یکشنبه, ۲۷ آبان , ۱۳۹۷

Comments

جنبش اعتراضی معلمان و تقابل دو گفتمان!
تقی روزبه
— 2 دیدگاه

  1. گفتمان لیبرال دموکراتیک (سوسیال دموکراسی و دولت رفاهی) اپوزیسیون بعلت اینکه علیه نظام بردگی مزدی نیست ، نه تنها برای مرتجعین حاکم همیشه قابل تحمل تر است بلکه میدانند که روزی ممکن است بدادشان برسد. ما بردگان مزدی نباید نوکری سیاسی لیبرال دموکراتها و یا سوسیال دموکراتها را بپذیریم. ما باید جنبش مستقل کمونیستی-شورائی خودمان را پرورش دهیم.

  2. خطر دیگر دولتی شدن در ضدیت با شورائی شدن است.

    سومی بیشتر از همه سرکوب می شود و مارکسیستهای تحصیل کرده هم در این سرکوب کردن نقش دارند.

    گفتمان ها:

    ۱ – گفتمان نولیبرالی و سرمایه داری ارتجاعی، این در جهان و ایران حاکم است. دولت جمهوری اسلامی فعلا چنین چیزی را دنبال میکند و خودش هم نمیداند که بلای جانش هم شده است.
    ۲ – گفتمان دولت رفاهی و سوسیال دموکراتیک – امروزه در سرمایه داری جهانی در اپوزیسیون است، این هم سرمایه داری و ارتجاعی است. لنینیسم (لنینیسم دوگانه است، در اینجا وجه غیر شورائی آن) واستالینیسم در نهایت در این چهارچوب است.
    ۳ – گفتمان کمونیستی-شورائی ضد سرمایه داری که سنت چند قرن گذشته مبارزاتی بردگان مزدی بوده است.

    در سومی، مسئله خواستن نیست، گرفتن است. گرفتن نیروی های مولده به دست خود و مدیریت کردن آن بصورت شورائی. در دومی کارگران به اپوزیسیونی تبدیل می شوند که همیشه از دولت خواسته دارند و دولت بعنوان هویتی معقول ظاهر می شود و حد خواسته های کارگران را تعیین میکند. این کماکان ارتجاعی و ضد بشری است. در این، دومی، سرمایه داری بصورت دولتی و در خفا حکومت میکند.
    ***

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Page generated in 1٫650 seconds. Stats plugin by www.blog.ca
رفتن به نوارابزار