ادامه انقلاب بر دوش‌ استوار مردم، سرکوب معیشت و آزادی به دست حکومت!

ادامه انقلاب بر دوش‌ استوار مردم،
سرکوب معیشت و آزادی به دست حکومت!

در  آستانه چهارمین سالگرد انقلاب  “زن، زندگی، آزادی”  قرار گرفته‌ایم.

از انقلاب مشروطه تا دی ماه ۱۴۰۴ و تا امروز، در شرایط تعلیق بین جنگ و پساجنگ، کارگران، بازنشستگان، زنان، دانشجویان و سایر اقشار جامعه در امر مشترک مبارزه برای زیست انسانی، تجربیات بزرگ و به یک معنا ” سهمناکی” را از سر گذرانده و همچنان در گیر مقاومت و پیشروی (ولو اندک) هستند.

در فقدان توان تقابل و صف آرایی، جنبش‌های مترقی تا کنون نتوانسته‌اند به اهداف کلان خود نزدیک شوند، حتی خطر از دست دادن همان دستاوردهای حداقلی نیز همواره وجود داشته است.

در یک نگاه گذرا به افت و خیز جنبش‌های اجتماعی، در کنار سرکوب بیرحمانه و مستمر، عمر کوتاه تشکلها و سازمانهای متکی بر اراده عمومی مردم را میتوان به عنوان یکی از عوامل مهم تاثیرگذار در شکست‌های این خیزشها و جنبش‌ها پر رنگ دید.
حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی هر دو به یک اندازه و به یک شیوه، هراس خود را از پاگیری نهادهای مستقل کارگران، زنان و… نشان داده و به درجات متفاوت از ابزارهای امنیتی برای سرکوب استفاده کرد‌ه‌اند. چه در زمان حکومت سلطنت و چه در  حکومت اسلامی، هیچ  تشکل  غیرحکومتی اجازه ورود به عرصه اجتماعی را نداشته و با شدیدترین شکل مجازات و سانسور مواجه  بوده است.
در جنبش دی‌ماه نیز که با کشتار هولناک هزاران نفر از معترضان و خلق یکی از خونبارترین ‌وقایع تاریخ بشری همراه بود، فقدان تشکل‌ها و نهادهایی که بتواند حکومت را محدود کند و دست حکومت را در ارتکاب جنایت و توجیه قبل و بعد از این جنایات ببندد، یکی از دلایلی بود که سبب شد بخشی از مردم  به تنها صدایی پاسخ دهند که توسط رسانههای راست جهانی بازنمایی می‌شد، و این گونه بود که طرح شعار “پایان نبرد و بازگشت سلطنت” ، انرژی انقلابی توده به پا خاسته را هدر داد.
 

سرکوب و سانسور و قلب واقعیت‌های سیاسی و اجتماعی گرچه می‌تواند در برهه‌ای از زمان در روند تغییر ساختاری مناسبات  بهره‌کشانه و تبعیض آمیز خلل ایجاد کند ولی با ادامه و تشدید تضادهای طبقاتی/جنسیتی، شاهد فوران دوباره شورش‌ها و اعتراضات خواهیم بود.
در چنین شرایطی و با توجه به روند واقعیت‌های جاری، ما به عنوان صدای بخشی از زنان داخل کشور اعلام میکنیم:

۱-  تشکل‌های قدرتمند می‌توانند بازوی پیشروی انقلاب باشند و نقش تاریخی در کند کردن و نهایتا از کار انداختن دستگاه سرکوب حکومتی و تغییر جدی در ساختارهای تبعیض آمیز داشته باشند.
از نبود تشکل‌های مترقی دچار استیصال و نا امیدی نمی‌شویم و در راه ایجاد آن تلاش خواهیم کرد و باور داریم که توان مردم برای پاسداشت دستاوردهای انقلاب، همچنان که تا کنون توانسته است مهم و تاثیر گذار باشد، تاثیرگذار خواهد بود.

۲- مهمترین نقطه عطف و فصل مشترک مبارزات چندسال اخیر مردم، تلاش برای ممنوعیت و لغو فوری همه اعدام‌ها بوده است. جنبش و کارزار علیه اعدام خط قرمز مردم با حکومتی است که چوبههای دار را همسان با حفظ قدرت خویش می‌شمارد.
ما مخالف اعدام هستیم: اعدام به هر بهانه و برای هر کس.

3- حکومت سرمایه‌دار، مردسالار و مذهبی جمهوری اسلامی همچنان با تمام  توان نظامی و امنیتی خود، در شرایط جنگ افروزی و تشدید تحریم‌ها، با ادامه اجرای سیاستهای تعدیل اقتصادی، به سرکوب معیشت، افزایش هر روزه قیمت‌ها و پرداخته و همزمان  بازداشت و اعدام معترضان را ادامه می‌دهد.
 فضای جنگی که سرمایه جهانی از قَبَل آن سودهای نجومی می‌برد، به تشدید بیکاری و قلع و قمع نیروی کار، فقر زنان و کودکان و همچنین تخریب محیط زیست منجر شده است.
در چنین شرایطی وظیفه تک تک ما، حداقل این است که از هر نوع اعتراض جمعی و فردی در مواجه با این شرایط حمایت کنیم. در این راستا:

• ما از زنانی که همچنان از امر “اختیار بر بدن خود” مبارزه می‌کنند پشتیبانی می‌کنیم.
• ما از کارگران اخراجی که به شکل فردی و اجتماعی در مقابل کارفرمای خصوصی و حکومتی به اعتراض دست می‌زنند حمایت می‌کنیم.
• ما از خبرنگاران و هنرمندان مستقلی که تن به سانسور نمی‌دهند حمایت می‌کنیم.
• ما از افشا کنندگان آزارهای جنسی در زندان و محیط کار و همه فضاهای خصوصی و اجتماعی حمایت می‌کنیم.
• ما صدای زنان به قتل رسیده و خشونت دیده خواهیم بود و حکومت را مسبب اصلی “زن‌کشی‌” و همه بزه‌های اجتماعی قلمداد می‌کنیم.
• …

4- می‌دانیم ادامه این شرایط برای مردم غیر قابل تحمل است و به‌زودی شاهد غلیان جنبش‌های صنفی از جای جای ایران، از کوچه و خیابان، از بازار و محیط‌های کارگری و آموزشی و درمانی خواهیم بود و حکومت همچنان با سازماندهی و تجهیز نیروهای نظامی و امنیتی  خود وارد میدان شده و خواهد شد.
هوشیاری و سازماندهی حداکثری و استفاده از همه‌ توان اطلاعرسانی و همیاری ما در محلات و محیط کار و فضاهای اجتماعی‌‌ و حفظ همبستگی ضروری تر خواهد بود. تنها این هوشیاری است که امکان مراقبت‌های اجتماعی را فراهم می‌کند.

ما تجربیات گرانبها و در عین حال دردناکی از آبان‌ها،  شهریورها و دی ماه‌ها گرفتهایم و تجربه‌های تلخی از  سرکوب معترضان و زوایای آن و پروپاگاندای داخل و خارج از جنبش‌ها را پشت سر گذاشته‌ایم و آموختهایم که همچنان باید با هوشیاری و دقت، تحلیل درستی از صفوف دشمنان مردم داشته باشیم تا فرصت  سرکوب و موج سواری برای هیچ نیروی واپسگرایی فراهم نشود.

زنده باد انقلاب
زنده باد زندگی

شهریور ۱۴۰۵

• جمعی از زنان تهران و کرج
• جمعی از زنان فعال داخل کشور