مایه شرمندگی ملت فرانسه

https://roshangari.info

روشنگری.در مسابقات جام جهانی شب گذشته،اول جولای، فرانسه برزیل را یک بر صفر مغلوب کرد. گلی را که دروازه برزیل با آن گشوده شد، زین الدین زیدان بازیگر الجزایری تبار فرانسوی ساخت و تیری آنری یکی از بازیگران سیاهپوست آن را به دروازه حریف فرستاد.

برای تماشاگرانی که ماجراهای مربوط به نژاد پرستی در فوتبال را دنبال می کنند، مثل این بود که توپ مثل گلوله به پیشانی آقای ژان ماری لوپن خورده باشد. لوپن رهبر حزب دست راستی افراطی چند روز قبل از آن در روزنامه ورزشی L’Equipe شکایت کرده بود که تیم فرانسه بیش از حد بازیکن رنگین پوست دارد.شکایتی که از طریق خبرگزاری رویترز به سراسر جهان مخابره شد و با توجه به تمرکز افکار عمومی روی بازی های جهانی دیگر در کمتر ده کوره ای بود که بخشی از تماشاگران علاقمند از شکوه نژادپرستانه آقای لوپن خبر دار نشده باشند.

16 بازیگر از 23 فوتبالیست تیم فرانسه سیاه یا از تبار غیر فرانسوی هستند. لوپن نارضایی خود را از این مساله به نمایش گذاشت و گفت مربی در گزینش و نسبت بازیکنان رنگین پوست زیادی روی کرده است. او گفت فرانسوی ها در این تیم بطور کامل نمایندگی نمی شوند، به این جهت است که فضا به داغی 1998 نیست.

اما بعد از پیروزی دیشب، فرانسوی ها به خیابان ریختند و با در دست گرفتن پرچم فرانسه به رقص و پایکوبی پرداختند. بعد از اظهارات لوپن، لیلیان تورمن بازیگر سیاه پوست تیم و یکی ازموفق ترین آن ها در پاسخ لوپن گفته بود:

در باره مسیو لوپن چه میتوانم بگویم؟ روشن است که او اطلاع ندارد فرانسوی هایی هستند که سیاه اند، فرانسوی هایی هستند که سفیدند و فرانسوی هایی هستند که قهوه ای هستند. فکر میکنم این مخصوصا برای آدمی که خیال ریاست جمهوری فرانسه را در سر می پروراند خیلی بد باشد که نه از تاریخ فرانسه چیزی بداند و نه از جامعه آن. شاید باید دفعه دیگر که پیروز شدیم از آقای لوپن دعوت کنیم که در جشن پیروزی شرکت کند.

تیم عمدتا رنگین پوست، نه تنها فرانسه را به مرحله نیمه نهایی رساند، بلکه ستاره بازی ها را به بازی های جام جهانی تقدیم کرد: زیدان. جادوگر فوتبال، اعجوبه فوتبال، الهام بخش … این ها چند مورد از عناوینی است که چند دقیقه بعد در توصیف کاپیتان 34 ساله تیم توسط خبرگزاری ها مخابره شد. گاردین روزنامه انگلیسی در مورد زیدان نوشت:

مرد مسابقه
او با سرعت معمول خود نمی دود، ولی بازیکن هافبک فرانسوی – عنوانی که برای او عادلانه نیست – تیمش را با یکی از زیباترین بازی های کشورش به مرحله نیمه نهایی رساند. اگرچه پاهای او میرود، اما هوش او و شهامت او باقی میماند و یاران هم تیمش را پاس بعد از پاس بر می کشد.
به این ترتیب معلوم شد مایه شرم فرانسوی نه وجود رنگین پوستان در تیم ملی بلکه وجود سیاستمدارانی مثل آقای لوپن در سیاست است.

مسابقات جام جهانی فوتبال امسال، دو پدیده زشت را که در جوامع امروز حضوری قوی دارند و علیرغم تصویب قوانین پی در پی، به مدد جهانی شدن ستم گرانه اقتصاد به نحوی پیچیده در اعماق جوامع گسترده میشوند، به مرکز صحنه آورد: نژادپرستی و تن فروشی. اگر متاسفانه در مورد دومی مبارزات زنان به توفیق زیادی دست نیافت، ولی مقاومت از پائین در مقابل نژاد پرستی توانست حداقل در خود مسابقات تاثیر بگذارد.

دیوید زیرین تحلیل گر ورزشی آمریکا که در زمینه ورزش و نژادپرستی کار کرده است، در مصاحبه با امی گودمن خبرنگار مستقل آمریکایی، به جلوه هایی از این مقاومت در برابر نژاد پرستی در مسابقات فوتبال اشاره میکند که شنیدنی است. دیوید زیرین اخیرا کتابی تحت عنوان ,اسم من چیست؟ احمق, را در همین رابطه منتشر کرده است. نام کتاب جمله ای است از محمد کلی قهرمان بکس قبلی جهان در جریان یک مسابقه. دیوید زیرین در این کتاب از جمله صداقت، شهامت و استواری کلی جوان را در مبارزه با راسیسم و جنگ و تجاوز در این کتاب ستوده است که خود داستانی است شنیدنی و باید جداگانه به آن پرداخت.
زیرین در مورد راسیسم و فوتبال می گوید در جریان بازی های مقدماتی در سراسر اروپا صحبت در مورد نژادپرستی در سطح بالا جریان داشت و این ماجرا با مسایلی مثل مهاجران، پناهندگان و احساسات ضد مسلمان ها گره خورده بود و در این جریان حوادث بسیار زشتی اتفاق افتاد. از جمله این که بازیکنان بزرگ آفریقایی که در تیم های اروپایی بازی می کردند، هربار که پای آن ها به توپ می خورد، صدای میمون از درون صفوف هواداران بلند میشد. هواداران از لژ پوست موز یا نارگیل روی بازیکنان سیاه پوست پرت می کردند. کار به جایی کشید که یک بار یک ستاره نامدار کامرونی که با تیم بارسلونا بازی می کند، آنقدر ناراحت شد که جدا راه خروج از زمین بازی را در پیش گرفت و گفت:,من دیگر بازی نخواهم کرد”,. بازیگران هردو تیم در تلاش با یکدیگر توانستند این نوع هواداران را بیرون کنند تا بازی ادامه پیدا کند. بار دیگر یک بازیکن افریقایی به نام مارک زورو که با کلوپ های سطح بالای ایتالیا بازی می کند توپ را از زمین برداشت و در حالیکه آن را زیر بغل گرفته بود، میخواست از زمین خارج شود. او اجازه نمیداد کسی دست به توپ بزند. به شدت برآشفته بود. یکی از بازیگران سیاه پوست گفت:,در اروپا با ما بدتراز سگ رفتار می کنند.,

این روحیه نژاد پرستی که رشد کنونی آن دلایل جدیدی دارد، فقط مخصوص اروپا نیست. زیرین در مصاحبه شرح میدهد در آمریکا یک بازیگر آمریکایی آفریقایی تبار به نام دامارکوس بسلی وضع را چنین شرح داد: هربار که پای من به توپ می رسد، احساس میکنم در فضای یک فیلم هراسناک نژادپرستانه و ناهمزمان anachronistic قرار گرفته ام.

طبیعتا این فضا واکنش متقابلی نیز در میان مردمی که قربانی نژاد پرستی اند بوجود می آورد.

زیرین در مصاحبه با گودمن میگوید در جریان مسابقات جام جهانی فوتبال، کافه های پاتوق اقلیت های مهاجر یا مهاجر تبار در آمریکا تماشایی بود. کافی بود به یک کافه بار که پاتوق اریتره ای ها بود یا به کافه غنا در واشینگتن بروید تا جلوه های یک همبستگی تمام قاره ای را در آن مشاهده کنید. آمریکا چهار سال پیش به یک چهارم نهایی رفته بود. ولی برای غنایی ها این نخستین بازی جام جهانی شان بود و به ندرت کسی فکر میکرد ممکن است غنا به این سطح برسد. و چیزی که هیجان آمیز بود این بود که گویا تیم غنا پیش بینی پله Pele را به واقعیت تبدیل کرده بود. پله تقریبا 30 سال پیش گفته بود در سال 2000 یک تیم آفریقایی جام جهانی را خواهد برد. هنوز این واقعیت نیافته است، ولی مشاهده این که غنایی ها این قدر درخشان و زیبا بازی می کردند هیجان انگیز بود و نسبت به آینده فوتبال آفریقا امید بوجود می آورد.

زیرین میگوید گزارشگران ورزشی آمریکا در جریان بازی آمریکا و غنا طوری گزارش میدادند که گویا کشور مقابل نام ندارد و آمریکادارد فقط با ,یک تیم, بازی میکند. گزارشگران نام هیچیک از بازیکنان غنا را نمی آوردند.این به شدت غنایی ها یی را که در کافه بودند نارحت میکرد. یکی دیگر از چیزهایی که برای آن ها ناراحت کننده بود، تفسیر یکی از گزارشگران از علت برد غنایی ها بود. بازیکنان غنایی در تیم های بالای اروپایی بازی نمی کنند و به این جهت در سال های میان مسابقات شانس آن را ندارند که با قهرمانان بزرگ اروپا دست و پنجه نرم کنند و مهارت خود را پرورش دهند. بازی آن ها بیشتر با تیم های آفریقایی و خاورمیانه است. با وجود این وقتی غنا آمریکا را زد یکی از گزارشگران گفت:,خوب این به خاطر آن است که بازیکنان غنایی در تیم های اروپایی بازی کرده اند و واقعا توانسته اند مهارت های خود را پرورش دهند., غنایی ها در کافه از جا در رفته ودست های شان را تکان میدادند: این دارد شوخی میکند؟! این چه میگوید؟!

زیرین میگوید این نوع غرور در کافه دیده میشد، نه فقط غنایی ها، بلکه همه کسانی که از آفریقا آمده بودند: از اریتره،آفریقای جنوبی، نامیبیا. به نظر می آمد یک قاره متحد شده است. به نظرم این بهترین جنبه ورزش است که مسابقات جام جهانی زنده کرد.

اما بهترین جلوه مسابقات فوتبال در رابطه با نژادپرستی را مقاومت و مبارزه نیروهای دمکرات و ضد نژادپرست با همکاری شایسته ی بازیگران رنگین پوست تشکیل میداد که خود دیوید زیرین نیز به آن اشاره میکند.

علیرغم فشاری که به بازیگران رنگین پوست در جریان مسابقات مقدماتی وارد آمد، در خود مسابقات جام جهانی نژادپرستان تحت کنترل قرار گرفتند و به جز موارد معدود از جمله تظاهرات گروه کوچکی از نئونازی ها، حوادث برجسته ای روی نداد. دیوید زیرین در این مورد می گوید: باید در این مورد کاملا روشن باشیم که علت این امر سازماندهی خود بازیگران و هواداران آن ها بود. یک گروه به نام FARE [ علامت اختصاری Footballers Against Racism فوتبالیست ها علیه نژادپرستی ]تشکیل شد تا مسابقات را از نژادپرستی دور نگاه دارند. تری آنری بازیگر فرانسوی کارزاری را به نام
“Stand Up, Speak Up” ایجاد کرده است که نقش مهمی دارد.

آنری این کارزار را بعد از آن بر پا کرد که کاپیتان تیم اسپانیایی در یکی از تمرین ها در حالیکه دوربین تلویزیونی در حال فیلم برداری بود علامت راسیسم به آنری نشان داد تا حریف او را تشویق کند. زیرین میگوید:آنری نایکه Nike را که اسپانسور اوست تحت فشار شدید قرار داد. این مساله که نایکه در راس یک کارزار ضد نژادپرستی قرار بگیرد غیر قابل تصور است، اما تری هنری واقعا نایکه را مجبور کرد که مچ بندهای سیاه و سفید ضد نژادپرستی را تولید کنند که هواداران برای همبستگی با بازیگران رنگین پوست به دست خود ببندند. آن ها حدود 5 میلیون از این مچ بندها را فروختند.

روشن است که نایکه به تقاضای هرکس تن در نمی دهد. آنری را یکی از بزرگ ترین ستارگان فوتبال جهان خوانده اند. پله در 2004 او را یکی از 125 فوتبالیست بزرگ جهان که در قید حیات اند نامید و او برای آرسنال که در آن بازی میکند 214 گل زده است. متاسفانه چنین است رنگین پوستان برای این که حرف شان شنیده شود باید چیزی فوق العاده باشند، مگر این که یاد بگیرند حضور جمعی شان را به نمایش بگذارند.

وابستگی بسیاری از تیم ها به ستارگان رنگین پوست و کارزار آن ها برای مقابله با نژادپرستی و تلاش آن ها برای تبلیغ دوستی ملت ها این حسن را نیز داشت که جنگ طلبان نتوانند از فضای ناسیونالیسمی که مسابقات جام جهانی بوجود می آورد سوء استفاده کرده و افکار جنگ طلبانه را تبلیغ کنند. ادی جانسون بازیگر 21 ساله آمریکایی را چند روز قبل از بازی به پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان بردند و او در آنجا گفت :
, ما برای جنگ اینجا آمده ایم,. به گفته دیوید زیرین بازیگر جوان چند روز بعد مجبور شد به خاطر این گفته خود پوزش بخواهد.