محاکمه ریما حسن: استفاده‌ی خوب از «تروریسم»

ریما حسن، نماینده پارلمان اروپا، در روز۷ ژوئیه به دادگاه کیفری پاریس احضار شد تا در برابر اتهام «تجلیل از تروریسم» از خود دفاع کند. از زمان انتخاب او در ژوئن ۲۰۲۴، شانزده پرونده قضایی علیه وی گشوده شده است. بدیهی است که این سخت‌گیری‌ها را حکومت فرانسه سازماندهی کرده است. در زیر شهادت آلن گرش، مدیر Orient XXI، را از دادگاه ، منتشر می‌کنیم.

نویسنده Alain GRESH برگردان بهروز عارفی

با سلام

ابتدا مایلم به خاطر عدمِ حضورم پوزش بخواهم. مصمم بودم که در محضر دادگاه حاضر باشم، اما مشکلات سلامتی حرکتم را دشوار کرده است. بااین‌حال، می‌خواهم با این نامه شهادت دهم، زیرا مسئله تروریسم کار مرا در مورد خاورمیانه و فلسطین آبیاری کرده است. پس از گذراندن تز دکترا درباره تاریخ سازمان آزادی‌بخش فلسطین، بیش از پنجاه سال است که با نوشتن بیش از ده‌ کتاب رویدادهای خاورمیانه را پوشش داده ام. در نتیجه آگاهم که تروریسم همیشه موضوع بحث و مجادله بوده است.

ابتدا می‌خواهم رویدادی نه چندان دور را به یادآورم که افکار عمومی را برانگیخته بود. در ژوئن ۲۰۱۴، سازمان دولت اسلامی (داعش) موصل را فتح کرده ، به سرعت به سمت بغداد و نیز مرز ترکیه پیشروی می‌کرد، در حالی که هم‌زمان مرتکب نسل‌کشی علیه ایزدی‌ها می‌شد. در کوبانی بود که چندین هزار رزمنده کرد، با حمایت نیروی هوایی ایالات متحده و سلاح‌های غربی، حمله این سازمان را متوقف کردند. در فرانسه، از قهرمانی رزمندگان کرد ستایش کردند. تقریباً فراموش کرده بودند که آنان به حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) وابسته اند، سازمانی که فرانسه و اروپا در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داده اند. در وضعیت متناقضی قرار داشتیم: اگر در پاریس برای حمایت از مقاومت کردها راهپیمایی می‌کردید، ممکن بود در بسیاری از کشورها از جمله فرانسه، شما را به «تجلیل از تروریسمِ» یک سازمان مسلح، متهم کنند.

نمونه جدید دیگری از این تناقض‌ها به استفاده از واژه تروریسم مربوط می‌شود: تروریسمِ رئیس جمهور موقت سوریه. در سال ۲۰۲۴، محمد الجولانی تحت تعقیبِ پلیس‌های غربی بود. حتی، ایالات متحده برای هر نوع اطلاعی که منجر به دستگیری این «تروریست جهانی» شود، ده میلیون دلار جایزه تعیین کرده بود. به‌ندرت، با چنین دگرگونی سریع و چشمگیری روبرو بوده ایم. رهبر جدید سوریه، از سرانِ پیشین القاعده، پس از تعویض لباس خاکی‌ رنگِ جهادی با کت‌وشلوار – کراوات، و نیز پس از تغییر نام رزمی به نام خانوادگی‌اش- احمد الشرع – به مطلوب‌ترین شخص از جانب سیاست‌مداران و بازرگانان، از واشینگتن تا بروکسل تبدیل شد. به‌این ترتیب، او در ماه مه ۲۰۲۵ با رئیس جمهور، امانوئل ماکرون دیدار کرد که به‌زودی میزبان او در دمشق خواهد بود. [البته، اکنون این سفر انجام شده است.م]

این دگرگونیِ برق‌آسا فقط کسانی را به شگفت خواهد انداخت که برای صفت «تروریست» که به فرد یا سازمانی می‌چسبانند، اعتباری قائل شود. بارها و بارها، تاریخ به ما آموخته است که تروریست دیروز، به دولت‌مرد مورد احترام تبدیل شده است. در درازای سال‌ها، فرانسه حقانیت «جبهه آزادی‌بخش ملی» الجزایر (FLN) و رهبران آن را انکار می‌کرد ولی بعد، با همان «قاتلان با دستان آغشته به خون» مذاکره کرد و استقلال الجزایر را به رسمیت شناخت.

نمونه‌ی سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف – OLP)

زمان درازی سازمان آزادی‌بخش فلسطین را نیز به عنوان «سازمان تروریستی» قلمداد می‌کردند. بااین‌حال، از همان سال ۱۹۷۵، والری ژیسکار دِستَن ، رئیس جمهور وقت فرانسه با گشایش دفتر این سازمان در پاریس موافقت کرد. یادآوری کنم که در آن دوران، ساف هنوز «عملیات خارجی» (در سراسر جهان)، و حمله به غیرنظامیان در اسرائیل را کنار نگذاشته بود. آیا حکومت فرانسه چنین عملیاتی را تأیید می‌کرد؟ مسلماً که نه. اما، دولت فرانسه می‌دانست که مشکل، «تروریسم» نیست، بلکه آنچه که ایجاد خشونت می‌کرد، ادامه‌ی غیرقانونیِ اشغالگریِ اسرائیل بود – در آن دوران، این اشغال فقط هشت سال بود که جریان داشت. و پاریس با سازمان آزادی‌بخش فلسطین که حکومت اسرائیل آن را با نازی‌ها مقایسه می‌کرد، به مذاکره می‌پرداخت.

در سرزمین‌های اشغالیِ فلسطین، مقام‌های مسئول اسرائیلی، هر حرکت مقاومت را «تروریستی» تلقی می‌کنند: نظیر برافراشتن پرچم فلسطین یا پرتاب یک سنگ؛ شما پاسخ خواهید داد که دربرخی موارد، فلسطینیان غیرنظامیان را می‌کُشند؟ حقیقت دارد. اما، اگر کشتن یک غیرنظامی اسرائیلی تروریسم است و مرتکبان چنین اعمالی را فاقد صلاحیت ارزیابی می‌کنید، این واقعیت را که اسرائیل بیش از ۷۳ هزار فلسطینی را به قتل رسانده که اکثریت‌شان غیرنظامی بودند، باید چه نامید؟ تروریسم دولتی؟ و به چه دلیلی فرانسه علیه دولتی که نخست‌وزیرش متهم به «جنایت جنگی» و «جنایت علیه بشریت» است، هیچ تدبیری اتخاذ نکرده است.

آنچه ژنرال دوگل می‌گفت

بلافاصله پس از پایان جنگ ژوئن ۱۹۶۷ و اشغال کرانه باختریِ رود اردن، غزه و بیت‌المقدس شرقی، ژنرال دوگل، رئیس دولت فرانسه، پیشاپیش، پویائی موجود را توضیح داده بود: «اسرائیل بر روی سرزمین‌هایی که فتح کرده، اشغالی تحمیل می‌کند که نمی‌تواند با ستمگری، سرکوب و اخراج همراه نباشد، و در برابر این دولت، مقاومتی شکل می‌گیرد که اسرائیل آن را تروریسم می‌نامد». این مقاومت را اشغالی برانگیخته که ۶۰ سال است ادامه دارد و همه اصول حقوق بین‌الملل را نقض می‌کند و در قبال آن، اینک، مقام‌های مسئول فرانسوی، برخلااف ژنرال دوگل، خوش‌خدمتی عجیبی کرده و ترجیح می‌دهند کسانی را در دادگاه‌ها محاکمه کنند که خواهان اجرای این حقوق بین‌المللی هستند. می‌توان از خود پرسید که آیا امروز، ژنرال دوگل در دادگاه‌های فرانسه به جرم «تجلیل از تروریسم» محاکمه نمی‌شد؟

آلن گرش

لوموند دیپلماتیک

صهیونیسم دچار اشتباه نشد، از ابتدا به همین شکل ساخته شده است، / برگردان بهروز عارفی