Comments

نگاهی به تداوم جنگ <br> فرامرز دادور — 1 دیدگاه

  1. از “برکناری نظام حاضر در راستای ایجاد مناسبات انسانی تر، غیر ستمگرانه و غیر استثماری دفاع گردد. ”
    در چندین شورش گذشته هیچ علائمی از خواست بوجود آوردن یک نظام غیر استثماری وجود نداشته است ،‌یعنی، نمیتوان اصلا گفت که کارگران و زحمتکشان خواستار حکومت سوسیالیستی و یا کمونیستی (ضد سرمایه داری) هستند. بسیاری از کارگران و زحمتکشان هنوز طرفدار رژیم هستند و مخالفان رژیم هم یک طیفی هستند از سلطنت طلب پادو تا سرمایه دار سکولار هوادار غرب دموکراتیک امپریالیست.
    مقاله خودش هیچ آلترناتیو سیاسی اقتصادی مشخصی در مقابل جمهوری اسلامی جلو نمی گذارد ولی از کارگران و زحمتکشان میخواهد که رژیم را سرنگون کنند. با سرنگونی رژیم توسط توده های ناآگاه، امپریالیستها وارد ایران میشوند و حکومت ایران را بدست میگیرند. کار درست نه دعوت به سرنگونی بلکه ارتقای اگاهی کارگران ایران به سطح ضد سرمایه داری ست. پیش کشیدن مسئله سرنگونی این توهم را ایجاد میکند که با سرنگونی همه چیز درست میشود اما با سرنگونی فقط امپریالیستها حاکم می شوند و خونهای بیشماری ریخته خواهد شد. چشمتان را باز کنید و ببینید که شورشهای تاکنونی در اروپای شرقی، سوریه و لیبی و سرنگونی هائی مثل صدام و مبارک کار را به کجا کشید. ندانسته توده ها را دعوت به شورش و سرنگونی نکنید.
    برده مزدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش جفنگ استفاده می‌کند. درباره چگونگی پردازش داده‌های دیدگاه خود بیشتر بدانید.

HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>