژیم جمهوری اسلامی و فقر و فلاکتی که تحت حاکمیت این رژیم زندگی توده وسیعی از مردم را فرا گرفته است فریاد بزنند. این اعتراضات نخست با تجمع صاحبان مغازه‌ها و بخشی از بازاریان کلید خورد و سپس به سرعت توده‌های به جان‌آمده از فقر و گرانی و سرکوب و استبداد به خیابان‌ها آمدند. به دنبال بسته شدن پاساژ چارسو، پاساژ سوق، بازار بین‌الحرمین و مجتمع تجاری علاءالدین، به رغم همه دسیسه‌ها و تهدید‌های گردانندگان رژیم و گسیل نیروی سرکوب، تظاهراتی که در روز یکشنبه در اطراف بازار تهران شروع شد نه تنها از حرکت باز نایستاد بلکه با پیوستن توده‌ها در روز دوشنبه ابعاد وسیعی یافته و با شعار‌های رادیکال‌تر ادامه یافت. اگر جمعی از کسبه و موبایل‌فروشان مجتمع تجاری علاءالدین تهران را در نظر بگیریم که در اعتراض به نوسانات شدید نرخ ارز و آسیب رسیدن به بازار موبایل در روز یکشنبه،مغازه‌های خود را بسته و دست به تجمع زدند، اما روز بعد اعتراضات شروع شده از جانب موبایل‌فروشان و دیگر مغازه‌داران حتی در تهران باقی نماند و به همدان، ملارد کرج، قشم، درگهان و کیش و زاهدان و … هم گسترش یافت، به طوری‌که بر مبنای اخبار رسیده در این شهرها هم مردم بر علیه تورم و گرانی به خیابان‌ها آمده و علیه دیکتاتوری حاکم شعار دادند.

واقعیت این است که کاهش روز به روز و در واقع ساعت به ساعت ارزش پول ملی و در نتیجه رشد سرسام‌آور قیمت‌ها در حالی که آحاد بزرگی از مردم ایران را با فقر و فلاکت روبرو ساخته و قدرت خرید آنان را به شدت کاهش داده است تمام بازار کشور را نیز در هم ریخته است. بنابراین وقتی در روز یکشنبه قیمت دلار در بازار آزاد ارز ایران برای ساعاتی به بیش از ۱۴۴ هزار تومان رسید کار به آنجا رسید که کسبه و بازاریان به دلیل بی‌ثباتی موجود ارز مبادرت به بستن مغازه‌های خود نمودند. این معترضان با سر دادن شعارهایی خواستار پیوستن مردم و سایر بازاریان به خود شدند. با توجه این واقعیت که این درخواست با خواست مردم همسو بود روز دوشنبه مردم هر چه بیشتری با شعار “مرگ بر دیکتاتور”، “امسال سال خونه، خامنه‌ای سرنگونه”، “توپ تانک فشفشه، آخوند باید گُم بشه”، “مرگ بر جمهوری اعدامی” (در زهدان) و … بر علیه ظلم و ستم و سرکوبی که رژیم جمهوری اسلامی در سراسر کشور اعمال نموده بپاخاستند.

واقعیت این است که دیکتاتوری حاکم با ادعای نداشتن پول و در عوض با اختصاص میلیاردها دلار از منابع و ثروت‌های متعلق به مردم ایران در راه پیشبرد سیاست‌های امپریالیست‌ها و سرمایه‌داران داخلی و خارجی، تسمه از گرده کارگران و زحمتکشان کشیده و تا توانسته است کارگران و ستمدیدگان را سر‌کیسه کرده است. این رژیم شرایطی را بوجود آورده است که اکثریت جمعیت کشور در فقر و فلاکت و بدون نان، آب، گاز و برق و حتی هوای تمیز برای نفس کشدن در زیر خط فقر غوطه‌ورند و مجبورند تا برای بقای خود برزمند.

جمهوری اسلامی با چپاول آشکار مردم و فساد و دزدهای میلیاردی، جامعه را به بمبی ساعتی تبدیل نموده است که هر لحظه امکان انفجار آن می‌رود. این امر که تظاهرات‌ روز‌های 6 و 7 دی ماه ادامه یافته و نقش چاشنی این بمب را ایفا خواهد کرد یا نه قابل پیش بینی نیست. اما شکی وجود ندارد که مردم سراسر کشور هر لحظه آماده خیزشی هستند که اگر پا گرفته و گسترش یابد ماشین سرکوب جمهوری اسلامی به راحتی قادر به کنترل و سرکوب آن نخواهد بود. 

مزدوران سرکوبگر حکومت در تظاهرات 7 و 8 دیماه که صرفا پیش‌درآمدی برای شورش گرسنگان می‌باشد، در همدان به سوی مردم غیر‌مسلح و خشمگین شلیک کردند. در برخی موارد اما نیروی سرکوب رژیم در مقابل تعداد بسیار زیاد مردم معترض و خشم جوانان در خیابان‌ها صلاح را در فرار دیدند، واقعیتی که نشان می‌دهد که اگر مردم در ابعادی وسیع‌تر به تظاهرات خود ادامه دهند شاهد صحنه‌های هر چه شکوهمند‌تری از قدرت خود علیه دشمنان‌شان خواهند بود. به امید آن روز و به امید این‌که کارگران و جوانان ما قادر شوند در بستر این مبارزات هر چه بیشتر خود را سازمان داده و با آگاهی هر چه عمیق‌تر برای سرنگونی جمهوری اسلامی با سازماندهی لازم بپا خیزند و اجازه ندهند که دار و دسته‌های ارتجاعی  که توسط نهاد‌های امنیتی همین رژیم  پروار می‌شوند در صفوف مبارزاتی آنها وارد شده و باعث انحراف جهت درست این مبارزات گردند.

چریکهای فدائی خلق ضمن حمایت از خواست‌های برحق و مبارزات  مردم بر این واقعیت تاکید دارند که اهمیت رژیم جایگزین به هیج وجه کمتر از ضرورت سرنگونی جمهوری اسلامی نیست و زنجیرهای اسارت تنها زمانی از دست و پای کارگران و زحمتکشان، زنان، جوانان، خلقهای تحت ستم و سایر توده‌های دربند باز خواهد شد که با انقلاب توده‌ها و نابودی جمهوری اسلامی و نظام سرمایه‌داری حاکم، حکومتی بر سر کار آید که در آن حق حیات، نان، کار، مسکن، آزادی و استقلال از سلطه امپریالیستها در ایران تضمین شده باشد.

نابود باد رژیم سرکوبگر جمهوری اسلامی!

پیروز باد باد انقلاب! زنده باد سوسیالیسم!

چریکهای فدایی خلق ایران- 8 دی ماه 1404