دو مطلب از چریکهای فدایی خلق ایران
شجاعت مهم است، سازماندهی حیاتی است. همبستگی به معنای حمایت از هر دو است!
47 سال است که ایران توسط یک رژیم استبدادی و سرکوبگر اداره میشود که به طور سیستماتیک فقر، ظلم و خشونت را تشدید میکند. با این حال، علیرغم سرکوب، زندان و اعدام، مردم بارها و بارها قیام کرده و از هر فرصتی، هر مناسبتی، برای آمدن به خیابانها و مبارزه با رژیم استفاده کرده و میکنند. امسال هم اعتراضات فعلی در بازار تهران آغاز شد کسبه به دلیل مشکلات اقتصادی مغازههای خود را بستند و به خیابانها آمدند. آنها به تورم، افزایش قیمتها و بیعدالتی اقتصادی اعتراض کردند. اما این صرفا جرقهای بود برای خیزشی بزرگ به همین دلیل هم اعتراضات خیلی زود در سراسر کشور گسترش یافت و جنبشی پدیدار شد که به سرعت به شهرها و مناطق سراسر کشور گسترش یافت و کارگران، جوانان، دانشجویان، زنان و بسیاری از طبقات اجتماعی دیگر را درگیر کرد. خیزشی تودهای که رژیمی که تقریباً پنج دهه از طریق اعدامها، آزار و اذیت سیاسی و تبعیض ساختاری و در یک کلام سرکوب وحشیانه قدرت خود را حفظ کرده است، به گوشهای رانده و غافلگیر شده است. سپاه پاسداران، شبهنظامیان بسیج و سازمان اطلاعات که همه در خدمت سیستمی هستند که ترس و وحشت را در جامعه میپراکند؛ برای سرکوب مردم مبارز ایران از هیچگونه درنده خویی رویگردان نبوده و نیستند اما با وجود همه اینها این رژیم وابسته به امپریالیسم دیگر هیچ مشروعیتی در بین مردم ندارد. مردم خواستار پایان دادن به دیکتاتوری هستند.
با اینکه این واقعیت امر حمایت همه جانبه از این قیام را در مقابل همه نیروهای سیاسی قرار داده اما متاسفانه شاهد برخی دیدگاهها هستیم که با اشاره به شروع اعتراضات از بازار و یا عدم حضور سازمان یافته کارگران از این حمایت سر باز میزنند.
اما مسئله این نیست که چه کسی ابتدا جنبش را شروع میکند، بلکه مسئله این است که پس از شروع جنبش چه سیری پیدا میکند. در واقع مردم با هم علیه ظلم، فساد و بیعدالتی قیام میکنند. بنابراین، هر خیابان، هر تجمع و هر تظاهراتی به عملی برای توانمندسازی معترضین و ابراز مقاومت در برابر یک سیستم سرکوبگر تبدیل میشود. با این وجود، برخی از فعالان چپگرا هستند که این دیدگاه را قبول ندارند. آنها ادعا میکنند که یک جنبش تنها در صورتی “جنبش مردمی” است که در راستای خطوط پرولتاریایی سازماندهی شده باشد یا منحصراً از گروههای طبقه کارگر سرچشمه گرفته باشد. آنها معتقدند که خیزش مردم به تنهایی و به طور خودکار این جنبش را به یک جنبش مردمی تبدیل نمیکند؛ این جنبش ناهمگون است و اقشار اجتماعی و جهتگیریهای سیاسی مختلفی را در بر میگیرد. برخی از مطالبات ماهیت لیبرال یا حتی سلطنتطلبانه دارند. ادعائی که به هیچ وجه با گستردگی این خیزش در سطح کشور واقعیت ندارد.
آیا مقاومت در برابر یک رژیم دیکتاتوری نباید با شجاعت، عزم و اراده مردم برای رفتن به خیابانها برای کسب آزادی خود قضاوت شود؟ هر کسی که قیام مردم تحت ستم را کماهمیت جلوه دهد یا رد کند، واقعیت ظلم را انکار میکند و قدرت مبارزه مردمی را نادیده میگیرد.
همبستگی به این معنی نیست که ما فقط از جنبشهایی حمایت کنیم که “کاملاً پرولتاریایی” یا کاملاً سازمانیافته باشند. همبستگی به معنای ایستادن در کنار مردمی ستمدیده در ایران است که جان خود را برای آزادی، عدالت و رهایی از ظلم و ستم یک رژیم خونخوار به خطر میاندازند. انتقاد از آنها به این دلیل که جنبششان به طور کامل در یک چارچوب نظری نمیگنجد، هیج حقانیتی ندارد و مقاومت را تضعیف میکند. هر جنبشی علیه رژیم، صرف نظر از اینکه توسط کسبه، کارگران، دانشجویان یا زنان آغاز شده باشد، یک جنبش مردمی مشروع است. هدف آن -پایان ظلم و خشونت و استبداد- معیار تعیینکننده است.
پرواضح است که یک انقلاب اجتماعی واقعی تنها زمانی پیروزمندانه رخ میدهد که کارگران سازمانیافته، دارای آگاهی طبقاتی باشند و به صورت آگاهانه در جهت استراتژیک عمل کنند؛ کسانی که برمیخیزند، سازماندهی میکنند و میجنگند، میتوانند رژیم را به چالش بکشند. جنبش فعلی درایران به طرز چشمگیری ثابت میکند که به رغم خود جوش بودن و فقدان رهبری اما فریاد مردمی جان به لب رسیده است. مردمی شجاع، با عزم به اقدام جمعی که سلطه جنایتکاران حاکم را به لرزه درآورده است و باید از آن پشتیبانی کرد.
وقتی از آزادی صحبت میکنیم، باید میلیونها نفر در ایران را نیز در نظر بگیریم که علیرغم خطر، علیرغم خشونت، علیرغم احتمال واقعی از دست دادن جان خود، صدای خود را بلند میکنند و برای آیندهای متفاوت میجنگند. همبستگی به معنای به رسمیت شناختن حق مقاومت آنهاست، صرف نظر از اینکه جنبش چگونه آغاز شده است. هرجنبشی علیه ظلم و ستم در ایران و برای آزادی و رهائی مشروع است و شایسته همبستگی است، چه در بازار، چه در کارخانهها و چه در دانشگاه. همچنین باید دانست که جنبش وقتی شروع شد چه مسیری را در پیش میگیرد.
تاریخ نشان میدهد که جنبشهای خود جوش تودهای به رغم فراز و فرودهائی که دارند تاریخ را پیش میبرند پس در سمت درست تاریخ باید ایستاد.
فعالین چریکهای فدایی خلق ایران – وین
ژانویه 2026
****************************
وین:تجمع اعتراضی نیروهای کمونیست و آزادیخواه در
محکومیت حمله امپریالیستی ترامپ به ونزوئلا
در روزشنبه ۲۴ ژانویه ۲۰۲۶، نیروهای انقلابی، چپ، کمونیست و آزادیخواه در وین با برگزاری یک تجمع و راهپیمایی اعتراضی، صدای خشم و نفرت خود را علیه تجاوز امپریالیسم آمریکا به ونزوئلا و سیاستهای امپریالیستی آمریکا به رهبری دونالد ترامپ به گوش جهانیان رساندند. این تجمع درساعت 3 بعدازظهردرمقابل ساختمان “اروپای مشترک” آغاز شد و با راهپیمایی به سوی سفارت آمریکا ادامه یافت.
شرکتکنندگان ضمن محکومیت قاطع حمله و تهدیدهای امپریالیسم آمریکا علیه ونزوئلا، اعلام کردند که این سیاستها ادامه همان منطق غارتگرانه سرمایهداری امپریالیستی است که با تحریم، فشار اقتصادی و تهدید نظامی، زندگی میلیونها انسان را به گروگان میگیرد. تأکید شد که قربانیان اصلی این سیاستها نه حاکمان و نه شرکتهای بزرگ سرمایهداری، بلکه مردم عادی، کارگران، خانوادهها و کودکان هستند که برای بقا درشرایطی غیرانسانی مبارزه می کنند. سخنرانان این تجمع با افشای ماهیت واقعی سیاست خارجی آمریکا، خاطرنشان کردند که دولت ایالات متحده آمریکا کشورها را نه بهعنوان جوامع انسانی، بلکه بهمثابه منابع قابل تصاحب، ابزار قدرت و مهرههای ژئوپلیتیکی میبیند. این رویکرد، بیان عریان منطق امپریالیستی مبتنی بر قدرت، سود و کنترل است؛ منطقی که حق حاکمیت ملتها و ابتداییترین حقوق انسانی را لگدمال آزمندی های امپریالیستی میکند. معترضان همچنین سکوت و انفعال اتحادیه اروپا در برابر این تجاوزگری آشکار را محکوم کرده و خواهان اتخاذ موضعی قاطع در برابر سیاستهای جنگطلبانه و سلطهجویانه آمریکا شدند.
شعارهایی چون “دست امپریالیستها از ونزوئلا کوتاه”، “مرگ بر امپریالیسم”، “مرگ بر فاشیسم”، “زنده باد همبستگی بینالمللی” و “نابود باد ماشین جنگی امپریالیستی” به کرات از سوی تظاهر کنندگان فریاد زده شد . شعارهائی که فضای راهپیمایی را شکل دادند.
در پایان تجمع، سخنرانان با تأکید بر ضرورت همبستگی بینالمللی، اعلام کردند که مقاومت در برابر امپریالیسم یک وظیفه جهانی است و مبارزه مردم ونزوئلا بخشی از مبارزه مشترک همه خلقها علیه نظامی است که بر پایه استثمار، سرکوب و غارت بنا شده است. فعالین چریکهای فدایی خلق ایران از شرکت کنندگان در این تظاهرات بوده و متنی که در محکومیت تجاوز امپریالیسم آمریکا به ونزوئلا به زبان آلمانی تهیه کرده بودند توسط یکی از رفقا در این تظاهرات خوانده شد. همچنین دو مقاله در رابطه با مبارزات اخیر مردم ایران که به زبان آلمانی ترجمه شده بود در طول تظاهرات پخش گردید.
این تجمع با شعار «زنده باد همبستگی بینالمللی» و «زنده باد سوسیالیسم» در ساعت ۱۷ بعدازظهر به پایان رسید.
فعالین چریکهای فدایی خلق ایران -وین
۲۶ ژانویه ۲۰۲۶
پس چی شد که سمت تاریخ دولت شوروی جلاد شما به سمت زباله دان تاریخ رفت؟