سه شنبه, ۲۷ شهریور , ۱۳۹۷

Comments

گسترش اعتراضات، پراکندگی، و اهمیت اشکال میانجی در دوحوزه عمل و گفتمان برای شکل گیری جنبش های سراسری معطوف به رهائی!
تقی روزبه
— 3 دیدگاه

  1. جناب روزبه، راه سلطنت طلبها در روشنگری باز شده، اگر ادامه داشت در این سایت مقاله نگذارید.

  2. اگر ثبات و حیات انسانهای یک جامعه از طریق جامعه ای دیگر به خطر بیافتد، در جامعه ای که مورد تعرض است، هرچند جامعه ای باشد که در آن اربابان با ظلم و زور و استثمارگری شدید حکومت میکنند، وحدت اجتماعی بوجود می آید تا خطر دفع شود. تنها وقتی که بردگان مزدی کشورهای گوناگون به بردگی مزدی آگاه شده اند و علیه الغای بردگی مزدی می کوشند، خطر تجاوز خارجی بصورت انقلابی قابل دفع است. از آنجا که جنبش بردگان مزدی علیه استبداد در ایران هنوز جهت گیری ضد بردگی مزدی ندارد، خطر تجاوز و حمله خارجی فقط به اربابان کمک میکند چون وحدت دهنده است. در چنین شرایطی، بنفع فعالین الغای بردگی مزدی است که در جهت سرنگونی جمهوری اسلامی اقدامی نکرده و مبارزات خود را حول تشکل یابی ضد بردگی مزدی محدود کنند. به عقل جور در نمی آید که فعالین الغای بردگی مزدی در جنگهای مابین مرتجعین خودی و خارجی شرکت کنند مگر اینکه در روند جنگ خود را در وضعیتی بیابند که در آن بطور مستقل امکان تاثیر گذاری دارند. این منطق بقای فعالین الغای بردگی مزدی ست، بقائی که برای سرنگونی نهائی سرمایه داری جهانی ضروری است. فقط عقل و منطق و پشتکار بردگان مزدی را رها میکند، نه قهرمانی. اگر شرایط اجتماعی بصورت نه جنگ و نه صلح ادامه پیدا کند، سرنگونی قدرت سیاسی اربابان سرمایه بستگی به درجه موفقیت تشکل یابی سراسری بردگان مزدی علیه بردگی مزدی دارد.

  3. بنظر من مردم به هر آتوریته ای که به آنها نون و آب بدهد فعلا راضی هستند. برای همین رفرم در جمهوری اسلامی کار میکند. شرایط جامعه ایران انقلابی نیست، رفرمیستی است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Page generated in 1٫825 seconds. Stats plugin by www.blog.ca
رفتن به نوارابزار