دوشنبه, ۲۸ آبان , ۱۳۹۷

Comments

رژیم چینج در ایران به چه معنی ست؟
جواد قاسم آبادی
— 3 دیدگاه

  1. جناب قاسم آبادی.به جای هرپاسخی به ناشناس کامنت های رد وبدل شده ی او ومن را پایین مقاله ی بدیل های حاکمیت و بوی کباب مرابخوانید.باتشکر.

  2. دلیل اینکه اعتصابات و اعتراضات کارگران ایران در چهارچوب سرمایه داری قرار دارد، حتی اگر سرنگونی طلبانه باشد، این است که تفکر و جهان بینی حاکمین استثمارگر بر اذهان جامعه حاکم است. حال چه تفکر حاکمین ارتجاعی باشد و چه ارتجاعی از نوع رفرمیست و یا سرنگونی طلب. فقط وقتی که کارگران آگاهانه رفتارها و گفته هائی داشتند که کمونیستی و ضد سیستم نظام بردگی مزدی باشد، آنوقت میتوان گفت که جنبش کارگری ضد سرمایه داری است. فعلا چنین چیزی مشاهده نمی شود.

  3. نویسنده می نویسد:
    —–
    “آیا روشنفکران محترم توجه ندارند که بنیان نارضایتی مردم از همه جناح های حاکمیت مذهبی، جنبه اقتصادی دارد پس چگونه ممکن است که گوهر خواست نفی سرمایه داری را در شعار عبور از کلیت حاکمیت اسلامی نبینیم و به یک نظام بورژوایی دموکرات و لاییک بسنده کنیم؟”
    —–
    جناب نویسنده،
    گوهر خواست شورش توده ها الان نفی سرمایه نیست، نفی وضع اقتصادی خودشان است. توده ها میتوانند کاملا هوادار دولت و سرمایه داران درون و بیرون دولت باشند، اما همزمان اعتصاب و اعتراض و حتی شورش کنند.
    مطلب مهم این است که اکثریت کارگران شورشی امروز کمونیست نیستند. برای ضد سرمایه داری بودن باید حتما کمونیست بود وگرنه فقط خواسته های صنفی و کوتاه مدت مد نظر است.
    —-
    نویسنده می نویسد:
    —-
    بواقع وجدان توده های فاقد سرمایه و محروم از ثروت، به تجربه چهل سال گذشته فهمیده است که چه با مالکیت خصوصی اموال عمومی، چه با خصولتی کردن اموال عمومی و چه با دولتی کردن اموال عمومی، کار توزیع عادلانه ثروت در ایران میسر نخواهد گردید.”
    —-
    اصلا چنین نیست. کارگران معترض و شورشی نشان نداده اند که ضد مالکیت خصوصی بر وسایل تولید هستند، یعنی کمونیست هستند. معلوم نیست که اگر رژیم عقب نشینی کند و با غرب ساخت و پاخت کند و اوضاع خوب بشود و مثل کره جنوبی بصدقه انحصارات مورد حمایت آمریکا و غرب و شرق رونق اقتصادی و رشد اقتصادی پیدا کند، توده های امروزی کارگر شورشی باقی بمانند.
    سرنگونی طلب بودن هیچ ربطی به کمونیست بودن ندارد. میتوان سرنگونی طلب بود و هزاران عقیده ارتجاعی در ذهن داشت. خود شما ذکر کردید و خوب میدانید که حتی روشنفکران هم ارتجاعی فکر میکنند. نارضایتی و شروش و اعتصاب یک روند عادی و ذاتی در جامعه سرمایه داری است؛ کمونیست بودن و انقلاب کمونیستی کردن، خیر. این یکی مورد تهاجم است و به آن اجازه رشد و نفوذ در جنبش توده های کارگر داده نمی شود. این یکی کار و زحمت می طلبد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

Page generated in 2٫338 seconds. Stats plugin by www.blog.ca
رفتن به نوارابزار