روحانی همسرش را بعنوان ” بانوی اول” به عرصه عمومی بکشاند

Print Friendly, PDF & Email

 

پیشنهاد “احیای بانوی اول” برای جبران غیاب زنان در کابینه روحانی

به پیشنهاد روزنامه “آفتاب یزد” حال که وعده روحانی برای حضور زنان در کابینه تحقق نیافته، او دست‌کم می‌تواند همسرش را به عرصه عمومی بکشاند. اما این خواست، پیشنهادی “ناهمخوان” با ساختار خانوادگی روحانی ارزیابی شده است.

Sahebeh Arabi - Rohanis Ehefrau (ISNA) صاحبه عربی، همسر حسن روحانی

روحانی به‌رغم تأکید بر تمایل‌اش برای حضور زنان در کابینه دوازدهم، در مورد عملی نشدن وعده‌اش تنها گفته بود: «اما نشد». در این میان روزنامه اصلاح‌طلب “آفتاب یزد” در مقاله‌ای در صفحه نخست شماره روز یکشنبه خود (۱۹ شهریور/ ۱۰ سپتامبر) زیر عنوان “”احیای بانوی اول”، پیشنهاد داده، حال که وعده روحانی برای حضور وزیر زن در کابینه تحقق نیافته، او می‌تواند دست‌کم همسرش را، “برای نشان دادن حمایت خود از زنان کشورش”، به فعالیت‌های فرهنگی و عمومی ترغیب کند.

آفتاب یزد نوشته است، حسن روحانی می‌تواند برای نشان دادن حمایت‌اش از زنان، “از اهل بیت خود شروع کند” و همچون کشورهای دیگر که در آنها همسران رؤسای دولت‌ها در کنار شوهران‌شان، چه در نقش مکمل و چه به صورت مستقل، در حوزه‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی ایفای نقش می‌کنند، همسر خود را به چنین حرکتی فرابخواند.

نویسنده این روزنامه اصلاح‌طلب در عین حال تأکید کرده که گزاره نقش‌آفرینی “بانوی اول” نه یک مطالبه، بلکه تنها پیشنهادی است که تصمیم آن با رئیس جمهوری ایران و همسر اوست.

آفتاب یزد سپس در توضیح پیشنهاد خود می‌نویسد: «یک تصویر در تاریخ این مرز و بوم ثبت شده است که در آن نقش شخصیتی سیاسی در بزنگاه انتخابات ریاست جمهوری سال‌های قبل کشیده شده است که در کنار ردپایش، ردپای کفش‌هایی زنانه نیز به چشم می‌خورد».

این روزنامه سپس با این اشاره‌ی تلویحی به نقش زهرا رهنورد در کنار میرحسین موسوی، ادامه می‌دهد که روحانی هم «می‌تواند رهرو این مسیر باشد و مشارکت همسرش، صاحبه عربی در فعالیت‌ها‌ی اجتماعی و فرهنگی را بطلبد، تا به نیمی از مردمان کشور ثابت کند که به توانایی و حضور زنان در مناصب کلان کشوری ایمان و اعتقاد دارد».

به کانال دویچه وله فارسی در تلگرام بپیوندید

نویسنده آفتاب یزد سپس به تفصیل به نقش‌آفرینی “بانوان اول” چند کشور دنیا، از جمله استرالیا، سوئد، کانادا و ژاپن در فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی کشورشان پرداخته و به این نتیجه‌ی ایده‌آل خود رسیده است که همسر و دختران رئیس جمهوری ایران هم می‌توانند مثلا در شرایط محرومیت زنان از حضور در استادیوم‌های ورزشی «با حضور خود در ورزشگاه‌ها، مخالفت حسن روحانی با قانون نانوشته “منع حضور زنان در استادیوم‌های ورزشی” را اعلام کنند».

از نظر این روزنامه اصلاح‌طلب، حضور همسر حسن روحانی در نشست‌ها و میتینگ‌های زنان و آگاهی یافتن او از “دغدغه‌های” آنان و یا حتی سخنرانی‌اش در این زمینه می‌تواند نشانگر این باشد که حمایت رئیس جمهوری ایران از زنان تنها برای جلب آرای آنها نیست، بلکه او واقعا به توانمندی‌های آنان “اعتقادی راسخ” دارد.

http://www.dw.com/image/40437992_401.jpg

از راست: آذر غفوری (همسر حسین فریدون)، صاحبه عربی (همسر حسن روحانی) و منیژه فدایی (همسر اسحاق جهانگیری)

“فانتزی” بانوی اول برای خانواده روحانی

الهه کولایی، استاد علوم سیاسی و نماینده اصلاح‌طلب مجلس ششم، طرح این پیشنهاد را به‌رغم “بحق” بودن، “فانتزی” دانسته و گفته است که چنین خواستی با “ساختار خانوادگی حسن روحانی همخوانی ندارد”.

کولایی به “آفتاب یزد” گفته است که ورود همسر روحانی به عرصه عمومی و ایفا کردن نقش “بانوی اول” توسط او “با توجه به ساختار و الگوی حاکم بر زندگی خصوصی دکتر روحانی چندان با واقعیت سازگاری” ندارد.

این فعال اصلاح‌طلب افزوده است: «آنچه که در مقطع کنونی بسیار تاثیرگذار خواهد بود، جلب حمایت آقای روحانی، معاونت زنان ریاست جمهوری و مجموعه همکاران ایشان است تا شرایط مناسب برای فعالیت‌‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی زنان را مهیا سازند و موانع این نوع فعالیت‌ها را کاهش دهند و از میان ببرند».

به گفته این نماینده پیشین مجلس، جامعه ایران جامعه‌ای یکدست نیست و واکنش یکدستی هم در قبال پدیده “بانوی اول” ندارد. کولایی جامعه ایران را به دو بخش “کاملا متمایز سنتی و مدرن” تقسیم می‌کند و بر این باور است که «شاید بسیاری از مسائلی که به نبود همسر رئیس‌جمهور در فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه منجر می‌شود، برآمده از همین ویژگی‌های بخش سنتی است که در برابر تغییر و نو شدن جامعه مقاومت خود را ادامه می‌دهد».

اشرف بروجردی، رئیس کتابخانه ملی ایران نیز “بانوی اول” را “حلقه بستی میان نهاد قدرت و بطن جامعه” می‌داند و بر انتظار جامعه از حضور پررنگ‌تر جایگاه “بانوی اول” تأکید می‌کند، اما در عین حال می‌گوید: «نمی‌توانیم بر رئیس‌جمهور تکلیف کنیم؛ شاید این انتخاب خود آقای رئیس‌جمهور و همسرش باشد».

خانم بروجردی مشکل را بیشتر “فرهنگی” می‌داند و معتقد است: «بر روی این مسئله باید کار فرهنگی انجام شود تا در آینده جا بیفتد، وگرنه منع قانونی که ندارد، منع شرعی هم ندارد، ولی این یک فرهنگ است، یک فرهنگ پذیرفته‌شده».

از نظر بسیاری از تحلیل‌گران، فشار مراجع سنتی شیعه نقشی تعیین‌کننده در تلاش برای حذف زنان از عرصه اجتماعی به‌طور اعم و غیاب آنان در میان وزیران کابینه روحانی به‌طور اخص داشته است. نظر رهبر جمهوری اسلامی در این خصوص چندان روشن نیست، اما در عین حال او به ندرت در برابر چنین فشارهایی ایستاده است. علی خامنه‌ای گرچه حضور زنان در “مناصب اجرایی” را مجاز شمرده، اما “افتخار” به آن را “انفعال در برابر گفتمان غربی” دانسته است.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.