جمعه, ۲ آبان , ۱۳۹۹
   

Comments

گسترش جنبش کارگری وویژگی های آن؛ آیا واردنقطه عطف تازه ای شده ایم؟
تقی روزبه
— 2 دیدگاه

  1. جنبش ضد استبدادی و عدالت خواهانه همیشه و همیشه جنبش یک قشر از طبقه سرمایه دار شکست خورده علیه یک قشر پیروز شده در تضادهای درونی اربابان بردگی مزدی می باشد. فقط جنبش ضد سرمایه داری طبقه کارگر است که جنبشی در خدمت استثمارگری از بشریت نیست. کارگران نباید فریب سیاستمداران بورژوا را خورده و دنبال یکی علیه بورژوائی دیگر راه بیافتند، مثل شورشهای بهمن سال ۵۷ و یا مثل اعتراضات انتخاباتی سال ۸۸٫ کارگران باید صفوف مستقل و ضد سرمایه داری خود را داشته باشند. آنارکوسندکالیست

  2. میخوانیم:
    .
    “باین ترتیب جنبش کارگری، به موازات تداوم و گسترش کمی و کیفی مبارزات صنفی و افزایش توان مبارزاتی اش، برای خروج از تله بن بست کنونی و سترونی کنش گری در چهارچوب سیستم، بطورمحسوس در حال سمت گیری به سوی طرح خواست های کلان اقتصادی و سیاسی و ساختارشکنانه ای است که می تواند منجر به حضورمستقل و فعال و نقش آفرین آن در جنبش عمومی ضداستبدادی و عدالت خواهانه، و سراسری و رادیکالیزه کردن آن شود.”
    .
    “جنبش عمومی ضد استبدادی و عدالت خواهانه” معنای روشنی ندارد و فقط اذهان ما کارگران را مغشوش میکند. “حضور مستقل و فعال و نقش آفرین کارگران” فقط وقتی واقعی و نه کاذب و دروغین و در خدمت جناحهای دیگر اربابان سرمایه داری است که مستقیما علیه خود بردگی مزدی باشد نه شکل مدیریت آن. “جنبش عمومی ضد استبدادی و عدالت خواهانه” علیه سرمایه داری و استثمار نیروی کار نیست.
    .
    مقاله در خدمت کارگران نیست، در به خدمت گیری جنبش آنهاست.
    .
    آنارکوسندیکالیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Page generated in 1٫063 seconds. Stats plugin by www.blog.ca
رفتن به نوارابزار