جنگ های قرن 21 و ماشین های کشتار

https://roshangari.info/
روشنگری. برای اینکه تابوت سربازان آمریکایی با هواپیما به خاک آمریکا وارد نشود، بهترین راه البته پایان دادن به حملات آمریکا به خاک دیگر کشورهاست. اما رئیس جمهور آمریکا بارها گفته است که برنامه او بازسازی قدرت آمریکادر جهان است و قدرت آمریکا امروز همانطور که همه میدانند اساسا بر توان نظامی آن استوار است. به همین جهت برای پایان دادن به تلفات آمریکایی ها نه به پایان دادن به جنگ ها بلکه به آخرین طرح های پنتاگون متوسل میشود. او که ازشبکه‌های اجتماعی مختلف به نحوی بی سابقه استفاده میکند ، اکنون میکوشد بیش از پیش صحنه جنگ های خاورمیانه ای آمریکا را به نوعی بازی کامپیوتری تبدیل کند که در آن “سربازان” آمریکایی از هزاران کیلومتر فاصله به همان ترتیب “میجنگند” که نوجوانان درکلوپ های بازی با حرکت دادن دسته جوی استیک خود روی ماشین های بازی. اما اینجا صحنه، مجازی نیست، محل واقعی زندگی مردم در افغانستان، ایران، پاکستان ، عراق و یمن است و با هر حرکت دست “خلبان” یا بهتر بگوئیم کسی که نقش خلبان را بازی میکند، خانه های مردم ویران شده و اجساد شهروندان غیرنظامی روی هم تلمبار میشود.

سلاح های روبوتیک جدید آمریکایی Gladiator , Maars , Swords , Foundation Future Industries و پهبادهای جنگی , MQ-4C,MQ-9 Reaper , RQ-4 Global Hawk امروزه در جنگ ها به کار گرفته میشوند.

روبوت های Predator، یا[unmanned aerial vehicle[UAV)یا drone یا هواپیماهای بدون سرنشین، که پنتاگون و سازمان سیا از دهه 60 در دوره جنگ ویتنام روی آن کار کرده و آن را تکامل داده اند، اگرچه پرواز میکنند و ظاهری شبیه هواپیما دارند، ولی در واقع سلاح های سنگین هستند مجهز به لیزر و موشک های هوا به زمین که میتوانند در ارتفاع 8000 متری به مدت 24 ساعت بمانند. اولین بار بطور وسیع در تمام طول سال 2009 حملات با این سلاح ها به طالبان در پاکستان لاینقطع انجام شد و گزارش رسانه های بزرگ از نتایج آن ها به صورت اعلام تلفات از «طالبان ها» اعلام میشد، در حالیکه در واقعیت مدت ها طول می کشد تا مقامات پنتاگون و ناتو در یابند به کجا شلیک کرده اند، حمله چه تعداد تلفات داشته، چه کسانی “تلف” شده اند. در این ضمن در روی زمین مردم اجساد قربانیان را که تعداد زیادی از آنها را کودکان و زنان بودند از زیر خرابه های خانه های خود بیرون می کشند. انکار یا نادیده گرفتن قربانیان غیرنظامی که بنا بر گزارشات حدود 98 درصد تلفات را تشکیل میدادند بهترین ابزار طالبان ها و نیروهای بنیادگرا برای تقویت مواضع خود در میان مردم بود.همانطور که رژیم اسلامی که خود دستش به خون هزاران ایرانی آغشته است، از حمله نیروهای آمریکا به مدرسه شجره طیبه در میناب و کشتن حداقل 120 دانش آموز، استفاده ابزاری میکند و اشک تمساح میریزد. در جریان حمله به طالبان حتی خود دستگاه امنیتی پاکستان گزارش داده این سلاح ها تا کنون عده ای زیادی نیروی تازه نفس به طالبان ها اهدا کرده که به انگیزه گرفتن انتقام خون بستگانشان که توسط این هواپیماها کشته اند به جنگجویان طالبان می پیوندند. به عبارت دیگر قدرت های جهانی بعد از اینکه در تلاش برای تسلط کامل بر جهان، در همکاری با حاکمان مستبد و نیروهای واپسگرای محلی نیروهای دموکرات، سوسیالیست و سکولار را در اغلب کشورهای خاورمیانه به شکست کشانده و به حاشیه راندند و میدان را برای بنیادگرایانی بازکردند که خود را به ماشین کشتار تبدیل کرده اند، حالا ارتش های خود را نیز به ماشین های کشتار در معنای واقعی کلمه تبدیل میکنند.

«ماتیو کار» نویسنده و روزنامه نگار انگلیسی که در رابطه با بحران خاورمیانه کار کرده است در سال 2009 می نویسد در حال حاضر 5000 عدد از این روبوت ها در عراق، افغانستان و پاکستان مستقر شده است. به عقیده ماتیو کار این ماشین های کشتار ممکن است به سلاح عمومی جنگ های قرن بیست و یک تبدیل شوند. او می نویسد در شرایطی که آمریکا از فقدان نیروی انسانی برای جنگ هایش رنج می برد، این سلاح ها را یک گزینش ضروری به شمار می آورد. بعلاوه جنگ های آمریکا در مناطق دور دست با شرایط جغرافیایی دشوار و عدم آشنایی سربازان آمریکایی با زبان و فرهنگ محلی، رهبران سیاسی و نظامی را به استفاده از این سلاح ها ترغیب میکند و به ارتش آمریکا امکان میدهد که در هرنقطه ای از زمین بدون ترس از افزایش تلفات بجنگد. براساس برنامه تسلیحاتی پنتاگون تحت عنوان Future Combat Systems – FCS که بودجه 230 میلیاردی برای آن تعیین شده، قرار است وزارت دفاع آمریکا تا سال 2015 حدود 15 درصد نیروهای مسلح خود را روبوتیزه کند. ماتیو کار اضافه میکند دکترین بیمارگونه نظامی تحت عنوان ‘Full Spectrum Dominance’ که فانتزی تسلط کامل از طریق تکنولوژی نظامی را در سر می پروراند، با این سلاح ها تقویت شده و در استفاده گسترده تر از آنها نقش بازی می کند.

ماتیو کار در همان سال مینویسد:
, شوق و شوری که برای کاربرد این سلاح ها بوجود آمده نگرانی در مورد جنگ های آتی و عواقب آن را افزایش میدهد. در شرایط کنونی این ماشین ها معمولا توسط خلبان های تعلیم دیده که در کنار دستگاه در فاصله 7500 مایلی نشسته اند اداره میشوند. ولی هفته گذشته برای اولین بار یک حمله موفق توسط سربازان معمولی در عراق به اجرا در آمد که این احتمال را تقویت میکند روزی بیاید که سربازان به جنگ بروند بدون اینکه حتی پا به میدان جنگ گذشته باشند. در حال حاضر انسان بخشی از زنجیر کشتار است، ولی شاید دیر نباشد روزی که خود ماشین ها تصمیم بگیرند کی و به کدام هدف شلیک کنند.

پیت سینگر متخصص روبوتیک در کتابش تحت عنوان: ,Wired for War, پیش بینی می کند این ماشین ها میتوانند عصر جدیدی از “جنگ های بی هزینه” را بوجود بیاورند که اشتیاق و وسوسه به جنگ را بیش از پیش تشویق میکند. منتقدان دیگر در باره ی رقابت تسلیحاتی مبتنی بر روبوت ها هشدار داده و اعلام خطر میکنند که ممکن است این ماشین ها توسط تروریست ها در جهت معکوس تنظیم شده و علیه سازندگانش به کار روند.

مدافعین جنگ های روبوتی ادعا میکنند روبوت ها مانع جنایت های جنگی میشوند زیرا انگیزه های احساسی انسان مثل خشم و انتقام در عملکرد آنها دخالت ندارد. ولی قتل شهروندان غیرنظامی در جنگ های مدرن لزوما ناشی از احساسات نیست، بلکه از محاسبات «مبتنی بر عقل» و یا «خسارت جانبی» ناخواسته برمیخیزد و مشکل بتوان با ماشین این مساله را حل کرد.

ژنرال وست مورلند یکی از فرماندهان جنگ ویتنام در سال 1970 گفته بود امیدوار است روزی توسعه نظامی باعث شود , ماشین ها تا آنجا که ممکن است جای انسان را بگیرند., حالا که پنتاگون رویای تبدیل ارتش به پلیس روبوتی برای کنترل گوشه های تاریک جهان را در سر می پروراند، شاید آن روز رسیده باشد.

امروزه ارتش آمریکا استفاده از روبوت و پهباد در جنگ ها را گسترش داده . در ضمن اجساد انسان ها روی هم انباشته شده و مشکلات سیاسی و اجتماعی که کشورهایی مثل ایران، افغانستان, عراق و … را بی ثبات میکند، از کانون توجه به کنار میرود.

از آرشیو ، به روز رسانی توسط بنفشه زمانی